DEEL 9 — De kinderen die nooit mochten bestaan
De woorden van Emma bleven in de kamer hangen.
“Dan zijn er nog meer kinderen zoals zij.”
Niemand sprak.
Want iedereen begreep wat dat betekende.
Lotte was geen uitzondering.
Ze was niet het einde van Project Aurora.
Ze was slechts één van velen.
* * *
Agent De Vries keek naar het scherm.
Twaalf namen.
Twaalf dossiers.
Twaalf kinderen.
Allemaal verborgen.
Allemaal onderdeel van hetzelfde experiment.
Zijn handen balden zich tot vuisten.
“Hoe lang bestaat dit al?”
Daniel antwoordde zacht:
“Langer dan jullie denken.”
* * *
Sara keek naar Lotte.
Ze zag niet langer alleen haar dochter.
Ze zag een kind dat vanaf haar geboorte door volwassenen was gebruikt.
Een kind dat nooit een normale jeugd had gekregen.
“Waarom heeft niemand mij dit verteld?”
vroeg ze.
Haar stem brak.
“Waarom wist ik niets?”
* * *
Emma keek haar aan.
“Omdat dat de bedoeling was.”
“De mensen achter Aurora wisten dat jij haar zou beschermen.”
“Dus hebben ze alles gewist.”
* * *
“Alles?”
vroeg Sara.
Emma knikte.
“Niet alleen documenten.”
“Ook herinneringen.”
* * *
Agent De Vries keek op.
“Hoe bedoel je?”
Emma wees naar Lotte.
“Ze hebben geprobeerd haar herinneringen te blokkeren.”
“Maar het werkte niet.”
* * *
Lotte keek naar haar handen.
“Ik wist dat er iets niet klopte.”
“Ik zag soms dingen.”
“Dromen.”
“Plaatsen waar ik nog nooit was geweest.”
* * *
Sara knielde voor haar neer.
“Waarom zei je niets tegen mij?”
Lotte keek haar verdrietig aan.
“Omdat ik dacht dat jij bang zou worden.”
* * *
Die zin brak Sara.
Ze trok haar dochter stevig tegen zich aan.
“Ik ben niet bang voor jou.”
“Ik ben bang voor iedereen die jou pijn heeft gedaan.”
* * *
Op dat moment ging de computer plotseling uit.
Alle lichten in het huis knipperden.
Dezelfde storing.
Dezelfde duisternis als in het appartement.
Agent De Vries keek meteen op.
“Dat kan geen toeval zijn.”
* * *
Daniel liep naar het raam.
“Ze weten dat we het dossier hebben geopend.”
“Wie?”
vroeg De Vries.
Daniel antwoordde:
“De mensen die Project Aurora nooit hebben opgegeven.”
* * *
Buiten stopte een zwarte auto.
Geen kenteken.
Geen verlichting.
De deuren gingen open.
Drie mensen stapten uit.
* * *
Thomas keek naar buiten.
En voor het eerst zag iedereen echte angst in zijn gezicht.
“Ze zijn hier.”
* * *
Agent De Vries trok zijn wapen.
“Wie zijn dat?”
Thomas zei niets.
* * *
Toen klonk er een stem door de luidspreker buiten.
Een rustige mannenstem.
“Thomas.”
Iedereen verstijfde.
“Je hebt gefaald.”
* * *
Thomas liep langzaam naar het raam.
“Laat mijn familie met rust.”
Een korte stilte.
Toen antwoordde de stem:
“Jouw familie?”
Een koude lach.
“Je hebt nooit een familie gehad.”
“Je had alleen een opdracht.”
* * *
Sara keek naar Thomas.
“Wat bedoelt hij?”
Thomas zweeg.
* * *
De stem buiten ging verder:
“Breng Subject 004 naar buiten.”
Iedereen keek naar Lotte.
Sara trok haar onmiddellijk achter zich.
“Nee.”
* * *
Agent De Vries keek naar Thomas.
“Wie zijn deze mensen?”
Thomas fluisterde:
“De opdrachtgevers.”
* * *
“Van Aurora?”
Thomas knikte.
* * *
De hele kamer werd stil.
Want tot dat moment had iedereen gedacht dat Thomas de vijand was.
Maar nu begrepen ze iets anders.
Thomas was niet de leider.
Hij was slechts een onderdeel.
* * *
De deur begon te trillen.
Iemand probeerde binnen te komen.
* * *
Emma pakte Lotte’s hand.
“Luister naar mij.”
Lotte keek haar aan.
“Wat?”
“Je moet één ding weten.”
“Wat?”
Emma keek haar ernstig aan.
“Jij bent niet waardevol omdat je speciaal bent.”
“Je bent waardevol omdat je een mens bent.”
* * *
Een harde klap tegen de deur.
Iedereen schrok.
* * *
Agent De Vries riep:
“Politie! Blijf staan!”
Maar niemand buiten reageerde.
* * *
Toen ging de deur plotseling open.
Niet met geweld.
Maar gewoon…
alsof iemand een sleutel had.
* * *
Een vrouw stapte naar binnen.
Ze droeg een witte jas.
Ze glimlachte vriendelijk.
Veel te vriendelijk.
* * *
Sara verstijfde.
Want ze kende haar.
Niet persoonlijk.
Maar van de video.
* * *
“Dr. Elena Vermeer.”
fluisterde ze.
* * *
De vrouw glimlachte.
“Hallo, Sara.”
* * *
Lotte keek naar haar.
“U bent mijn oma.”
* * *
Elena keek naar het meisje.
“Ja.”
Een stilte.
“Maar ik ben ook degene die jou heeft gemaakt.”
* * *
Sara werd woedend.
“U hebt mijn dochter gebruikt!”
Elena keek haar rustig aan.
“Gebruikt?”
Ze glimlachte.
“Nee.”
“Wij hebben haar voorbereid.”
* * *
Agent De Vries richtte zijn wapen.
“U staat onder arrest.”
Elena keek hem aan alsof hij een kind was.
“Agent…”
“U begrijpt nog steeds niet wat hier gebeurt.”
* * *
Ze liep naar de computer.
Ze tikte één toets in.
Het scherm ging weer aan.
Maar nu verscheen er een nieuw bestand.
* * *
PROJECT AURORA — EINDFASE
Subject 004: Lotte Vermeer
Doel: voltooid
* * *
Iedereen keek geschokt.
“Doel voltooid?”
vroeg Sara.
Elena draaide zich om.
“Ja.”
* * *
“Wat betekent dat?”
Elena keek naar Lotte.
“Dat ze eindelijk klaar is.”
* * *
Lotte deed een stap achteruit.
“Klaar waarvoor?”
* * *
Elena glimlachte.
“Om ons te vertellen wat ze zich werkelijk herinnert.”
* * *
Iedereen keek naar Lotte.
Maar het meisje keek niet naar Elena.
Ze keek naar haar moeder.
En toen zei ze zacht:
“Ik herinner me de nacht dat ik geboren werd.”
* * *
Sara hield haar adem in.
“Wat herinner je je?”
* * *
Lotte antwoordde:
“Ik herinner me dat ik niet alleen was.”
* * *
Een stilte.
* * *
“Ik herinner me een andere baby.”
* * *
Emma werd bleek.
Daniel keek naar het scherm.
Thomas sloot zijn ogen.
* * *
Lotte fluisterde:
“Er was nog een kind naast mij.”
* * *
Elena glimlachte.
“Vertel ze maar, Lotte.”
“Vertel ze wat er die nacht echt gebeurde.”
* * *
Lotte keek iedereen aan.
En zei de woorden die alles veranderden:
“Ik was niet Subject 004.”
“Ik was degene die moest zorgen dat Subject 003 verborgen bleef.”
* * *
Niemand begreep het.
Tot Lotte naar het laatste dossier wees.
Een dossier dat zojuist was verschenen.
* * *
SUBJECT 003
STATUS: LEVEND
LOCATIE: BINNEN DE FAMILIE
* * *
Sara voelde haar hart stoppen.
“Binnen de familie?”
* * *
Lotte keek langzaam naar Thomas.
Toen naar Elena.
En zei:
“Het kind dat iedereen zoekt…”
“heeft altijd al bij ons gewoond.”
* * *
EINDE DEEL 9 — Wordt vervolgd…
