DEEL 13 — De waarheid achter Thomas
Het alarm bleef door het huis klinken.
Een scherp geluid.
Een waarschuwing.
Alsof het gebouw zelf wist dat alles wat verborgen was eindelijk naar buiten kwam.
* * *
Iedereen keek naar Thomas.
Niet naar Adrian.
Niet naar Elena.
Naar hem.
* * *
Sara voelde zich verraden.
Misschien meer dan ooit tevoren.
Want de man die ze jarenlang had gehaat…
was misschien niet de persoon die ze dacht.
Maar dat betekende niet dat hij onschuldig was.
* * *
“Vertel het.”
zei Sara zacht.
Thomas keek haar aan.
Zijn ogen waren moe.
Alsof hij eindelijk wist dat hij niet langer kon vluchten.
* * *
“De nacht dat jij vluchtte…”
Hij slikte.
“Was niet de eerste keer dat ik probeerde jullie te redden.”
* * *
Sara schudde haar hoofd.
“Wat bedoel je?”
* * *
Thomas keek naar Lotte.
“Ik ontdekte Project Aurora voordat jij het ontdekte.”
* * *
Iedereen werd stil.
* * *
Daniel fronste.
“Dat klopt niet.”
“Thomas werkte voor hen.”
Thomas keek hem aan.
“Ja.”
“Dat deed ik.”
* * *
Die bekentenis kwam harder aan dan iedereen verwachtte.
* * *
“Maar waarom?”
vroeg Agent De Vries.
* * *
Thomas antwoordde:
“Omdat ik dacht dat ik controle had.”
“Ik dacht dat ik van binnenuit kon veranderen wat ze deden.”
* * *
Hij lachte bitter.
“Ik was arrogant genoeg om te geloven dat ik slimmer was dan zij.”
* * *
Adrian keek hem spottend aan.
“En je verloor.”
* * *
Thomas keek terug.
“Ja.”
“Maar ik heb iets gedaan wat jij nooit verwachtte.”
* * *
Adrian’s glimlach verdween een beetje.
* * *
“Ik heb de kinderen laten ontsnappen.”
* * *
Een stilte.
* * *
Sara keek naar hem.
“Dus die nacht…”
Thomas knikte.
“Die nacht nam ik Lotte mee.”
* * *
Sara werd bleek.
“Wat?”
* * *
“Ik wist dat ze achter haar aan zouden komen.”
“Ze was Subject 004.”
“Het belangrijkste dossier van Aurora.”
* * *
Lotte keek naar hem.
“Waarom herinner ik me dat niet?”
* * *
Thomas antwoordde zacht:
“Omdat ze je geheugen blokkeerden.”
* * *
Elena onderbrak hem.
“Niet helemaal.”
Iedereen keek naar haar.
* * *
“Ze koos ervoor om te vergeten.”
* * *
Lotte verstijfde.
“Ik koos?”
Elena knikte.
“Je hersenen beschermden zichzelf.”
* * *
Sara pakte haar dochter vast.
“Stop met praten alsof ze een experiment is.”
* * *
Elena keek haar aan.
“Maar ze is meer dan dat.”
* * *
“Ze is een overlever.”
* * *
Voor een moment werd het stil.
* * *
Toen liep Adrian naar voren.
“Genoeg met de verhalen.”
Hij keek naar Thomas.
“Je hebt lang genoeg gespeeld.”
* * *
Thomas keek hem aan.
“Waar is Subject 003?”
* * *
Iedereen verstijfde.
* * *
Adrian glimlachte.
“Je denkt nog steeds dat je vragen kunt stellen?”
* * *
Hij knikte naar de mensen buiten.
Twee mannen kwamen binnen.
Ze hielden iemand vast.
* * *
Een jongen.
Ongeveer dezelfde leeftijd als Lotte.
* * *
Sara voelde haar adem stoppen.
* * *
“Lucas.”
fluisterde Daniel.
* * *
De jongen keek op.
Zijn ogen waren koud.
Maar zijn gezicht…
was hetzelfde als Sara ooit op oude foto's had gezien.
* * *
“Mijn zoon…”
fluisterde Sara.
* * *
Lucas keek haar aan.
Maar hij zei niets.
* * *
“Wat hebben jullie met hem gedaan?”
vroeg Sara woedend.
* * *
Adrian antwoordde:
“Wij hebben hem voorbereid.”
* * *
“Voor wat?”
* * *
Adrian glimlachte.
“Voor het moment waarop Lotte haar herinneringen terugkreeg.”
* * *
Iedereen keek geschokt.
* * *
Lucas keek naar Lotte.
En toen zei hij iets waardoor iedereen verstijfde.
* * *
“Je hebt me beloofd dat je me niet zou vergeten.”
* * *
Lotte keek hem aan.
Een traan gleed over haar wang.
* * *
“Ik ken jou…”
fluisterde ze.
* * *
Lucas knikte.
“Ja.”
“Je was mijn zus.”
* * *
Sara sloeg haar hand voor haar mond.
* * *
“Maar dat kan niet.”
* * *
Lucas keek haar aan.
“Wij zijn geboren op dezelfde dag.”
* * *
De wereld leek stil te staan.
* * *
Daniel keek naar de documenten.
“Een tweeling…”
* * *
Elena knikte langzaam.
“Precies.”
* * *
“Lotte en Lucas.”
“Subject 004 en Subject 003.”
* * *
Sara keek naar haar kinderen.
Twee kinderen.
Gescheiden vanaf hun geboorte.
* * *
Maar Adrian lachte.
* * *
“Jullie denken dat dit een mooi familieverhaal is.”
* * *
Hij stapte naar de computer.
* * *
“Maar jullie vergeten één ding.”
* * *
Hij opende een verborgen bestand.
* * *
PROJECT AURORA — FINALE FASE
* * *
Onder het bestand stond:
DOEL: SAMENVOEGING SUBJECT 003 EN SUBJECT 004
* * *
Iedereen werd bleek.
* * *
“Wat betekent dat?”
vroeg Agent De Vries.
* * *
Adrian keek naar Lotte en Lucas.
* * *
“Dat jullie nooit bedoeld waren om apart te leven.”
* * *
Hij glimlachte.
* * *
“Jullie zijn twee helften van hetzelfde experiment.”
* * *
Sara trok haar kinderen naar zich toe.
“Nee.”
* * *
Adrian keek haar rustig aan.
“Je begrijpt het niet.”
* * *
“Als zij samen zijn…”
* * *
Hij stopte.
* * *
“Dan krijgen we eindelijk het resultaat waar Aurora twintig jaar op wacht.”
* * *
Lotte keek naar Lucas.
Lucas keek terug.
* * *
En toen gebeurde er iets vreemds.
* * *
De schermen begonnen opnieuw te knipperen.
* * *
Niet door Adrian.
Niet door Elena.
* * *
Door Lotte.
* * *
Alle systemen vielen uit.
* * *
Agent De Vries keek verbaasd.
“Wat gebeurt er?”
* * *
Daniel keek naar het scherm.
* * *
Een nieuwe tekst verscheen:
SYSTEEM OVERRIDE
TOEGANG VERLEEND
* * *
Niemand begreep het.
Behalve Thomas.
* * *
Zijn gezicht werd wit.
* * *
“Nee…”
fluisterde hij.
* * *
Sara keek hem aan.
“Wat?”
* * *
Thomas keek naar Lotte.
* * *
“Ze heeft het al die tijd niet alleen opgeslagen.”
* * *
Hij slikte.
* * *
“Ze heeft Aurora zelf geërfd.”
* * *
De kamer werd stil.
* * *
Want misschien was Lotte nooit het experiment geweest.
* * *
Misschien was zij degene…
die het experiment kon vernietigen.
* * *
EINDE DEEL 13 — Wordt vervolgd…
