DEEL 17 — Subject 005
De kamer bleef stil.
Niemand durfde iets te zeggen.
Het scherm toonde nog steeds dezelfde woorden.
* * *
SUBJECT 005
STATUS: ACTIEF
* * *
Sara voelde haar handen trillen.
“Dat kan niet.”
* * *
Ze keek naar Lotte.
Toen naar Lucas.
“Er waren maar vier kinderen.”
* * *
Robert schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
* * *
“Dat was wat Aurora wilde dat iedereen geloofde.”
* * *
Agent De Vries keek naar hem.
“Hoeveel proefpersonen waren er echt?”
* * *
Robert keek naar het donkere scherm.
“Vijf.”
* * *
Een koude stilte viel.
* * *
“Waarom heeft niemand ooit van Subject 005 gehoord?”
vroeg Daniel.
* * *
Robert antwoordde zacht:
“Omdat Subject 005 nooit bedoeld was om gevonden te worden.”
* * *
Lotte liep langzaam naar de computer.
“Wie is het?”
* * *
Niemand antwoordde.
* * *
Ze voelde iets.
Een herinnering.
Niet zoals vroeger.
Niet als een droom.
Maar iets scherps.
Een beeld.
Een stem.
Een deur.
* * *
“Ik ken deze naam.”
* * *
Sara keek geschrokken.
“Welke naam?”
* * *
Lotte legde haar hand op het scherm.
* * *
Het systeem herkende haar.
* * *
TOEGANG VERLEEND
* * *
Een nieuw bestand verscheen.
* * *
SUBJECT 005 — IDENTITEIT VERBORGEN
HERINNERINGEN: GEDEELTELIJK HERSTELD
* * *
Toen verscheen een foto.
* * *
Iedereen verstijfde.
* * *
Het was een kind.
Een klein meisje.
Niet ouder dan vijf jaar.
* * *
Sara voelde haar adem stoppen.
* * *
“Nee…”
* * *
Agent De Vries keek naar haar.
“U kent haar?”
* * *
Sara kon niet antwoorden.
* * *
Want het gezicht op het scherm…
was onmogelijk.
* * *
Het was haarzelf.
* * *
Niet volwassen.
Niet zoals ze nu was.
* * *
Een foto van Sara als kind.
* * *
* * *
“Dat is niet mogelijk.”
zei Daniel.
* * *
Robert sloot zijn ogen.
* * *
“Het is eindelijk onthuld.”
* * *
Sara draaide zich naar hem.
“Wat?”
* * *
Robert keek verdrietig.
* * *
“Subject 005 was nooit een ander kind.”
* * *
Hij wees naar het scherm.
* * *
“Het was jij.”
* * *
De kamer werd ijskoud.
* * *
“Maar ik was Subject 001.”
zei Sara.
* * *
Robert knikte.
“Dat dacht iedereen.”
* * *
“Maar Aurora had meerdere fases.”
* * *
“Subject 001 was de eerste test.”
“Subject 005 was de laatste.”
* * *
Sara keek geschokt.
* * *
“Ze hebben mij twee keer gebruikt?”
* * *
Niemand antwoordde.
* * *
En dat antwoord zei genoeg.
* * *
* * *
Elena stapte langzaam naar voren.
Voor het eerst zag ze niet arrogant uit.
Maar bang.
* * *
“Dit was het deel dat zelfs ik niet kende.”
* * *
Iedereen keek naar haar.
* * *
“Wat bedoel je?”
vroeg Adrian.
* * *
Elena keek naar het scherm.
* * *
“De oprichters van Aurora hadden één angst.”
* * *
“Dat een proefpersoon uiteindelijk sterker zou worden dan het systeem.”
* * *
Ze keek naar Sara.
* * *
“Dus creëerden ze een controlemechanisme.”
* * *
Lotte begreep het als eerste.
* * *
“Een tweede versie.”
* * *
Elena knikte.
* * *
“Precies.”
* * *
“Ze namen Sara als basis.”
* * *
“Ze veranderden haar herinneringen.”
* * *
“Ze creëerden een nieuwe cyclus.”
* * *
Sara voelde zich misselijk.
* * *
“Dus mijn hele leven…”
* * *
Robert antwoordde:
“Was misschien onderdeel van een experiment.”
* * *
* * *
Toen begon de computer opnieuw geluid te maken.
* * *
Een video werd automatisch geopend.
* * *
Een opname van een jonge Sara.
* * *
Maar deze keer was ze niet alleen.
* * *
Naast haar stond iemand.
* * *
Een baby.
* * *
Lotte.
* * *
* * *
De jonge Sara in de video sprak:
“Als ze ooit wakker wordt…”
* * *
Ze keek naar de baby.
* * *
“Moet ze weten dat ik haar moeder ben.”
* * *
Iedereen keek naar Sara.
* * *
De opname ging verder.
* * *
Maar toen kwam een zin die alles veranderde.
* * *
“Maar als mijn herinneringen worden gewist…”
* * *
De jonge Sara keek recht in de camera.
* * *
“Dan moet mijn toekomstige zelf nooit vertrouwen wat Aurora zegt.”
* * *
* * *
De video stopte.
* * *
Sara huilde.
* * *
“Ze wist het.”
* * *
Robert knikte.
* * *
“Ja.”
* * *
“Een deel van jou wist altijd dat er iets mis was.”
* * *
Lotte pakte haar moeders hand.
* * *
“Mama…”
* * *
Sara keek naar haar.
* * *
“Waarom herinner ik me dit niet?”
* * *
Lotte antwoordde zacht:
* * *
“Omdat ze niet alleen jouw herinneringen hebben weggehaald.”
* * *
Een stilte.
* * *
“Ze hebben ook jouw vertrouwen in jezelf weggehaald.”
* * *
* * *
Op dat moment ging de voordeur open.
* * *
Iedereen draaide zich om.
* * *
Een vrouw stond daar.
* * *
Geen wapen.
Geen angst.
* * *
Ze keek naar Sara.
* * *
En glimlachte.
* * *
“Eindelijk.”
* * *
Sara verstijfde.
* * *
Want ze kende die stem.
* * *
Ze had hem gehoord in haar dromen.
* * *
Elke nacht.
* * *
Jarenlang.
* * *
“Wie bent u?”
vroeg Agent De Vries.
* * *
De vrouw keek naar Sara.
* * *
“Ik ben degene die ervoor zorgde dat jij alles vergat.”
* * *
Een stilte.
* * *
Sara fluisterde:
“Mijn psycholoog…”
* * *
De vrouw glimlachte.
* * *
“Niet helemaal.”
* * *
Ze deed haar jas uit.
* * *
Onder haar kleding stond een klein litteken.
* * *
Hetzelfde teken.
* * *
Het teken dat ooit op Lotte’s rug stond.
* * *
* * *
“Ik was Subject 005.”
* * *
Iedereen verstijfde.
* * *
Sara keek naar het scherm.
Toen naar de vrouw.
* * *
“Maar…”
* * *
“Wie ben jij dan?”
* * *
De vrouw glimlachte.
* * *
“De persoon die al die jaren jouw herinneringen bewaakte.”
* * *
Ze keek naar Lotte.
* * *
“En degene die wist…”
* * *
“dat jij ooit de waarheid zou ontdekken.”
* * *
* * *
De computer begon opnieuw te knipperen.
* * *
Een laatste melding verscheen:
* * *
SUBJECT 005 IDENTITEIT BEVESTIGD
NAAM: LISA VERMEER
* * *
Sara voelde haar hart stoppen.
* * *
Lisa.
* * *
De zus die ze nooit had gekend.
* * *
De dochter die volgens iedereen nooit had bestaan.
* * *
* * *
En toen zei Lisa de woorden die alles opnieuw veranderden:
* * *
“Wij zijn niet de laatste slachtoffers van Aurora.”
* * *
Ze keek naar de donkere gang achter haar.
* * *
“Er is nog iemand die dit allemaal heeft bestuurd.”
* * *
Een stilte.
* * *
“En hij is dichterbij dan jullie denken.”
* * *
EINDE DEEL 17 — Wordt vervolgd…
