DEEL 14 — Het meisje dat Aurora kon vernietigen
De schermen bleven knipperen.
Iedereen keek naar dezelfde woorden.
SYSTEEM OVERRIDE
TOEGANG VERLEEND
* * *
Niemand begreep wat er gebeurde.
Behalve Thomas.
Hij staarde naar Lotte alsof hij haar voor het eerst echt zag.
* * *
“Wat heb je gedaan?”
fluisterde hij.
* * *
Lotte keek geschrokken om zich heen.
“Ik heb niets gedaan.”
* * *
Maar de computers reageerden op haar.
De deuren sloten automatisch.
De beveiligingscamera’s draaiden naar haar toe.
En alle bestanden van Project Aurora begonnen vanzelf te openen.
* * *
Adrian’s glimlach verdween.
Voor het eerst zag hij er onzeker uit.
“Dat is onmogelijk.”
* * *
Elena keek naar Lotte.
Niet met angst.
Maar met verbazing.
“De verbinding is actief geworden.”
* * *
Agent De Vries keek haar aan.
“Welke verbinding?”
* * *
Elena antwoordde zacht:
“De verbinding tussen Lotte en het systeem.”
* * *
Sara trok haar dochter dichter naar zich toe.
“Praat niet over haar alsof ze een machine is.”
* * *
Elena keek naar Sara.
“Dat doe ik niet.”
“Maar je moet begrijpen…”
“Ze is het enige onderdeel van Aurora dat nooit volledig onder controle is gekomen.”
* * *
Adrian liep naar voren.
“Genoeg.”
Hij keek naar zijn mensen.
“Pak haar.”
* * *
Niemand bewoog.
* * *
Adrian keek verbaasd.
“Wat doen jullie?”
* * *
Een van de mannen buiten keek naar zijn scherm.
“De toegang is geblokkeerd.”
* * *
“Door wie?”
* * *
De man slikte.
“Door Subject 004.”
* * *
Iedereen keek naar Lotte.
* * *
Het meisje keek naar haar eigen handen.
“Ik wilde dit niet.”
* * *
Sara knielde naast haar.
“Het is niet jouw schuld.”
* * *
Maar Lotte schudde haar hoofd.
“Dat weet ik niet.”
* * *
Ze keek naar de computer.
“Ik herinner me dingen die ik niet zou moeten herinneren.”
* * *
Een nieuwe video begon automatisch af te spelen.
Een opname van jaren geleden.
* * *
Een jonge Lotte.
Niet ouder dan een paar maanden.
Een baby.
* * *
Maar naast haar stond een vrouw.
Sara.
* * *
Iedereen keek geschokt.
* * *
Op de opname hoorde je een stem:
“Subject 001 heeft de eerste verbinding gelegd.”
* * *
Agent De Vries keek naar Sara.
“Subject 001…”
* * *
Sara werd bleek.
* * *
“Dat was jij.”
* * *
Op het scherm verscheen een jonge Sara die een baby vasthield.
Maar haar gezicht was leeg.
Alsof ze onder invloed was.
* * *
Elena fluisterde:
“Ze was de eerste die Aurora overleefde.”
* * *
Sara sloot haar ogen.
Plotseling kwamen herinneringen terug.
Een witte kamer.
Lichten.
Stemmen.
Een klein meisje in een glazen wieg.
* * *
“Ik herinner het me…”
fluisterde ze.
* * *
Iedereen keek naar haar.
* * *
“Ik herinner me Lotte.”
* * *
Een traan gleed over haar gezicht.
* * *
“Maar ik herinner me ook…”
Ze stopte.
* * *
“Een andere baby.”
* * *
Lucas keek op.
* * *
Sara keek naar hem.
“Jou.”
* * *
De kamer werd stil.
* * *
“Ik heb jullie allebei vastgehouden.”
* * *
Lotte begon te huilen.
* * *
“Waarom herinnerde je ons niet?”
* * *
Sara keek haar dochter aan.
“Omdat ze het van mij hebben afgepakt.”
* * *
Thomas sloot zijn ogen.
Hij wist dat de waarheid eindelijk compleet werd.
* * *
Adrian werd boos.
“Dit verandert niets.”
* * *
Iedereen keek naar hem.
* * *
“Jullie denken dat herinneringen jullie redden?”
Hij lachte.
“Herinneringen maken mensen zwak.”
* * *
Hij wees naar Lotte.
“Zij is waardevol omdat ze geen gewone emoties heeft.”
* * *
Sara keek hem vol afschuw aan.
“Je kent haar helemaal niet.”
* * *
Adrian schudde zijn hoofd.
“Ze is gemaakt.”
* * *
Toen sprak Lotte.
Zacht.
Maar duidelijk.
* * *
“Nee.”
* * *
Iedereen keek naar haar.
* * *
“Ik ben niet gemaakt.”
* * *
Ze keek naar Adrian.
“Ik ben geboren.”
* * *
Een stilte.
* * *
“En jij bent degene die vergeten is wat mens zijn betekent.”
* * *
Voor het eerst leek Adrian geraakt.
* * *
Maar toen haalde hij een klein apparaat uit zijn jas.
* * *
Thomas verstijfde.
“Wat is dat?”
* * *
Adrian glimlachte.
“Een reset.”
* * *
Sara werd bleek.
“Reset?”
* * *
“Een laatste veiligheidsmaatregel.”
* * *
Hij richtte het apparaat niet op Lotte.
* * *
Maar op Lucas.
* * *
Iedereen schrok.
* * *
“Als ik hem activeer…”
zei Adrian rustig.
“Verliest Subject 003 al zijn herinneringen.”
* * *
Lotte stapte naar voren.
“Stop.”
* * *
Adrian glimlachte.
“Waarom?”
“Omdat hij je broer is?”
* * *
Hij keek haar aan.
* * *
“Of omdat hij degene is die jouw grootste geheim kent?”
* * *
Lucas keek naar Lotte.
* * *
“Welk geheim?”
* * *
Lotte verstijfde.
* * *
Iedereen keek naar haar.
* * *
Zelfs Sara.
* * *
Want Lotte had altijd gezegd dat ze zich alles herinnerde.
* * *
Maar nu…
begon ze te huilen.
* * *
“Ik herinner me niet alles.”
* * *
Een stilte.
* * *
“Ik herinner me de nacht van onze ontsnapping.”
* * *
Ze keek naar Lucas.
* * *
“Maar ik herinner me ook…”
* * *
Haar stem brak.
* * *
“Dat ik degene was die de deur opende.”
* * *
Lucas keek geschokt.
* * *
“Wat bedoel je?”
* * *
Lotte fluisterde:
“Ik liet iemand binnen.”
* * *
Sara voelde haar hart stoppen.
* * *
“Wie?”
* * *
Lotte keek langzaam naar Adrian.
* * *
“De persoon die ons hielp ontsnappen…”
* * *
Ze slikte.
* * *
“Was niet Thomas.”
* * *
De kamer werd doodstil.
* * *
“Het was iemand van Aurora.”
* * *
Adrian glimlachte langzaam.
* * *
“Eindelijk.”
* * *
Hij keek naar Lotte.
* * *
“Je herinnert het je.”
* * *
En toen verscheen er een nieuw bestand op het scherm.
* * *
PROJECT AURORA — VERBORGEN DIRECTEUR
* * *
Iedereen keek.
* * *
De naam verscheen langzaam.
* * *
DIRECTEUR: LOTTE VERMEER
* * *
Sara deed een stap achteruit.
* * *
“Nee…”
* * *
Thomas werd lijkbleek.
* * *
Want de grootste waarheid was eindelijk zichtbaar.
* * *
Lotte was niet alleen een kind van Aurora.
* * *
Ze was misschien degene…
die Aurora vanaf het begin had geleid.
* * *
EINDE DEEL 14 — Wordt vervolgd…
