DEEL 12 — De terugkeer van de verloren kinderen
Buiten stonden tientallen mensen.
Niet zoals gewone indringers.
Geen haast.
Geen paniek.
Ze stonden stil.
Georganiseerd.
Alsof ze al precies wisten wat er binnen gebeurde.
* * *
Agent De Vries keek door het raam.
“Wie zijn die mensen?”
Niemand antwoordde.
Want iedereen wist het.
Dit waren geen gewone mensen.
Dit waren de mensen achter Project Aurora.
* * *
Sara trok Lotte en Finn dichter tegen zich aan.
“Niemand neemt mijn kinderen mee.”
Haar stem was zacht.
Maar iedereen hoorde de vastberadenheid.
* * *
Elena keek haar aan.
“Nu begrijp je eindelijk waarom je gekozen werd.”
Sara keek boos terug.
“Ik ben niet gekozen.”
“Ik ben gebruikt.”
* * *
Robert schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat is niet helemaal waar.”
Iedereen keek naar hem.
“Wat bedoel je?”
Robert keek naar Sara.
“Ze konden je veranderen.”
“Ze konden je herinneringen blokkeren.”
“Maar ze konden nooit je instinct veranderen.”
* * *
“Welk instinct?”
vroeg Daniel.
Robert antwoordde:
“Een moeder die haar kinderen beschermt.”
* * *
Een harde klap tegen de voordeur.
Iedereen schrok.
* * *
Agent De Vries riep:
“Blijf staan!”
Maar niemand buiten reageerde.
* * *
Toen klonk een stem door de gang.
“Dr. Vermeer.”
“U weet dat dit geen zin heeft.”
* * *
Elena liep rustig naar de deur.
Alsof ze de mensen buiten kende.
“Jullie zijn laat.”
* * *
Sara keek haar verbaasd aan.
“Je werkt met hen samen?”
Elena glimlachte.
“Ik werk niet voor hen.”
“Ik ben één van hen.”
* * *
De deur ging open.
Een man stapte naar binnen.
Hij droeg een donker pak.
Geen wapen.
Geen dreiging.
Maar zijn aanwezigheid veranderde de hele kamer.
* * *
Hij keek naar Sara.
Toen naar Lotte.
En glimlachte.
“Eindelijk.”
* * *
Agent De Vries hield zijn wapen omhoog.
“Wie bent u?”
De man keek hem rustig aan.
“Mijn naam is Adrian Vale.”
* * *
Daniel verstijfde.
“Dat kan niet.”
* * *
Agent De Vries keek hem aan.
“Ken je hem?”
Daniel knikte langzaam.
“Hij is degene die Project Aurora heeft gefinancierd.”
* * *
Adrian glimlachte.
“Gefinancierd?”
Hij keek naar de documenten.
“Ik heb het gebouwd.”
* * *
Iedereen werd stil.
* * *
Sara voelde haar maag draaien.
“Waarom?”
Adrian keek naar Lotte.
“Omdat kinderen zoals zij de toekomst zijn.”
* * *
“Kinderen?”
Sara werd boos.
“Je bedoelt proefpersonen.”
* * *
Adrian keek haar aan.
“Nee.”
“De mensheid heeft altijd vooruitgang geboekt door risico’s te nemen.”
* * *
Robert stapte naar voren.
“Je gebruikt dezelfde woorden als vroeger.”
Adrian keek hem aan.
“En jij maakt nog steeds dezelfde fout.”
* * *
“Welke fout?”
vroeg Robert.
* * *
Adrian antwoordde:
“Je denkt dat emoties sterker zijn dan evolutie.”
* * *
Lotte hield haar moeder vast.
“Mama…”
Sara keek naar haar.
“Alles komt goed.”
Maar diep vanbinnen wist ze dat ze niet zeker was.
* * *
Adrian liep naar de computer.
Hij keek naar het scherm.
“Subject 004.”
Hij glimlachte.
“Je bent nog indrukwekkender dan de rapporten beschreven.”
* * *
Lotte stapte achteruit.
“Ik ben geen nummer.”
Adrian keek verrast.
Toen glimlachte hij.
“Daarom ben jij juist interessant.”
* * *
Agent De Vries zette een stap naar voren.
“U bent gearresteerd.”
Adrian keek hem bijna medelijdend aan.
“Agent.”
“U begrijpt niet waar u tegen vecht.”
* * *
Hij wees naar buiten.
“Deze organisatie bestaat al twintig jaar.”
“Er zitten mensen in regeringen.”
“Ziekenhuizen.”
“Onderzoekscentra.”
* * *
Daniel keek geschokt.
“Hoeveel kinderen?”
Adrian antwoordde:
“Meer dan jullie denken.”
* * *
Sara voelde een steek in haar hart.
“Waar zijn ze?”
* * *
Adrian glimlachte.
“Dat is precies waarom we hier zijn.”
* * *
Hij keek naar Lotte.
“Zij weet waar ze zijn.”
* * *
Iedereen keek naar Lotte.
Het meisje schudde haar hoofd.
“Ik weet niets.”
* * *
Adrian liep dichterbij.
“Je weet het wel.”
“Je geheugen heeft het opgeslagen.”
* * *
Lotte kreeg plotseling hoofdpijn.
Ze greep haar hoofd vast.
“Mama…”
Sara knielde naast haar.
“Wat gebeurt er?”
* * *
Lotte begon te huilen.
“Ik zie dingen.”
* * *
Iedereen zweeg.
* * *
“Ik zie een grote kamer.”
“Veel kinderen.”
“Ze huilen.”
“Ze roepen om hun ouders.”
* * *
Sara kreeg tranen in haar ogen.
“Waar?”
Lotte sloot haar ogen.
“Ik weet het niet.”
* * *
Toen veranderde haar gezicht.
Alsof ze iets zag dat haar bang maakte.
“Wacht…”
* * *
“Er is iemand.”
* * *
Adrian glimlachte.
“Wie?”
* * *
Lotte fluisterde:
“Iemand die ons hielp ontsnappen.”
* * *
Robert keek geschrokken.
“Wie?”
* * *
Lotte opende haar ogen.
En zei een naam die niemand verwachtte.
* * *
“Papa.”
* * *
Iedereen keek naar Thomas.
* * *
Thomas werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
* * *
Lotte keek naar hem.
“Jij was daar.”
“Die nacht.”
* * *
Sara draaide zich langzaam naar Thomas.
“Welke nacht?”
* * *
Thomas zei niets.
* * *
Lotte ging verder.
“Je hielp ons.”
“Je bracht ons weg.”
“Maar daarna…”
Ze begon te huilen.
“Daarna liet je ons achter.”
* * *
De kamer werd doodstil.
* * *
Sara keek naar Thomas.
“Wat heb jij gedaan?”
* * *
Thomas sloot zijn ogen.
Voor het eerst zag hij er niet uit als een vijand.
Maar als iemand die jarenlang met schuld had geleefd.
* * *
“Ik wilde jullie redden.”
fluisterde hij.
* * *
“Maar ik ontdekte dat er iemand binnen Aurora zat…”
* * *
Hij keek naar Adrian.
* * *
“…die zelfs de kinderen wilde gebruiken die al ontsnapt waren.”
* * *
Adrian glimlachte.
“Je hebt altijd te veel gepraat, Thomas.”
* * *
Plotseling ging het licht uit.
Een alarm begon te klinken.
* * *
Op het scherm verscheen een nieuwe melding:
ONBEKENDE SUBJECTEN ONTSNAPT.
LOCATIE: GEVONDEN.
* * *
Sara keek naar Lotte.
Toen naar Thomas.
Toen naar Adrian.
* * *
Want één ding werd duidelijk:
De vijand stond niet alleen buiten.
* * *
Hij zat al jaren…
binnen hun eigen familie.
* * *
EINDE DEEL 12 — Wordt vervolgd…
