DEEL 18 — De persoon achter Aurora
De naam bleef op het scherm staan.
* * *
SUBJECT 005
NAAM: LISA VERMEER
* * *
Niemand bewoog.
* * *
Sara keek naar de vrouw voor haar.
Lisa.
* * *
Een naam die nooit in haar herinneringen had bestaan.
Een zus die volgens alle documenten nooit had geleefd.
* * *
“Mijn zus…”
fluisterde Sara.
* * *
Lisa knikte langzaam.
“Ja.”
* * *
Sara schudde haar hoofd.
“Maar mijn ouders hadden maar één kind.”
* * *
Lisa glimlachte verdrietig.
“Dat is wat ze jou hebben laten geloven.”
* * *
* * *
Agent De Vries keek naar de dossiers.
“Hoeveel geheimen zitten er nog in deze familie?”
* * *
Niemand antwoordde.
* * *
Want iedereen begon hetzelfde te beseffen.
* * *
Aurora had niet alleen kinderen verborgen.
* * *
Aurora had hele levens veranderd.
* * *
* * *
Sara liep langzaam naar Lisa toe.
Maar ze stopte op afstand.
* * *
“Waarom?”
* * *
Lisa keek haar aan.
* * *
“Waarom heb je mij nooit gezocht?”
* * *
Lisa’s ogen werden vochtig.
* * *
“Omdat ik niet mocht.”
* * *
“En omdat ik wist dat als ik naar jou toe kwam…”
* * *
Ze keek naar Lotte.
* * *
“…ze jou zouden vinden.”
* * *
* * *
Lotte keek verbaasd.
“Wie?”
* * *
Lisa antwoordde:
“Degene die nog steeds controle heeft.”
* * *
Een stilte.
* * *
Adrian keek plotseling gespannen.
* * *
“Dat kan niet.”
* * *
Iedereen draaide zich naar hem.
* * *
“Wat bedoel je?”
vroeg Daniel.
* * *
Adrian keek naar Lisa.
* * *
“Zij hoort niet te bestaan.”
* * *
Lisa keek hem koud aan.
* * *
“Dat was precies de bedoeling.”
* * *
* * *
Agent De Vries keek naar Adrian.
“U wist van haar?”
* * *
Adrian zweeg.
* * *
Dat was genoeg.
* * *
* * *
Sara werd boos.
“Jij wist dat mijn zus leefde?”
* * *
Adrian keek weg.
* * *
“Ik wist dat Subject 005 bestond.”
* * *
“Maar ik wist niet wie ze was.”
* * *
Lisa lachte bitter.
* * *
“Dat is het probleem met mensen zoals jij.”
* * *
“Jullie zien alleen nummers.”
* * *
* * *
Ze liep naar de computer.
* * *
“Maar er is iets wat jullie allemaal vergeten.”
* * *
Ze typte een code in.
* * *
Het systeem opende opnieuw.
* * *
Een nieuw bestand verscheen.
* * *
PROJECT AURORA — OORSPRONKELIJKE ARCHITECT
* * *
Iedereen keek.
* * *
Robert werd bleek.
* * *
“Nee…”
* * *
Sara keek hem aan.
* * *
“Wat?”
* * *
Robert zei niets.
* * *
Lisa draaide zich om.
* * *
“De persoon die Aurora heeft ontworpen…”
* * *
Ze drukte op de knop.
* * *
De naam verscheen.
* * *
DR. MICHAEL VERMEER
* * *
* * *
Sara verstijfde.
* * *
“Mijn vader?”
* * *
Niemand sprak.
* * *
* * *
Robert sloot zijn ogen.
* * *
“Hij was niet alleen een onderzoeker.”
* * *
“Hij was de bedenker.”
* * *
* * *
Sara voelde haar wereld opnieuw instorten.
* * *
“Maar hij hield van ons.”
* * *
Lisa keek verdrietig.
* * *
“Dat deed hij.”
* * *
“En dat maakte het erger.”
* * *
* * *
Daniel keek haar aan.
“Hoe kan iemand van zijn familie houden en tegelijk zoiets doen?”
* * *
Lisa antwoordde:
“Omdat sommige mensen zichzelf ervan overtuigen dat ze iets slechts doen voor een goed doel.”
* * *
* * *
Op het scherm verscheen een oude video.
* * *
Een man zat in een laboratorium.
* * *
Michael Vermeer.
* * *
De vader van Sara.
* * *
* * *
Zijn stem klonk:
“De mensheid wordt beperkt door zijn eigen geheugen.”
* * *
“Angst.”
* * *
“Trauma.”
* * *
“Pijn.”
* * *
“Als wij herinneringen kunnen begrijpen…”
* * *
“kunnen wij de mens veranderen.”
* * *
* * *
Sara keek geschokt.
* * *
“Hij geloofde echt dat hij hielp.”
* * *
Lisa knikte.
* * *
“Maar toen begon hij mensen als onderdelen te zien.”
* * *
* * *
De video ging verder.
* * *
“Eerste fase: volwassenen.”
“Tweede fase: kinderen.”
“Derde fase: generatie-overdracht.”
* * *
* * *
Lotte fluisterde:
“Generatie-overdracht…”
* * *
Lisa keek naar haar.
* * *
“Jij.”
* * *
* * *
Sara pakte haar dochter vast.
* * *
* * *
“Dus alles…”
* * *
Lisa knikte.
* * *
“Was bedoeld om door te gaan.”
* * *
* * *
Plotseling begon het scherm te knipperen.
* * *
Een nieuwe melding verscheen.
* * *
ARCHITECT LOCATIE GEACTIVEERD
* * *
* * *
Agent De Vries keek naar de computer.
* * *
“Locatie?”
* * *
Een kaart verscheen.
* * *
Iedereen keek.
* * *
De locatie was niet ver weg.
* * *
* * *
Sara werd bleek.
* * *
“Dat gebouw…”
* * *
Daniel keek haar aan.
* * *
“Ken je het?”
* * *
* * *
Sara knikte langzaam.
* * *
“Daar heb ik gewerkt.”
* * *
* * *
Iedereen zweeg.
* * *
* * *
“Wanneer?”
vroeg Lisa.
* * *
Sara antwoordde zacht:
* * *
“Voordat ik mijn herinneringen verloor.”
* * *
* * *
Een nieuwe regel verscheen:
* * *
ARCHITECT MICHAEL VERMEER
STATUS: ACTIEF
* * *
* * *
Robert deed een stap achteruit.
* * *
“Maar hij is dood.”
* * *
Lisa keek hem aan.
* * *
“Nee.”
* * *
* * *
“Dat hebben ze jullie laten geloven.”
* * *
* * *
De deur van het huis ging plotseling open.
* * *
Iedereen draaide zich om.
* * *
Een oude man stond in de deuropening.
* * *
Zijn haar was grijs.
Zijn gezicht ouder.
Maar Sara herkende hem onmiddellijk.
* * *
* * *
“Papa…”
* * *
* * *
De man keek haar aan.
* * *
“Hallo, Sara.”
* * *
* * *
Niemand sprak.
* * *
* * *
Want de man die volgens iedereen al jaren dood was…
* * *
stond levend voor hen.
* * *
* * *
Michael Vermeer glimlachte.
* * *
“Het spijt me dat jullie de waarheid moesten ontdekken.”
* * *
Hij keek naar Lotte.
* * *
“Maar het is tijd.”
* * *
* * *
“De laatste fase begint.”
* * *
* * *
EINDE DEEL 18 — Wordt vervolgd…
