DEEL 7 — Het vierde dossier dat nooit gevonden mocht worden
Niemand in de kamer bewoog.
Het scherm van de computer bleef branden.
De tekst stond er nog steeds.
Lucas Vermeer.
Laatste geregistreerde persoon: actief.
En daaronder…
Er is nog een vierde dossier.
* * *
Agent De Vries voelde een koude rilling.
“Een vierde kind?”
Niemand antwoordde.
Want iedereen keek naar Sara.
Zij zag eruit alsof haar hele verleden opnieuw werd vernietigd.
“Dat kan niet…”
fluisterde ze.
“Ik had drie kinderen.”
Daniel keek haar verdrietig aan.
“Nee, Sara.”
“Je had vier kinderen.”
* * *
Thomas werd plotseling agressief.
“Stop met deze onzin.”
Hij sloeg met zijn hand op de tafel.
“Jullie laten je allemaal meeslepen door oude documenten en leugens.”
Agent De Vries draaide zich naar hem om.
“Dan legt u ons uit waarom uw naam voorkomt in Project Aurora.”
Thomas zweeg.
* * *
Dat was genoeg.
Want iemand die onschuldig was…
had meestal meteen een antwoord.
* * *
Sara keek naar Thomas.
“Hoeveel wist je?”
Hij keek haar niet aan.
“Waar heb je het over?”
“Hoeveel wist je over onze kinderen?”
Thomas ademde zwaar.
“Meer dan jij.”
Die ene zin brak iets.
Sara deed een stap achteruit.
“Dus het is waar.”
* * *
Daniel pakte het vierde dossier van de computer.
“Dit is waarom Thomas zo bang is.”
Hij opende het bestand.
Geen foto.
Geen naam.
Alleen een nummer.
Subject 004.
* * *
“Waarom staat er geen naam?”
vroeg De Vries.
Daniel antwoordde:
“Omdat dit kind nooit officieel geregistreerd werd.”
“Waarom niet?”
“Omdat dit kind niet geboren had mogen worden volgens de mensen achter Project Aurora.”
* * *
Sara voelde haar hart sneller slaan.
“Waarom?”
Daniel keek naar haar.
“Omdat dit kind geen onderdeel was van hun plan.”
“Dit kind was een fout.”
* * *
Lotte zat stil op de stoel.
Ze begreep niet alles.
Maar ze voelde dat de volwassenen bang waren.
Ze pakte de hand van haar broertje.
“Finn…”
fluisterde ze.
“Hebben wij nog een broer of zus?”
Finn zei niets.
Hij was te jong om te begrijpen.
Maar hij voelde de spanning.
* * *
Agent De Vries scrolde verder door het dossier.
Toen stopte hij.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat?”
vroeg Daniel.
De agent keek op.
“Dit dossier bevat een naam.”
Iedereen kwam dichterbij.
“Welke naam?”
Hij slikte.
“De naam is…”
Hij stopte.
Alsof hij het zelf niet wilde geloven.
* * *
“Emma.”
* * *
Sara verstijfde.
“Emma?”
Daniel keek verbaasd.
“Wie is Emma?”
Agent De Vries draaide het scherm naar hen.
“De persoon die als vierde kind geregistreerd staat…”
“heet Emma.”
* * *
Een lange stilte volgde.
Toen begon Thomas zacht te lachen.
Niet omdat hij blij was.
Maar omdat hij dacht dat hij eindelijk had gewonnen.
“Jullie begrijpen het nog steeds niet.”
Iedereen keek naar hem.
“Emma bestaat niet.”
* * *
Daniel keek hem scherp aan.
“Wat bedoel je?”
Thomas glimlachte.
“Emma was het kind dat ik moest laten verdwijnen.”
* * *
Sara keek hem vol afschuw aan.
“Wat heb je gedaan?”
Thomas antwoordde niet.
* * *
Agent De Vries zette een stap naar voren.
“U gaat nu alles vertellen.”
Maar Thomas keek alleen naar Sara.
“Je wilde de waarheid.”
“Dan krijg je hem.”
* * *
Hij ging zitten.
Alsof hij wist dat er geen weg terug meer was.
“Project Aurora begon niet met mijn kinderen.”
“Het begon met onze familie.”
* * *
Iedereen zweeg.
“Onze familie?”
vroeg Sara.
Thomas knikte.
“Jaren geleden ontdekten wetenschappers een zeldzame genetische eigenschap.”
“Een eigenschap die bepaalde mensen sterker maakte.”
“Sneller.”
“Beter bestand tegen ziektes.”
* * *
Daniel schudde zijn hoofd.
“Dat is niet waarom je het deed.”
Thomas keek hem aan.
“Je weet niet alles.”
* * *
Agent De Vries keek naar de documenten.
“Dus jullie testten kinderen?”
Thomas zweeg.
* * *
Sara werd bleek.
“Mijn kinderen…”
Ze keek naar Lotte en Finn.
“Jullie hebben mijn kinderen gebruikt.”
Thomas keek weg.
* * *
“Waarom?”
vroeg Sara.
Zijn antwoord was zacht.
“Omdat één van hen de sleutel was.”
* * *
“De sleutel tot wat?”
vroeg Daniel.
Thomas keek naar de deur.
Alsof hij wist dat iemand luisterde.
“Tot het laatste deel van Project Aurora.”
* * *
Op dat moment ging de deur van het huis open.
Iedereen draaide zich om.
Een vrouw stond in de opening.
Ze droeg een donkere jas.
Haar gezicht was bleek.
Maar haar ogen…
waren bekend.
* * *
Sara verstijfde.
“Nee…”
De vrouw keek naar haar.
“Ik denk dat het tijd wordt dat jullie de echte waarheid horen.”
* * *
Agent De Vries pakte zijn wapen.
“Wie bent u?”
De vrouw keek naar Thomas.
Toen naar Sara.
“Ik ben Emma.”
* * *
Niemand ademde.
Want de naam die net uit het dossier kwam…
stond nu levend voor hen.
* * *
Emma liep langzaam naar binnen.
“Maar jullie maken één fout.”
Ze keek naar de computer.
“Jullie denken dat ik het vierde kind ben.”
Ze glimlachte verdrietig.
“Dat ben ik niet.”
* * *
Iedereen keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
Emma keek naar Sara.
“Het vierde dossier…”
Ze wees naar het scherm.
“Was niet voor mij.”
* * *
Ze wees naar Lotte.
“Het was voor haar.”
* * *
De kamer werd doodstil.
Sara keek naar haar dochter.
“Nee…”
Emma knikte langzaam.
“Lotte was nooit zomaar een kind.”
“Zij was degene waarvoor Project Aurora begon.”
* * *
En toen verscheen er een nieuwe melding op de computer.
Subject 004 bevestigd.
Naam: Lotte Vermeer.
Status: actief.
* * *
Sara pakte haar dochter vast.
Maar voordat iemand iets kon zeggen…
kwam er nog één regel op het scherm.
Waarschuwing: Subject 004 heeft volledige herinneringen.
* * *
Iedereen keek naar Lotte.
Het zevenjarige meisje dat de politie had gebeld om haar moeder te vinden.
Het meisje dat bang leek.
Het meisje dat alleen haar broertje wilde beschermen.
* * *
Maar misschien…
was zij al die tijd degene geweest…
die de grootste waarheid van allemaal kende.
