DEEL 16 — Het eerste slachtoffer van Aurora
Niemand keek nog naar de dossiers.
Niemand keek nog naar de verdwenen bestanden.
Iedereen keek naar Adrian.
* * *
De man die altijd de controle had gehad.
De man die zichzelf zag als de maker van Project Aurora.
De man die kinderen had behandeld als cijfers.
* * *
Maar nu stond er iets anders op het scherm.
* * *
OORSPRONKELIJK SUBJECT: ADRIAN VALE
* * *
Adrian zei niets.
Voor het eerst had hij geen glimlach.
Geen antwoord.
Geen plan.
* * *
“Dat is onmogelijk.”
fluisterde hij.
* * *
Robert keek naar hem.
“Je wist het niet.”
* * *
Adrian draaide zich langzaam om.
“Jij…”
* * *
Robert schudde zijn hoofd.
“Zelfs jij kende niet de volledige waarheid.”
* * *
Agent De Vries keek naar het scherm.
“Leg dit uit.”
* * *
Robert haalde diep adem.
“Project Aurora begon niet als een onderzoek naar kinderen.”
* * *
Hij keek naar Adrian.
* * *
“Het begon als een poging om één mens te veranderen.”
* * *
Sara keek naar Adrian.
“Jou?”
* * *
Adrian lachte zacht.
Maar het klonk niet meer zelfverzekerd.
Het klonk leeg.
* * *
“Ik was degene die het project financierde.”
* * *
Robert antwoordde:
“Nee.”
“Dat is wat je altijd dacht.”
* * *
Hij wees naar het scherm.
* * *
“Maar voordat jij degene werd die anderen controleerde…”
“was jij degene die gecontroleerd werd.”
* * *
Een stilte.
* * *
Adrian keek naar de video.
Alsof hij hoopte dat het beeld zou verdwijnen.
* * *
De opname ging verder.
* * *
Een oudere stem sprak:
“Subject A-001 vertoont uitzonderlijke eigenschappen.”
“Sneller geheugen.”
“Verhoogde patroonherkenning.”
“Extreme emotionele onderdrukking.”
* * *
Sara werd bleek.
* * *
“Emotionele onderdrukking…”
fluisterde ze.
* * *
Lotte keek naar Adrian.
“Ze hebben jou hetzelfde aangedaan.”
* * *
Adrian keek haar aan.
“Niet vergelijken.”
* * *
Maar Lotte bleef rustig.
* * *
“Waarom niet?”
“Je weet hoe het voelt.”
* * *
Die woorden raakten hem harder dan verwacht.
* * *
* * *
De video ging verder.
Een jongere Adrian verscheen.
Veel jonger.
Misschien nog maar een tiener.
Hij zat in dezelfde witte kamer waar later Lotte en de andere kinderen zouden worden getest.
* * *
Op de opname hoorde je:
“Herinneringen kunnen worden aangepast.”
“Angst kan worden verwijderd.”
“Loyaliteit kan worden gecreëerd.”
* * *
Sara sloeg een hand voor haar mond.
* * *
“Ze hebben hem gemaakt.”
fluisterde Daniel.
* * *
Robert knikte.
“Ja.”
* * *
“En toen hij ouder werd…”
“vergat hij dat hij ooit slachtoffer was.”
* * *
Adrian werd boos.
“Hou op.”
* * *
Iedereen keek naar hem.
* * *
“Jullie weten niets.”
* * *
Hij wees naar de video.
* * *
“Ik heb het project verbeterd.”
“Ik heb fouten verwijderd.”
“Ik heb ervoor gezorgd dat niemand meer hoefde te lijden.”
* * *
Lotte keek hem aan.
“Door kinderen pijn te doen?”
* * *
Adrian zweeg.
* * *
* * *
Toen gebeurde er iets onverwachts.
Het scherm veranderde.
Een nieuwe melding verscheen.
* * *
HERINNERING HERSTELD
SUBJECT A-001
* * *
Adrian deed een stap achteruit.
* * *
“Nee.”
* * *
Hij greep zijn hoofd vast.
* * *
Beelden kwamen terug.
Niet van Project Aurora.
Maar van zijn jeugd.
* * *
Een kleine jongen.
Een vrouw die hem vasthield.
Een vader die beloofde hem te beschermen.
* * *
En toen…
de witte kamer.
* * *
De eerste test.
* * *
De eerste injectie.
* * *
De eerste keer dat iemand zei:
“Gevoelens zijn een zwakte.”
* * *
Adrian zakte langzaam op een stoel.
* * *
Voor het eerst zag iedereen niet de leider van Aurora.
* * *
Maar een gebroken kind dat nooit volwassen had mogen worden.
* * *
Sara keek hem aan.
Ze voelde geen medelijden.
Niet volledig.
Want hoeveel pijn iemand ook had gehad…
dat gaf hem geen recht om anderen pijn te doen.
* * *
“Je had de cyclus kunnen stoppen.”
zei ze.
* * *
Adrian keek op.
* * *
“Toen je wist wat ze met jou deden.”
“Had je kunnen kiezen.”
* * *
Hij keek naar Lotte.
* * *
“Net zoals jij.”
* * *
Een lange stilte.
* * *
Toen zei Adrian zacht:
“Ik wilde nooit worden zoals zij.”
* * *
Robert antwoordde:
“Maar je werd erger.”
* * *
Adrian sloot zijn ogen.
* * *
* * *
Plotseling begon de computer opnieuw te piepen.
* * *
Een nieuw bestand verscheen.
* * *
AURORA — LAATSTE BACK-UP
* * *
Iedereen verstijfde.
* * *
Lotte keek naar het scherm.
“Maar ik heb alles verwijderd.”
* * *
Robert schudde zijn hoofd.
“Niet alles.”
* * *
“Er is altijd een kopie geweest.”
* * *
Agent De Vries keek naar het bestand.
“Waar?”
* * *
De computer gaf één locatie.
* * *
Iedereen werd stil.
* * *
LOCATIE: ZIEKENHUIS SINT MARIA
* * *
Sara voelde haar hart stoppen.
* * *
“Dat ziekenhuis…”
* * *
Daniel keek haar aan.
“Wat?”
* * *
Sara fluisterde:
“Daar zijn mijn kinderen geboren.”
* * *
Lotte keek naar het scherm.
* * *
“Maar waarom zou de back-up daar zijn?”
* * *
Toen verscheen de laatste regel.
* * *
BEHEERDER VAN DE BACK-UP: DR. SARA VERMEER
* * *
Iedereen draaide zich langzaam naar Sara.
* * *
“Nee…”
fluisterde ze.
* * *
“Ik heb dit niet gedaan.”
* * *
Maar Lotte keek naar haar moeder.
Niet met angst.
Maar met begrip.
* * *
“Mama…”
* * *
“Misschien heb jij het niet opgeslagen.”
* * *
Een stilte.
* * *
“Misschien heeft iemand ervoor gezorgd dat jij het zou bewaren.”
* * *
Op dat moment ging de telefoon van Agent De Vries.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
* * *
Een vrouwenstem klonk.
Oud.
Rustig.
Bekend.
* * *
“Agent De Vries?”
* * *
Hij verstijfde.
* * *
“Wie bent u?”
* * *
De stem antwoordde:
* * *
“Iemand die dacht dat Aurora eindelijk voorbij was.”
* * *
Een stilte.
* * *
“Maar jullie hebben één ding vergeten.”
* * *
Iedereen luisterde.
* * *
“Een experiment dat twintig jaar heeft geduurd…”
* * *
De stem werd zachter.
* * *
“…heeft altijd een laatste proefpersoon nodig.”
* * *
De verbinding verbrak.
* * *
Op het scherm verscheen een nieuwe naam.
* * *
SUBJECT 005
STATUS: ACTIEF
* * *
Sara keek naar Lotte.
Lotte keek naar Lucas.
* * *
En iedereen begreep hetzelfde.
* * *
Aurora was niet vernietigd.
* * *
Het had alleen…
een nieuwe fase bereikt.
* * *
EINDE DEEL 16 — Wordt vervolgd…
