DEEL 10 — Het kind dat altijd naast ons stond
Niemand ademde.
Niemand durfde iets te zeggen.
Het scherm bleef maar dezelfde woorden tonen.
SUBJECT 003
STATUS: LEVEND
LOCATIE: BINNEN DE FAMILIE
* * *
Sara keek naar Lotte alsof ze haar dochter voor het eerst zag.
“Wat bedoel je?”
Haar stem trilde.
“Wie is Subject 003?”
Lotte keek naar haar.
Maar haar ogen waren gevuld met verdriet.
Alsof ze al jaren een geheim droeg dat veel te zwaar was voor een kind.
* * *
“Ik weet het niet helemaal.”
“Maar ik herinner me de kamer.”
“De dokters.”
“De mensen die schreeuwden.”
“En iemand die zei…”
Lotte stopte.
* * *
“‘Neem het meisje mee. Niemand mag weten dat ze bestaat.’”
* * *
De stilte daarna was ondraaglijk.
* * *
Thomas keek naar Elena.
“Je hebt haar alles laten herinneren.”
Elena glimlachte.
“Nee.”
“Ze heeft zichzelf herinnerd.”
* * *
Agent De Vries keek naar Elena.
“U wist dat dit moment zou komen.”
“U wist dat Lotte haar geheugen zou terugkrijgen.”
Elena knikte.
“Daarom was ze de belangrijkste van allemaal.”
* * *
Sara pakte Lotte’s gezicht voorzichtig vast.
“Waarom heb je nooit verteld dat je dit wist?”
Lotte keek naar haar moeder.
“Omdat ik bang was.”
“Voor Thomas?”
Het meisje schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Voor jou.”
* * *
Sara verstijfde.
“Voor mij?”
Lotte knikte.
“Ik was bang dat je me niet meer zou zien als je dochter.”
* * *
Die woorden braken Sara.
Ze trok haar dochter tegen zich aan.
“Luister naar mij.”
“Je bent mijn dochter.”
“Niet een experiment.”
“Niet een dossier.”
“Niet een nummer.”
“Mijn dochter.”
* * *
Maar Elena onderbrak hen.
“Dat is precies waarom jullie nooit begrepen wat Aurora wilde bereiken.”
Iedereen keek naar haar.
“Het ging nooit alleen om genetica.”
“Het ging om de band tussen mensen.”
* * *
Daniel fronste.
“Wat?”
Elena liep naar het scherm.
“De onderzoekers wilden weten wat sterker was.”
“Een geprogrammeerde herinnering…”
“Of menselijke verbondenheid.”
* * *
Agent De Vries keek haar ongelovig aan.
“U hebt kinderen gebruikt om dat te testen?”
Elena antwoordde rustig:
“Ja.”
* * *
Sara keek haar vol afschuw aan.
“Hoe kunt u dat zeggen alsof het niets betekent?”
Elena keek terug.
“Omdat iemand de waarheid moest vinden.”
* * *
Thomas lachte bitter.
“Je hoort jezelf niet eens.”
Elena keek naar hem.
“Jij was zwakker dan de kinderen.”
* * *
Iedereen keek naar Thomas.
“Wat bedoel je?”
vroeg De Vries.
Elena antwoordde:
“Thomas was onderdeel van Aurora.”
“Maar toen hij zag wat ze met de kinderen deden…”
“werd hij bang.”
* * *
Sara keek naar Thomas.
“Is dat waar?”
Thomas zweeg.
* * *
“Je hebt ons niet beschermd.”
zei Sara.
“Je hebt ons gebruikt.”
Thomas keek naar de grond.
“Ik wilde het stoppen.”
* * *
Daniel schudde zijn hoofd.
“Maar je durfde niet.”
* * *
Voor het eerst leek Thomas geen antwoord te hebben.
* * *
Toen liep Lotte naar de computer.
Ze keek naar het scherm.
“Er mist nog iets.”
Iedereen keek naar haar.
“Wat?”
Ze wees naar een verborgen bestand.
“Dit.”
* * *
Ze klikte erop.
Een video verscheen.
De datum:
De dag van Lotte’s geboorte.
* * *
Sara hield haar adem in.
“Ik wil dit niet zien.”
Maar Lotte keek haar aan.
“Je moet.”
* * *
De video begon.
Een ziekenhuisruimte.
Een baby.
Een jonge Sara.
Maar iets klopte niet.
* * *
Op de achtergrond hoorde je stemmen.
“De overdracht is voltooid.”
“Subject 004 blijft bij de moeder.”
“Subject 003 wordt verplaatst.”
* * *
Sara begon te huilen.
“Verplaatst…”
fluisterde ze.
* * *
Toen verscheen een vrouw in beeld.
Een vrouw die iedereen herkende.
Elena.
Maar naast haar stond iemand anders.
* * *
Een persoon die niemand had verwacht.
* * *
Een jonge versie van…
Sara zelf.
* * *
Iedereen verstijfde.
“Wat?”
Sara deed een stap achteruit.
“Dat ben ik niet.”
* * *
Maar Lotte keek naar haar.
“Jawel.”
* * *
De video liet zien hoe de jonge Sara een baby vasthield.
Een baby met hetzelfde kleine teken als Lotte.
* * *
Elena’s stem klonk op de opname:
“Herinneringen wissen.”
“Nieuwe identiteit creëren.”
* * *
Agent De Vries keek geschokt.
“Wat betekent dit?”
* * *
Daniel keek naar Sara.
“Het betekent…”
Hij stopte.
* * *
Sara werd bleek.
“Wat?”
* * *
Daniel fluisterde:
“Dat jij misschien ook onderdeel was van Aurora.”
* * *
Niemand sprak.
* * *
Sara keek naar haar eigen handen.
Naar Lotte.
Naar de video.
Haar hele leven begon opnieuw betekenis te krijgen.
De nachtmerries.
De vergeten momenten.
De vreemde herinneringen die ze nooit kon plaatsen.
* * *
Toen kwam er nog één bestand op het scherm.
Automatisch geopend.
PROJECT AURORA — OORSPRONKELIJK SUBJECT
* * *
Iedereen keek.
* * *
De naam verscheen langzaam.
* * *
SUBJECT 001
NAAM: SARA VERMEER
* * *
Sara zakte langzaam door haar knieën.
“Nee…”
* * *
Elena keek haar aan.
Voor het eerst zonder glimlach.
“Nu begrijp je het.”
* * *
“Je hebt nooit alleen je dochter beschermd.”
* * *
“Je beschermde jezelf.”
* * *
Op dat moment ging alle elektriciteit in het gebouw uit.
Alle schermen werden zwart.
Behalve één.
Een laatste bericht verscheen:
* * *
PROJECT AURORA HERSTART.
FASE 3 BEGINT.
DOELWIT: SARA VERMEER.
* * *
En toen klonk er een geluid uit de gang.
Voetstappen.
Iemand kwam dichterbij.
Maar deze keer…
wist iedereen dat de persoon die binnenkwam niet kwam om Lotte te halen.
Hij kwam voor Sara.
* * *
EINDE DEEL 10 — Wordt vervolgd…
