Het water en de scherven van de verbrijzelde tank bedekten de houten vloer van Compartiment Delta. Dokter Vance krabbelde vloekend overeind, zijn tactische kleding doordrenkt met het roze opwarmingsserum. Hij greep wild naar zijn pistool dat in de plas water was gegleden, maar voordat zijn vingers het kille staal konden raken, stond Jasper al voor hem.
Het tafereel was even bizar als beangstigend. Jasper droeg slechts het kletsnatte witte gewaad, zijn lichaam was mager en zijn huid spierwit van de decennialange isolatie, maar zijn bewegingen waren van een bovennatuurlijke, bijna instinctieve snelheid. De genetische modificaties die De Vijf Eiken vijftig jaar geleden bij hem hadden aangebracht om hem resistent te maken tegen extreme omstandigheden, kwamen nu met volle kracht tot uiting.
Jasper greep Vance bij zijn keel en tilde de zware, oudere dokter met één arm moeiteloos van de grond.
Vance gorgelde van de pijn; zijn ogen puilden uit zijn kas en zijn handen klauwden tevergeefs naar de ijzeren greep van Jasper. ‘J-Jasper...’ stamelde Vance moeizaam via zijn mechanische stem. ‘Ik... ik ben je schepper...’
Jasper antwoordde niet. Hij sprak geen woord, maar de zilveren gloed in zijn asgrijze ogen—exact dezelfde ogen als van onze moeder Elena—straalde een diepe, oeroude woede uit.
‘Jasper, nee!’ schreeuwde ik, terwjl ik me over het lichaam van de zwaargewonde Arthur ontfermde. ‘Dood hem niet! Als je hem doodt, worden we nooit vrij van hun netwerk!’
Mijn stem leek door de nevels van zijn pas ontwaakte bewustzijn heen te dringen. Jasper draaide zijn hoofd langzaam naar mij toe. Zijn blik verzachtte toen hij mij zag. Er lag een blik van herkenning in zijn ogen—niet uit herinneringen, maar uit een diep, biologisch instinct van een tweeling die vanaf de baarmoeder met elkaar verbonden was.
Met een verachtelijke gnoor wierp Jasper Dokter Vance tegen de betonnen muur van het compartiment. Vance ging knock-out en bleef roerloos op de natte vloer liggen. De andere twee gewapende mannen, doodsbang door de bovennatuurlijke vertoning van het proefkonijn, lieten hun wapens vallen en vluchtten in paniek door het gat van de beschadigde drukdeur naar buiten.
Ik liet me naast Arthur op de grond vallen. Zijn ademhaling was zwak en schokkerig. Bloed stroomde uit de wond in zijn borstkas.
‘Arthur... hou vol,’ smeekte ik, terwijl ik mijn sjaal stevig tegen zijn wond drukte.
Arthur glimlachte zwak en legde zijn trillende hand op de mijne. ‘Het... het is goed, kind,’ fluisterde hij moeizaam. ‘Ik heb gedaan wat ik moest doen. Ik heb mijn belofte aan Elena en Cor gehouden... Jullie zijn samen...’
Jasper kwam langzaam naar ons toe gelopen. Hij knielde naast mij neer op de natte houten vloer. Hij raakte met zijn ijskoude vingers zachtjes de wang van Arthur aan. Arthur keek naar de jonge man die hij vijftig jaar lang niet had kunnen aanraken, sluitte langzaam zijn ogen en blies zijn laatste adem uit.
Er viel een doodse stilte in Compartiment Delta, alleen onderbroken door het zachte zoemen van de noodverlichting en de moeizame ademhaling van Jasper.
Ik huilde stil, verscheurd door het verlies van mijn vader en nu ook van Arthur. Maar ik wist dat we hier niet konden blijven. De twee vluchtende mannen zouden versterking roepen, en het beveiligingssysteem van de bunker vertoonde al tekenen van instorting.
Rode waarschuwingslampen begonnen fel te knipperen aan het plafond. Een luide, mechanische alarmsirene galmde door het ondergrondse complex:
WAARSCHUWING: KRITIEKE STRUCTURELE SCHADE. AUTOMATISCHE VERNIETIGING OVER VIJF MINUTEN.
‘Cor’s beveiligingssysteem,’ realiseerde ik me met een schok. ‘Wanneer de tank wordt verbrijzeld zonder de juiste afsluitcode, ziet het systeem het complex als gecompromitteerd!’
I greep Jasper bij zijn hand. Zijn huid voelde nog steeds ijskoud aan, maar ik voelde zijn sterke, gestage hartslag door zijn pols vloeien.
‘Jasper, we moeten weg!’ zei ik strak, terwijl ik hem recht in zijn zilveren ogen keek. ‘Kun je me verstaan? Wij zijn broer en zus. We moeten naar buiten!’
Jasper knikte langzaam. Hij sprak nog steeds niet, maar zijn greep om mijn hand werd steviger. Hij begreep me.
Ik raapte het loden kistje op, waarin de originele documenten van De Vijf Eiken en de foto van onze ouders bewaard lagen. Dat kistje was ons enige wapen om de leiders van het consortium definitief voor de rechter te slepen en hun duistere praktijken aan het licht te brengen.
We renden naar de beschadigde drukdeur en kropen door het doorgebrande gat. De gang van Niveau minus één lag vol rook. De betonnen muren vertoonden diepe scheuren; brokstukken kwamen van het plafond naar beneden storten.
We snelden naar de trappenschacht om omhoog te klimmen naar de geheime uitgang. Maar toen we de voet van de metaalstructuur bereikten, zag ik dat de trap door de eerdere explosies en instortingen over een lengte van tien meter volledig was verwoest.
De weg naar boven was geblokkeerd door een gigantische stapel gevallen betonnen balken en verwrongen staal...
