De schotgordel van het pistool klonk dof in de kille nachtlucht van Begraafplaats Sint Barbara. Cor’s wanhopige aanval bracht de gewapende man op het verkeerde been. Samen vielen ze zwaar op de drassige grond. Arthur bedacht zich geen seconde; hij greep me bij mijn schouder en trok me met brute kracht achter de dichte taxushagen.
‘Pap!’ schreeuwde ik, terwijl de tranen mijn zicht vertroebelden. Ik wilde me losrukken, wilde terugkeren naar de man die me vijfenvijftig jaar lang in stilte had beschermd, maar Arthur’s greep was onverbiddelijk.
‘Als je nu teruggaat, is hij voor niets gestorven!’ snauwde Arthur met een mengeling van verdriet en woede in zijn stem. ‘Cor wist dat hij deze nacht niet zou overleven! Jouw taak is om Jasper te redden! Ren!’
We renden voor ons leven door de stikdonkere laantjes van de begraafplaats. Schoten ketsten af op de marmeren grafstenen achter ons; marmerstof en aarde vlogen door de lucht. Ik klemde het loden kistje en de vijfde sleutel tegen mijn borst alsof mijn eigen leven er vanaf hing—en dat was waarschijnlijk ook zo.
We bereikten de noordelijke buitenmuur van de begraafplaats, waar een oud roestig spijlenhek de afscheiding vormde met een rustige woonwijk. Arthur haalde een zware betonschaar uit zijn lange regenjas—het was duidelijk dat hij dit vluchtplan tot in de kleinste details met Cor had doorgesproken. Met twee krachtige knipbewegingen van het gereedschap sneed hij door het verroeste metaal van het hekwerk. We kropen door de opening en kwamen terecht op een donkere trottoir van de Utrechtse buitenwijk.
Aan de overkant van de straat stond een onopvallende, oude grijze Volvo geparkeerd onder de schaduw van een grote eikenboom. Arthur rammelde aan het portier, stapte in en wenkte me gehaast om aan de passagierszijde in te stappen.
Ik liet me in de versleten stoel vallen. Mijn hele lichaam trilde onbeheersbaar. De geur van nattigheid, oude bekleding en benzine vulde de cabine. Arthur startte de motor; de auto sloeg met een rauw, dorstend geluid aan. Hij zette de koplampen niet aan, maar reed op het zwakke licht van de lantaarnpalen het wijkje uit, richting de N237 naar Den Dolder.
Pas toen we de bebouwde kom van Utrecht achter ons lieten en de duistere, dichtbegroeide bossen van de Utrechtse Heuvelrug binnenrijden, durfde ik weer adem te halen. De regen kletterde onverminderd tegen de voorruit. Ruitenwissers zwaaiden ritmisch heen en weer, een eentonig geluid dat me dwong om de catastrofe van de afgelopen twee uur te verwerken. Mijn vader was weg. De strenge man die nooit sprak over zijn gevoelens, had zijn leven opgespoord en geofferd om een medisch geheim te beschermen dat mijn hele identiteit overhoop haalde.
‘Wie zijn de mensen van De Vijf Eiken?’ tuitte ik met schorre stem, terwijl ik naar het loden kistje op mijn schoot staarde.
Arthur keek strak naar de kletsnatte weg vóór ons. Zijn asgrijze ogen glinsterden in het licht van het dashboard. ‘In de jaren zestig en zeventig was De Vijf Eiken een informeel netwerk van invloedrijke politici, hoge militairen en medisch onderzoekers. Ze geloofden dat ze het menselijk genoom konden herprogrammeren om soldaten en spionnen te creëren die ongevoelig waren voor extreme kou, pijn en emotionele trauma’s.’
‘En mijn moeder... Elena?’
‘Elena was een getalenteerde biochemikus die voor hen werkte,’ vervolgde Arthur met krop in de keel. ‘Ze wist niet wat de werkelijke doelstellingen van het project waren totdat ze zwanger werd van Cor. Toen jullie geboren werden—jij en Jasper—ontdekte ze dat de leiders van het project van plan waren om een van de kinderen vanaf de geboorte te isoleren in een gecontroleerde, cryogene omgeving om de genetische modificaties te testen.’
‘Ze kozen Jasper,’ fluisterde ik, terwijl een ijskoude rilling over mijn ruggengraat liep.
‘Ja. Omdat hij bij de geboorte een iets lagere lichaamstemperatuur en een afwijkend hartritme vertoonde. Elena kon de gedachte dat haar baby als proefkonijn gebruikt zou worden niet verdragen. Ze probeerde jullie allebei te ontvoeren uit Bunker 104. Cor hielp haar. Maar de beveiliging greep in. Elena werd neergeschoten tijdens de vlucht. Cor kon alleen jou redden uit het laboratorium voordat de faciliteit gedeeltelijk in brand werd gestoken om het bewijsmateriaal te vernietigen.’
‘En de autoriteiten? Waarom heeft niemand dit ooit onderzocht?’
Arthur lachte bitter. ‘Omdat De Vijf Eiken de autoriteiten WAREN. Ze verklaarden de bunker officieel tot gevaarlijk munitiedepot, stortten het bovenste niveau vol met beton en veegden het hele project uit de officiële archieven. Maar beneden, op het geheim gehouden niveau minus twee, bleven de automatische systemen doordraaien. En Jasper bleef daarbinnen... als een levende gevangene van een vergeten experiment.’
Ik haalde het loden kistje tevoorschijn en haalde de loden omhulling eraf. Binnenin lag een dikke, transparante glasplaat waarin een kleine microchip met gouden contactpunten was verwerkt, samen met een opgevouwen bouwtekening van Bunker 104.
De tekening liet een enorm ondergronds complex zien dat zich diep onder de Dennebossen van Den Dolder uitstrekte. Verschillende niveaus waren rood doorgekruist, behalve één specifieke ruimte helemaal onderaan: Compartiment Delta - Cryo 02.
‘Hoe werkt de vijfde sleutel?’ vroeg ik, terwijl ik het antieke koperen voorwerp met de inscriptie Bunker 104 omhoog hield.
‘De sleutel is geen mechanisch werktuig om een deurslot mee om te draaien,’ legde Arthur uit. ‘Het is een analoge overbruggingsschakelaar. Cor heeft het beveiligingssysteem van de bunker zo omgebouwd dat de elektronische sloten alleen reageren als deze specifieke koperen legering in combinatie met de chip op het hoofdpaneel wordt geplaatst. Zonder die combinatie ontploffen de automatische vernietigingsladingen die op de steunpilaren van de bunker zijn gemonteerd.’
Mijn maag kromp ineen. Mijn vader had een dodelijk doolhof gecreëerd om zijn zoon te beschermen tegen de buitenwereld, en tegelijkertijd te zorgen dat niemand anders de inhoud van het laboratorium ooit in handen kon krijgen.
Na een rit van dertig minuten door de dichte, gure bossen sloeg Arthur af naar een onverhard bospad. De takken van de lage dennenbomen sloegen fel tegen de zijkant van de Volvo. De weg werd steeds slechter, vol diepe kuilen en plassen water.
Ten slotte dook er in het schijnsel van de koplampen een enorme, met mos begroeide betonnen constructie op. Het was een kolossale bunker uit de Koude Oorlog, half verzonken in de aarde en overwoekerd door klimop en wilde struiken. De hoofdingang was afgesloten met een dikke, stalen roldeur die roestig en verlaten oogde.
Arthur zette de auto stil in de dekking van een paar dikke bomen. ‘We zijn er,’ fluisterde hij. ‘Bunker 104.’
Maar net toen we de deuren van de auto wilden openen, zag ik in de achteruitkijkspiegel twee felle, gele lichtbundels opduiken die zich snel over het bospad naar ons toe bewogen...
