Het licht in het treinstel flikkerde vervaarlijk toen de trein zich dieper de langgerekte tunnel in boorde. De wanden van de tunnel stroomden voorbij als een zwarte, ononderbroken muur.
"Blijf uit mijn buurt!" schreeuwde ik, terwijl ik de zwarte laptoptas stevig tegen mijn borst klemde. Ik kwam overeind, maar de schokkerige beweging van de trein deed me wankelen tegen de rij stoelen.
De vrouw stapte rustig naar voren. Haar hoge hakken tikten op de vloerbedekking, een droog, ritmisch geluid dat de motorgeluiden van de trein leek te overstemmen.
"Rita, alsjeblieft. Maak het jezelf niet zo moeilijk," zei ze. Haar stem was precies dezelfde stem die me op de snelweg had opgebeld. "Ik ben Dokter Hélène Vance, directeur van L'Ombre du Chêne. We proberen je alleen maar te beschermen. Je bent verward. Het verlies van je dochter heeft je geest vertroebeld."
"Mijn dochter is niet verloren!" roep ik met een overslaande stem. "Jullie hebben haar opgesloten! Ik heb de foto's gezien! Ik weet wat Herman van plan is!"
Dokter Vance zuchtte enigszins theatraal, alsof ze praat met een opstandig kind. "Foto's? De geest ziet wat hij wil zien, Rita. Sofie is erg ziek. Ze heeft professionele zorg nodig. En jij... jij vertoont dezelfde symptomen. Paranoia. Hallucinaties. Je echtgenoot maakt zich grote zorgen. Hij heeft ons gesmeekt om in te grijpen voordat je jezelf wat aanwerpt."
"Mijn man is een oplichter!" snauwde ik.
"Je man probeert het familiekapitaal te redden van een catastrofe," antwoordde ze koud. "Een kapitaal waar jij het bestaan niet eens van afwist, omdat je vader je nooit slim genoeg achtte om het te beheren. Maar Herman wel. Herman snapt hoe de wereld werkt."
Ze deed nog een stap dichterbij. Uit haar mantelzak haalde ze een klein, zilveren doosje. "We hebben een discrete wagen op het station van Spa-Balmoral staan. We stappen dadelijk samen uit. Heel rustig. Geen scènes."
Ik keek achter me. Het achterste treinstel was leeg. De deuren tussen de wagons waren beveiligd met een automatische sluiting, maar er was een noodrem boven de doorgang.
Ik wist dat als ik met deze vrouw het station van Spa verliet, ik nooit meer naar buiten zou komen. Ik zou verdwijnen achter de hoge muren van L'Ombre du Chêne, precies zoals Sofie.
Met een plotselinge uitbarsting van energie sprong ik niet naar de noodrem, maar greep ik de zware laptoptas en slingerde hem met volle kracht tegen het gezicht van Dokter Vance.
Ze verwachtte de aanval niet van een 68-jarige vrouw. De hoek van de tas raakte haar op haar jukbeen. Ze slaakte een scherpe kreet en struikelde achterover, waarbij ze het zilveren doosje liet vallen. Kleine, witte pillen rolden over de coupé-vloer.
Ik draaide me om, greep de hendel van de tussendeur en trok hem met een ruk open. Ik glipte naar het volgende treinstel en reikte omhoog naar de rode noodremhendel.
Met mijn volle gewicht ging ik aan de hendel hangen.
Een oorverdovend gekrijs van ijzer op ijzer vulde de wagen. De trein remde met een gigantische schok af. Muren en stoelen leken te kantelen. Ik werd van mijn voeten gegooid en smakte hard tegen de scheidingswand. Mijn schouder protesteerde met een schelle steek van pijn.
De trein kwam met een schokkende stilstand tot stilstand, midden in de donkere tunnel, net voor het station van Spa.
De noodverlichting sprong aan. Een flauw, rood schijnsel vulde de wagon.
Achter me hoorde ik Vance alweer overeind krabbelen. "Rita! Je komt hier niet weg!"
Ik negeerde de pijn in mijn schouder, greep de laptoptas die over de vloer was gegleden en rende naar de nooddeur van de wagon. Ik trok aan de handmatige ontgrendeling. Met een sissend geluid van ontwijkende lucht weken de deuren een klein stukje uiteen.
Ik wurmde mijn lichaam door de opening en liet me vallen.
Ik landde op de scherpe, natte grindstenen van het spoorbed. De koude tunnellucht sloeg in mijn gezicht. In de verte, aan het einde van de tunnel, zag ik de flauwe lichtgloed van de tunneluitgang.
Ik begon te rennen over de spoorbielzen. Struikelend, ademloos, voortgedreven door pure doodsangst.
Achter me klonk het roepen van Vance en de zware stappen van een man — waarschijnlijk de machinist of een bewaker die ze bij zich had.
Na tweehonderd meter stormde ik de tunnel uit, de ijskoude buitenlucht van de Ardeense bossen in. Het was inmiddels schemerig geworden. De mist hing als een dikke, grijze deken tussen de hoge dennenbomen.
Ik verliet het spoor en dacht het dichte bos in. De takken sloegen in mijn gezicht, mijn schoenen zakten weg in de drassige bosgrond, maar ik bleef rennen tot mijn longen brandden en mijn benen weigerden nog een stap te verzetten.
Ik zakte in elkaar achter de stam van een gigantische, omgevallen eik.
Het was doodstil. Alleen het druppelen van het condenswater van de bladeren en mijn eigen gejaagde ademhaling waren te horen.
Ik had de trein overleefd. Ik was in Spa. Maar ik was alleen, gewond, zonder auto, midden in een onbekend bos, en de enige mensen die me konden helpen dachten dat ik gek was.
Ik opende de zwarte tas weer om te zien of er iets was dat me kon helpen.
Onderin de tas vonden mijn vingers een klein, opgevouwen spoorboekje met een handgeschreven adres op de achterzijde:
Rue des Fontaines 12, Sart-lez-Spa. Zoek naar François.
Achter de naam van François stond een klein symbool getekend: een sleutel met drie tanden.
Mijn hart oversloeg een slag. François. Dat was de naam van mijn broer. De broer waarvan Herman dertig jaar geleden beweerde dat hij bij een autogeluk om het leven was gekomen.
