Arthur sprong naar beneden van de ladder, maar zijn laarzen raakten de grond net te laat. Met een ferme ruk stak ik mijn hand uit en drukte mijn handpalm tegen het trillende, vloeibare oppervlak van de antieke spiegel.
Het glas gaf mee alsof het warm water was. Een intens licht, verblindend en goudkleurig, omringde me onmiddellijk. Ik voelde een ruk aan mijn lichaam, alsof duizenden onzichtbare handen me naar binnen trokken. Achter me hoorde ik Arthur schreeuwen van woede en frustratie, zijn stem verdwijnend in een diepe galm die steeds zwakker werd.
De wereld om me heen smolt weg in een waas van kleuren en flitsen. Ik voelde de wind van het verleden, de geur van regen op hete straten uit 1994, en het zachte geroep van een vrouwenstem die mijn naam riep.
Toen mijn voeten weer vaste grond raakten, was het licht verdwenen.
Ik stond in een kamer die exact leek op het appartement waar ik woonde, maar alles zag er prachtig, nieuw en levendig uit. De muren waren geschilderd in warme pastelkleuren, er stond een wiegje in de hoek, en voor me stond een jonge vrouw met tranen in haar ogen en een gezicht dat ik tot dan toe alleen kende van een oude foto op de schouw bij mijn pleegouders: mijn moeder.
