Met een blik van pure vastberadenheid wist de jonge man naast ons wat hem te doen stond. Terwijl Arthur de hendel naar beneden wilde trekken om het hele systeem van de kelder te blokkeren, sprong hij naar voren en duwde Arthur vol in de flank.
De twee mannen rolden over de grond in een verbitterde worsteling. "Ga naar de kelder!" schreeuwde de man naar mij. "Verbrand het contract! Dat is de enige manier om de vloek te verbreken!"
Ik aarzelde geen moment. Ik greep de hand van mijn moeder, tilde haar mee en we doken samen door het open houten luik naar beneden, de donkere diepte in. Achter ons hoorden we Arthur schreeuwen van woede terwijl de jonge man hem probeerde tegen te houden.
De afdaling naar de kelder was sneller en intenser dan de eerste keer. De muren om ons heen leken te trillen en te scheuren, alsof het fundament van het gebouw zelf uit elkaar viel door de breuk in de tijd. Toen we beneden kwamen in de cirkelvormige ruimte, zagen we in het midden van de kamer een stenen altaar waarop een dik, vergeeld perkament lag: het oorspronkelijke huurcontract van het pand, ondertekend met bloed.
