Mijn instinct nam het over. In plaats van te vluchten naar de voordeur – die hij immers blokkeerde – sprong ik op, greep mijn tas van de stoel en rende linea recta naar de slaapkamer, waar de ingebouwde kast stond. Arthur schreeuwde het uit van woede en stormde achter me aan. Zijn zware stappen dreunden door het appartement.
Met een wanhopige ruk trok ik de kastdeur helemaal open. Het houten luik in de bodem lag daar, zwak verlicht door het daglicht dat door het raam viel. Zonder na te denken over de diepte of het gevaar, tilde ik het luik op. Een ijskoude, muffe lucht stroomde me tegemoet, dragend de geur van nat aarde en vergane hout.
"Nee, niet naar de kelder!" hoorde ik Arthur roepen, en voor het eerst klonk er iets van pure paniek in zijn stem. Geen woede meer, maar angst.
Ik liet me achterover vallen door de opening en greep naar de houten treden van een oude ladder die in het duister verdween. Mijn handen schraapten tegen het ruwe hout, en een splinter boorde zich in mijn handpalm, maar ik gaf geen gehoor aan de pijn. Ik liet me naar beneden vallen terwijl boven mijn hoofd Arthur’s handen net de rand van het luik wisten te grijpen.
Het luik viel met een donderende klap dicht. Het pikkedonker omringde me aan alle kanten. Ik zat vast in de diepte van het oude gebouw, met niets anders dan het zwakke schijnsel van mijn telefoonscherm om de weg te wijzen.
