Met trillende benen liep ik dichter naar de spiegel toe. Het oppervlak van het glas leek niet op hard glas, maar op een vloeibaar, trillend membraan dat zachtjes golfde, alsof het uit water bestond. Toen ik erin keek, zag ik mezelf niet.
In plaats daarvan zag ik een jonge vrouw, sprekend op me lijkend, die in paniek een baby in haar armen hield. Ze stond in precies dezelfde kamer, maar alles zag er nieuw, helder en onbeschadigd uit. Het jaartal op de kalender aan de muur in de spiegel wees naar oktober 1994.
"Je bent te laat," hoorde ik een stem achter me fluisteren.
Ik sprong geschrokken opzij en draaide me om. Uit de schaduwen van de kelder trad een gestalte naar voren. Het was een man in een grijs vest, maar zijn gezicht was gehuld in totale duisternis. Het was Arthur, of tenminste, een versie van hem die niet gebonden leek aan de tijd. Zijn ogen gloeiden in het donker met dezelfde ijzigblauwe intensiteit als de huisbaas boven.
"Arthur..." bracht ik uit, terwijl ik mijn rug tegen het koude zilveren frame van de spiegel drukte.
"Nee, meisje," zei de gestalte met een kalme, angstaanjagende stem. "Ik ben niet degene voor wie je bang moet zijn. Arthur is slechts de bewaker. Hij is degene die ervoor moest zorgen dat het slot nooit werd verbroken voordat de cirkel rond was. Jij moest hier komen. Dat was de enige manier om de vloek te doorbreken."
Ik staarde de man aan, totaal verbijsterd. "Wat bedoel je? Wie ben ik dan?"
