De wereld om me heen leek even stil te vallen. De wind die door de kieren van het raam blies, klonk ineens ver weg, als een echo uit een andere dimensie. Mijn naam stond daar, geschreven in een sierlijk, bijna kinderlijk handschrift dat met blauwe vulpeninkt was neergezet. Hoe kon dat in godsnaam? Ik ben pas zesentwintig jaar oud. Dertig jaar geleden was ik nog niet eens geboren; mijn ouders waren toen zelf nog maar net tieners die in een heel andere stad woonden.
Ik liet mijn blik over de rest van de brief glijden, terwijl de trilling in mijn handen toenam. De inkt was op sommige plekken licht vervaagd, maar de woorden stonden er glashelder:
“Als je dit leest, betekent het dat je de moed hebt gehad om verder te kijken dan de leugens van Arthur. Je denkt misschien dat je hier toevallig woont, dat dit slechts een goedkoop appartement is op je pad. Maar vergis je niet. Dit huis laat niemand zomaar los. Het herinnert zich alles wat is uitgewist. Zoek naar de spiegel in de kelder voordat de maan haar hoogste punt bereikt, want alleen daar zul je vinden wat je moeder destijds moest achterlaten.”
Mijn hart bonsde in mijn keel als een gevangen vogel. Mijn moeder? Wat had mijn moeder in vredesnaam met dit gebouw te maken? Ze had me altijd verteld dat ze uit een rustig dorp in het zuiden kwam en dat ze nooit in deze stad was geweest voordat ze naar de universiteit ging, lang nadat dit vermeende verdwijningsdrama zich in 1994 had afgespeeld.
Ik keek om me heen in de donkere kast. Naast het kleine ledikantje en de schoentjes lag er niets anders meer, op een paar verbleekte kinderboekjes na. Maar toen ik met mijn zaklamp langs de achterwand van de kast scheen, zag ik iets dat me opnieuw deed schrikken. Achter de planken bevond zich geen dichte muur van baksteen, maar een smalle, verborgen doorgang die naar beneden leide. Een houten luik in de vloer van de kast, half verscholen onder een laag stof en rotte planken.
Terwijl ik daar stond, midden in de vroege ochtendstilte, hoorde ik beneden in de hal het kraken van de voordeur. Zware, trage stappen. Stappen die ik uit duizenden herkende. Arthur Vance was teruggekeerd, en zijn ritme klonk onheilspellend dichterbij.
