Samen met mijn moeder en de jonge man snelden we door het appartement naar de gang, waar de ingebouwde kast zich bevond. De deur van de kast stond wijd open; het luik naar beneden was al ontsloten.
Voordat we naar beneden konden klimmen, werd de voordeur van het appartement met grof geweld opengegooid. Arthur Vance stond in de deuropening, gekleed in zijn grijze vest, met een koude glimlach op zijn gezicht en een stapel officiële documenten in zijn hand.
"Je denkt toch niet dat je zomaar kunt ontkomen aan de wetten van dit pand, of wel?" zei Arthur met een snerpende stem. "Dit huis is van ons. Iedereen die hier binnenkomt, tekent met zijn ziel."
"Je hebt genoeg mensen vernietigd voor je macht en je geld, Arthur!" riep mijn moeder dapper, terwijl ze mij achter zich probeerde te beschermen.
Arthur lachte grimmig en deed een stap naar voren, zijn hand reikkend naar een zware ijzeren hendel die naast de kast aan de muur bevestigd zat. "Dan eindigt het hier voor jullie allebei. Tijd om de administratie bij te werken."
