Deel 8: Het Duistere Verleden
De woorden van Daan sloegen in als een bom bij het aanwezige politieteam. Commissaris Hendriks keek van Daan naar het dichte woud dat naar de oude houtzagerij leidde. De sirenes van extra versterkingen loeiden in de verte, maar de tijd tikte genadeloos door.
'Dynamiet?' zei Hendriks met een rauwe stem. 'Dean heeft nooit vergunningen gehad voor explosieven. Waar zou hij die vandaan moeten hebben?'
'Uit de oude steengroeve,' zei Daan vastberaden. Hij veegde het natte haar uit zijn gezicht. 'Ik heb hem maanden geleden samen met twee andere mannen grote kisten zien dragen naar de kelder onder de zagerij. Ze praten over het vernietigen van de fundering als de belastingdienst of de politie ooit echt de boeken zou doorspitten. Oom Dean was panisch dat iemand zou ontdekken dat hij miljoenen had verduisterd via de bouwprojecten van hem en papa!'
Alles viel op zijn plek. Het ging nooit alleen om een familieruzie of een impulsieve daad van woede. Dean had jarenlang geld gestolen van het bedrijf dat hij samen met Daniel runnde. Toen Daniel er vlak voor het visweekend achter kwam en hem wilde confronteren, besloot Dean dat er maar één oplossing was: Daniel en zijn zonen laten verdwijnen, de schuld op een tragisch ongeluk gooien en de verzekering en het bedrijf overnemen.
'We moeten het terrein evacueren!' riep een van de jongere agenten angstig.
'Nee!' schreeuwde ik, stapte naar voren en greep de jas van Hendriks vast. 'Mijn man ligt daaronder! Daniel ligt onder dat beton! Als Dean die kelder opblaast, verdwijnt het enige bewijs van wat er met mijn echtgenoot is gebeurd voorgoed, en verwoest hij dit hele bos! U moet hem tegenhouden!'
Hendriks keek me aan. In zijn ogen las ik een diepe schuldgevoel. Zes jaar lang had hij mijn twijfels weggewoven, mij verteld dat ik geobsedeerd was en dat ik het 'los moest laten'. Hij had toegestaan dat Dean zich voordeed als de redder van ons gezin.
'Eleanor,' zei Hendriks zacht maar beslist. 'Ik zweer je dat ik deze fout ga herstellen. Blijf hier met de kinderen.'
'Ik ga mee,' zei Daan direct.
'Geen sprake van, jongen,' antwoordde Hendriks. 'Je bent net gered. Je bent een getuige.'
'Ik ken de tunnels beter dan wie dan ook!' beet Daan hem toe. 'Ik heb zes jaar in deze bossen overleefd! Ik weet welke ingang Dean neemt. De hoofdingang is versperd door de ingestorte balken. Hij neemt de oude luchtschacht aan de noordzijde—dezelfde schacht waar papa ons doorheen heeft geduwd!'
Hendriks twijfelde één seconde, keek naar de vastberaden blik in de ogen van de jongen en knikte toen kort. 'Blijf achter mij. Geen heldendaden.'
'Ik ga ook,' zei ik.
'Mama, nee!' riep Sophie, terwijl ze Luuk en Timmy strak tegen zich aan drukte.
Ik keek mijn kinderen aan. Ze waren mager, vervuild, maar ze leefden. Ze waren eindelijk veilig bij de agenten die hen omringden met dekens.
'Ik moet dit afmaken, lieverds,' fluisterde ik, en kuste hen alle drie op hun voorhoofd. 'Pas op elkaar. Ik ben zo terug.'
Samen met Hendriks, Daan en drie zwaar bewapende agenten van het arrestatieteam snelden we door het struikgewas terug naar de oude houtzagerij. De regen bleef onophoudelijk neervallen, waardoor het pad veranderde in een modderstroom.
Toen we de noordzijde van het verrotte houten gebouw bereikten, wees Daan naar de holle boomstam waar we een uur geleden zelf uit waren gekropen.
De takken rondom de opening waren vers van de boom gerukt en er lag een spoor van vers bloed op de natte bladeren. Dean was hier inderdaad naar binnen gegaan. Hij was gewond door de steen die Luuk naar zijn hoofd had gegooid, maar zijn woede en paniek dreven hem voort.
'Hij is binnen,' fluisterde Hendriks, terwijl hij zijn pistool richtte op de donkere opening. Hij schakelde de tactische zaklamp op zijn wapen in. 'Oplopen in linie. Wees voorzichtig, de ruimte is nauw.'
Eén voor één kropen we de schacht weer in. De geur van vuil, vuurwerk en benzine werd sterker naarmate we dieper vorderden. Dean had blijkbaar al voorbereidingen getroffen; hij had brandstof over de houten constructie gegoten.
Toen we de ondergrondse kelder bereikten, lag het luik boven aan de trap nog steeds dicht. Maar via de opening van de schacht kwamen we uit in de grote kelderruimte.
Het licht van de politiezaklampen sneed door de donkere stofwolken.
In de verst gelegen hoek van de kelder stond Dean.
Zijn gezicht was bedekt met bloed dat uit een diepe snijwond bij zijn slaap sijpelde. Hij knielde bij een grote, houten kist die opengestapeld stond. In zijn hand hield hij een oude, rode noodfakkel. De rode rook steeg al op van de punt, en het knetterende vuur wierp monstrueuze schaduwen op de stenen muren.
Naast de kist stonden vier dikke staven dynamiet, verbonden met een kort wikkelsnoer.
'Blijf staan, Dean! Politie!' schreeuwde Hendriks, zijn pistool strak op hem gericht. 'Zet die fakkel uit en leg je handen op je hoofd! Het is voorbij!'
Dean keek langzaam om. Een krankzinnige lach vervormde zijn gelaat.
'Voorbij?' schorste Dean, zijn stem klinkend als gebroken glas. 'Niets is voorbij, Hendriks! Denk je dat ik de rest van mijn leven in een cel ga rotten voor wat er zes jaar geleden is gebeurd? Denk je dat ik toelaat dat zij...' hij wees met de brandende fakkel naar mij '...alles krijgt waar ik voor geknokt heb?'
'Je hebt niets opgebouwd, Dean!' riep ik, terwijl ik een stap vooruit deed ondanks de hand van Hendriks die me tegenhield. 'Je hebt gesteeld! Je hebt geprobeerd mijn zonen te vermoorden! Je hebt je eigen broer in koud bloed neergeschoten!'
'Daniel was een zwakkeling!' schreeuwde Dean, zijn stem galmde hevig tegen de muren. 'Hij wilde het eerlijk doen! Eerlijkheid betaalt de rekeningen niet! Eerlijkheid houdt het bedrijf niet overeind!'
Hij bracht de brandende fakkel langzaam dichter bij het lont van het dynamiet.
'Als ik naar de hel ga, Eleanor... neem ik de herinnering aan je echtgenoot en deze hele plek met me mee!'
