Deel 3: Het Masker Valt
De stilte in de keuken was zo zwaar dat het voelde alsof de lucht zelf was veranderd in steen. Dean zette een stap dichterbij en keek strak naar de kartonnen doos. Zijn ogen vernauwden zich heel even, een bijna onmerkbare spiervertrekking bij zijn slapen die ik in al die jaren nooit eerder opgemerkt had.
'Wat zijn jullie aan het doen?' vroeg hij. Zijn stem klinkt nog steeds vriendelijk, maar er zat een ijzige ondertoon onder die me de haren op mijn armen overeind deed gaan. 'Ik dacht dat we hadden afgesproken dat we die spullen nog even lieten rusten, Eleanor. Het haalt alleen maar oude wonden open.'
Ik dwong mezelf te ademen. Ik voelde de blik van Sophie op mij gericht, stijf van de angst. Als ik nu in paniek raakte, als hij ook maar één seconde doorhad dat we de video hadden gezien, zouden we het huis niet levend verlaten. De man die daar voor me stond was niet mijn zorgzame zwager; het was een monster dat mijn echtgenoot en mijn drie zoons iets vreselijks had aangedaan.
'Sophie wilde de kasten opruimen,' zei ik, en ik verbaasde me over hoe stabiel mijn stem klonk, hoewel mijn hart tegen mijn ribben beukte. 'Ze vond dat het tijd werd om wat kleding aan de kerk te schenken. Het is al zes jaar, Dean. We kunnen niet eeuwig in een museum wonen.'
Dean keek van de doos naar Sophie. Hij zette nog een stap naar voren. Hij was een grote man, gespierd door jarenlang zwaar werk in de bouw, en hij domineerde de kleine ruimte van onze keuken volledig.
'En? Hebben jullie nog iets bijzonders gevonden tussen die oude troep?' vroeg hij, terwijl hij zijn handen diep in de zakken van zijn werkjas stak. Zijn blik gleed langzaam af naar de zak van Sophie’s vest, waar de omtrek van de oude telefoon nauwelijks zichtbaar was.
'Nee,' zei Sophie snel. Iets té snel. 'Alleen wat oude shirts en visakten. Niets bijzonders.'
Dean glimlachte, maar de glimlach bereikte zijn ogen niet. 'Weet je, Eleanor... toen ik net het pad op reed, leek het alsof ik jullie door het raam ergens heel geconcentreerd naar zag kijken. Het leek wel een scherm. Hadden jullie niet iets in je handen?'
Mijn bloed werd ijskoud. Hij had ons vanaf de oprit geobserveerd voordat hij binnenkwam.
'Mijn eigen telefoon,' loog ik direct, terwijl ik mijn moderne smartphone van het aanrecht pakte en hem aan hem liet zien. 'Ik liet Sophie een oude foto zien die voorbijkwam in mijn digitale herinneringen. Het verdriet overviel ons gewoon even.'
Dean staarde me langdurig aan. De seconde leek uren te duren. Hij leek de leugen af te wegen, te zoeken naar een scheurtje in mijn pantser. Uiteindelijk ontspande zijn houding zich lichtjes, hoewel de spanning in de kamer niet verdween.
'Ah, de foto's,' zei hij met een diepe zucht, waarin een gespeelde medeleven doorklonk die me nu fysiek misselijk maakte. 'Het blijft hard. Elke dag mis ik Daniel en de jongens nog steeds. Het was een afschuwelijke tragedie op dat meer. Een fout van de natuur. We moeten ons vasthouden aan de herinneringen die we hebben, Eleanor. En niet gaan graven in dingen die toch geen antwoorden meer opleveren.'
'Ja,' zei ik, mijn vingers verkrampt om de rand van het aanrecht. 'Je hebt waarschijnlijk gelijk, Dean.'
'Ik heb altijd het beste met jullie voor gehad,' zei hij zachter, terwijl hij een stap dichter naar me toe deed en zijn hand op mijn schouder legde. De aanraking voelde als vergif. Ik moest al mijn wilskracht gebruiken om niet weg te krimpen. 'Ik zorg voor jullie. Dat heb ik Daniel beloofd. Vergeet dat nooit.'
Hij liet zijn hand zakken en keek naar de klok aan de muur. 'Het is laat. Jullie moeten gaan slapen. Laat de dozen maar staan, ik kom morgenochtend wel helpen om ze naar het stort of de kringloop te brengen. Ik neem het wel van jullie over.'
'Bedankt, Dean,' fluisterde ik.
hij knikte naar Sophie, die stijf tegen het kozijn bleef staan. 'Slaap lekker, meid. Denk aan je rust.'
We hoorden zijn zware laarzen door de gang stampen, het piepen van de voordeur die open en dicht ging, en ten slotte het aanslaan van de motor van zijn pick-up. Pas toen de rode achterlichten in de verte achter de bomen verdwenen, zakte ik door mijn hoeven en greep ik de rand van de tafel vast om niet te vallen.
Sophie rende naar me toe en knielde naast me neer. 'Mam! We moeten nu naar de politie! We hebben het bewijs op de telefoon!'
'Nee,' zei ik stellig, terwijl ik haar bij haar schouders pakte. Ik keek haar strak aan. 'Luister naar me, Sophie. Op die video zei je vader iets. Hij zei dat Dean de boot had gesaboteerd, maar hij zei ook dat hij de jongens meegenomen had naar de schuur... en dat hij ging zoeken bij de oude houtzagerij bij de rivier.'
'Wat betekent dat?' vroeg ze met trillende stem.
'Het betekent dat de politie zes jaar geleden op de verkeerde plek heeft gezocht omdat Dean ze naar het meer heeft geleid. Als we nu direct naar de politie rennen met een oude video waarop nauwelijks iets te zien is behalve een donker profiel en een stem, kan een goede advocaat dat zo van tafel vegen. Dean is een gerespecteerd man in dit dorp. De commissaris is zijn vriend.'
Ik stond op, mijn angst sloeg langzaam om in een woedende, heldere vastberadenheid die ik in geen zes jaar had gevoeld. Mijn man en mijn zoons waren niet verdronken. Ze waren slachtoffer geworden van iets wat hier niet ver vandaan was gebeurd.
'En als Dean erachter komt dat we de video hebben voordat de politie hem opsluit, zijn wij niet meer veilig. Wij niet, en je zusjes niet.'
'Wat gaan we dan doen?' vroeg Sophie.
'We gaan zelf kijken,' zei ik grimmig. 'Vanavond nog. Zodra Lotte en Emma diep in slaap zijn. We rijden naar de oude houtzagerij aan de rivier.'
Drie uur later, om twee uur 's nachts, sloop ik samen met Sophie door de achterdeur. De nacht was aardedonker en een dichte mist hing over de weilanden. Ik stuurde mijn kleine auto via de oude binnenwegen, zonder de grootlichten te gebruiken, richting het ravijn waar de vervallen houtzagerij al tientallen jaren niet meer werd gebruikt.
Toen we de auto op een paar honderd meter afstand onder de bomen verstopten en te voet verder gingen via het overwoekerde pad, hield ik een zware zaklamp stevig vast. De stilte van het bos werd alleen onderbroken doordat de takken onder onze voeten krakten en het stromen van de rivier in de diepte hoorbaar was.
De contouren van de houten loods doken op uit de mist. Het dak was half ingestort en de ramen waren gebroken. We slopen naar de zijkant, waar een verroeste metalen deur op een kier stond. Ik schijn zaklamp voorzichtig naar binnen.
De ruimte stond vol met verrotte planken, oude zaagbladen en verroeste kettingen. Maar in het midden van de ruimte, op de betonnen vloer, viel mij meteen iets op. Er lag een grote, moderne plaat van dik multiplex, die vastgeschroefd leek te zijn in de grond, in tegenstelling tot het vergane hout eromheen.
Ik liep er naartoe en schudde aan de rand. De plaat zat los. Sophie hielp me en samen tilden we het zware hout opzij.
Eronder gaapte een diep, pikdonker gat. Een steile trap leidde naar een ondergrondse kelder. Uit de diepte steeg een koude, vochtige lucht op die rook naar schimmel en aarde. Maar wat me echt de adem benam, was wat ik op de bovenste trede van de houten trap zag liggen in het licht van mijn zaklamp.
Het was een kleine, felrode plastic speelgoedauto. Het favoriete autootje van mijn jongste zoon Timmy, dat hij werkelijk overal mee naartoe nam.
Mijn hart sloeg een slag over. Ze waren hier geweest.
Ik zette mijn eerste stap op de krakende trap naar beneden, met Sophie vlak achter me. Maar net toen we de bodem van de ondergrondse ruimte bereikten en de zaklamp over de stenen muren lieten glijden, hoorden we boven ons het geluid van een zware metalen ketting die over de vloer werd gesleept, gevolgd door een luide knal.
De houten plaat boven ons werd dichtgesmeten. We zaten opgesloten in het pikke donker. En van boven het luik klonk de ijzige, vertrouwde stem van Dean:
'Ik wist wel dat je het niet kon laten, Eleanor.'
