Deel 14: De Slag op de Duinen
De duisternis in het huisje was verstikkend. Buiten floot de zeewind doordringend door de kier van het venster, maar binnen was de stilte beangstigend.
'Sophie, neem de meisjes mee naar de badkamer aan de achterzijde! Doe de deur op slot en ga in het bad liggen!' beval ik gehaast met een fluisterstem.
Sophie twijfelde geen seconde. Ze greep Lotte en Emma bij de hand en verdween geruisloos in de donkere gang.
Daan, Luuk en Timmy stonden als één blok naast me. In de schaduwen van de kamer zag ik hoe hun houding veranderde. Ze waren geen slachtoffers meer. Zes jaar overleven in de rauwe natuur had hen geleerd hoe ze moesten bewegen in het donker, hoe ze moesten luisteren naar de kleinste geluiden en hoe ze het terrein in hun voordeel konden gebruiken.
'Er zijn drie mannen,' fluisterde Luuk. His stem was opmerkelijk kalm. 'Ik hoorde drie verschillende paar laarzen op het grindpad bij de voordeur.'
'Ze hebben dempers op hun wapens gebruikt,' voegde Timmy eraan toe. 'Dat betekent dat ze dichtbij willen komen.'
'We gaan niet hier op ze wachten,' zei Daan grimmig. He greep een zware, houten stoelpoot die hij eerder die dag had losgemaakt toen hij de meubels inspecteerde. 'Het huis is een valstrik. We gaan via het achterraam de duinen in. In het donker en tussen de zandheuvels hebben wij het voordeel.'
'Daan, het zijn professionele criminele huurlingen!' zei ik bang.
'Mam, wij hebben zes jaar lang in de nacht overleefd tegen wolven, ijzige kou en oom Dean,' zei Daan terstond, terwijl hij me strak aankeek. 'Dit is ons terrein.'
Hij had gelijk. Binnen waren we zittende eenden. Buiten, in het golvende landschap van de duinen vol helmgras en diepe kuilen, waren mijn zonen in hun element.
Gehaast en geruisloos bewogen we ons naar de achterzijde van het huisje. Daan opende het raam van de bijkeuken zonder een geluid te maken. Eén voor één glipten we naar buiten, de ijskoude nachtlucht in. Sophie en de twee jongste meisjes kwamen achter ons aan; ik weigerde hen achter te laten.
We doken direct weg in het hoge helmgras van de eerste duinregel.
Nauwelijks tien seconden later hoorden we het geluid van zwaar splinterend hout. De voordeur van het huisje werd ingetrapt. Zaklampen flitsten door de ramen van de woning.
'Ze zijn weg! Het raam aan de achterkant staat open!' schreeuwde een rauwe stem vanuit het huis.
'Zoek ze! Ze kunnen niet ver zijn!' antwoordde een tweede stem. 'De Graaf wil dat hele gezin opgeruimd hebben voor de ochtend doorbreekt!'
Drie mannen, gekleed in zwarte tactische kleding en gewapend met automatische pistolen, klommen door het achterraam en verspreidden zich over het duinterrein.
'Sophie, blijf met de meisjes in deze duinkuil liggen,' fluisterde ik stellig. 'Wat er ook gebeurt, kom niet omhoog.'
'Mam, wat ga jij doen?' smeekte ze.
'Ik ga mijn zonen helpen,' zei ik.
Daan en Luuk waren al gedaald in de diepe schaduwen van het helmgras. Ze bewogen zich voort zoals ze in het bos hadden geleerd: buik op de grond, geruisloos als slangen.
De eerste huurling naderde de duinregel waar wij ons verscholen hielden. Hij sweepte zijn zaklamp heen en weer over het zand. Seine vinger rustte op de trekker van zijn wapen.
Plotseling vloog er uit de schaduwen aan zijn linkerzijde een grote hopen zand recht in zijn gezicht. Timmy had met een snelle haal een halve duin over de man heen gegoten.
De man slaakte een blinde kreet, liet zijn zaklamp vallen en wreef wild in zijn ogen.
Voordat hij zijn wapen kon richten, dook Daan uit het helmgras op. Met een krachtige haal van de houten stoelpoot sloeg hij het wapen uit de handen van de man. Luuk kwam van de andere kant en takelde de overvaller met een lage leg-sweep neer. De man viel zwaar op de rug in het zachte zand. Daan sloeg hem bewusteloos met een welgemikte slag op de kaak.
'Eén uit geschakeld,' fluisterde Daan schor. He griste het pistool van de man van de grond en controleerde geoefend het magazijn.
'Achter je!' schreeuwde ik.
De tweede huurling was op het geluid afgekomen en richtte zijn wapen recht op Daan.
Ik dacht niet na. Ik rende uit mijn dekking en werp me vanaf de top van de duin bovenop de man. We rolden samen de steile zandhelling af. Het pistool van de man ging af—PFFT! PFFT!—de kogels verdwenen harmless in de duinzand.
Onderaan de helling worstelde ik met de man, probeerde zijn arm vast te houden. Hij was veel sterker en sloeg me met zijn elleboog tegen de slaap. De wereld tolde. He duwde me van zich af en richtte de loop op mijn borst.
'Vuile trut...' snauwde hij.
BANG!
Een luid schot galmde over de stilte van de zee.
De huurling verstijfde. Zijn ogen stonden wijd open. Het wapen gleed uit zijn handen en hij zeeg ineen op de natte zandbodem.
Achter hem, op de top van de duin, stond commissaris Hendriks. He was gewond, zijn hemd was bedekt met bloed van de hinderlaag bij de auto, maar hij hield zijn dienstwapen met twee strakke handen vast.
'Hendriks...!' riep ik uit, terwijl ik overeind krabbelde.
'Ik... ik zei toch dat ik jullie zou beschermen, Eleanor,' hoestte Hendriks met een pijnlijk gelaat.
De derde huurling, die zag dat twee van zijn maten uitgeschakeld waren en dat er politieondersteuning was, keerde zich om en rende in paniek terug richting hun vluchtwagen die op de weg geparkeerd stond.
Maar hij kwam niet ver.
Daan en Luuk sneden hem de weg af bij het hek. Daan richtte het veroverde pistool strak op zijn borst. 'Zet geen stap meer, of ik maak af wat oom Dean is begonnen.'
De man liet zijn wapen onmiddellijk vallen en stak zijn handen omhoog. 'Niet schieten! Niet schieten! Ik ben alleen ingehuurd!'
Tien minuten later vulde de kustweg zich met het blauwe zwaailicht van tientallen politieauto's, ambulances en speciale eenheden. Julian De Graaf was op datzelfde moment op de luchthaven ingerekend door de Rijksrecherche toen hij met zijn privéjet het land wilde ontvluchten.
De hele keten van de misdaadorganisatie—van de corruptie binnen het politiecorps tot de top van de onderwereld—was definitief vernietigd.
Hendriks werd op een brancard gelegd door ambulancebroeders. Voordat ze hem de wagen in schoven, pakte hij mijn hand vast.
'Het is echt voorbij nu, Eleanor,' zei Hendriks met een zwakke, maar oprechte glimlach. 'De Graaf komt nooit meer vrij. Jullie zijn eindelijk echt veilig.'
Ik keek naar de opkomende zon die over de Noordzee begon te glimmen. De duinen kleurden goud in het eerste morgentlicht. Mijn zes kinderen kwamen bij me staan, hand in hand.
'Mam,' zei Timmy, de jongste van de drie broers, terwijl hij zijn hoofd tegen mijn arm rustte. 'Is het nu tijd om naar huis te gaan?'
Ik keek hem aan, streek door zijn wilde haren en glimlachte met tranen in mijn ogen.
'Ja, lieverd,' zei ik. 'Het is tijd om naar huis te gaan.'
