Deel 4: De Ondergrondse Kelder
De duisternis die ons opslokte was absoluut en verstikkend. Mijn hart ging tekeer als een razende, en de paniek dreigde me te overspoelen, maar het geluid van Sophie’s snikkende ademhaling bracht me terug bij de werkelijkheid. Ik moest sterk zijn. Ik was hun moeder.
'Sophie, blijf bij me,' fluisterde ik gehaast, terwijl ik op de knoppen van de zaklamp drukte tot de dunne lichtstraal de ruimte weer verlichtte.
Boven onze hoofden klonk het schrapende geluid van een zwaar slot dat werd dichtgedraaid. Ik stormde de houten trap weer op en beukte met mijn schouder tegen het luik. Het bewoog geen millimeter. Dean had er een zwaar gewicht of een ketting overheen gelegd.
'Dean!' schreeuwde ik, mijn stem galmde hol door de ondergrondse ruimte. 'Dean, laat ons eruit! De meisjes zijn alleen thuis! Wat heb je met mijn gezin gedaan?!'
Van boven de houten plaat klonk het gedempte geluid van zijn stappen. 'De meisjes slapen rustig, Eleanor. Daar heb ik voor gezorgd. Ik ben even terug naar je huis gereden toen ik zag dat je auto weg was. Ik wilde er zeker van zijn dat jullie geen domme dingen deden. Maar jullie moesten natuurlijk zo nodig hier naartoe komen.'
Mijn maag draaide zich om. Hij was bij mijn huis geweest. Hij was daarbinnen geweest terwijl Lotte en Emma lagen te slapen.
'Als je ze ook maar één haar krenkt, Dean, zweer ik dat ik je vermoord!' gilde ik, terwijl ik weer tegen de houten plaat sloeg tot mijn handen bloedden.
'Ik hoef ze niets te doen, Eleanor,' antwoordde Dean ijskoud vanaf de andere kant. 'Zij weten van niets. Maar jij... jij kon het niet laten om te blijven graven. Zes jaar lang heb ik je beschermd. Zes jaar lang heb ik voor je gezorgd, het bedrijf draaiende gehouden, de rekeningen betaald! En dit is hoe je me bedankt? Door rond te snuffelen in oude troep?'
'Je hebt mijn man vermoord!' schreeuwde ik. 'Je hebt mijn kinderen vermoord!'
Er viel een korte stilte aan de andere kant van het luik. Toen klonk Deans stem, dit keer zonder enige emotie, ijzig en afstandelijk. 'Ik wilde die jongens niets doen. Daniel bracht ze mee naar de afspraak. Hij zou me ontmoeten om het geld te bespreken. Hij had ontdekt dat ik de boeken had vervalst om de schulden van het bedrijf af te lossen. Hij wilde naar de politie stappen. Ik kon hem dat niet laten doen! Als hij naar de politie was gegaan, was ik alles kwijtgeraakt!'
'En dus heb je ze hier opgesloten?' vroeg ik, terwijl de tranen over mijn wangen stromen.
'Het was de bedoeling dat het een waarschuwing was,' zei Dean. 'Ik wilde Daniel hier een nacht vasthouden tot hij bij zinnen kwam en tekende dat hij zijn aandeel in het bedrijf aan mij overdroeg. Maar hij vocht terug. Hij liet de telefoon vallen, hij bleef schreeuwen... en toen ging het mis. De boot op het meer was een afleiding voor de politie. Het werkte perfect. Iedereen dacht dat ze verdronken waren.'
'Waar zijn ze, Dean?' smeekte ik. Mijn stem brak. 'Waar zijn mijn jongens? Waar is Daniel?'
'Ze zijn op een plek waar niemand ze ooit zal vinden,' zei Dean koud. 'En nu gaan jullie op dezelfde plek rusten. Binnen een paar dagen zal iedereen denken dat je het verdriet niet meer aankon en samen met je oudste dochter bent verdwenen. Ik zal de jongste twee wel opvoeden. Zoals ik altijd al heb gedaan.'
'Dean, alsjeblieft!' schreeuwde ik, maar de enige reactie was het geluid van zijn zware laarzen die zich verwijderden over de betonnen vloer van de houtzagerij. Een paar seconden later klonk het verre geluid van de buitendeur die werd dichtgeslagen, en daarna werd het doodstil.
Ik liet me op de trap zakken, mijn gezicht in mijn handen verborgen. Sophie kwam naast me zitten en sloeg haar armen om me heen. We zaten daar in de ijzige koud van de ondergrondse kelder, alleen verlicht door de smalle straal van de zaklamp die langzaam aan kracht begon te verliezen.
'Mam,' fluisterde Sophie. 'Wat gaan we doen? We gaan hier toch niet dood?'
'Nee,' zei ik vastberaden, terwijl ik mijn tranen afveegde. 'We gaan hier niet dood. Daniel en de jongens hebben hier zes jaar geleden gezeten, Sophie. Als jouw vader hier is geweest, heeft hij een manier gezocht om te overleven. Hij liet altijd sporen achter. We gaan deze ruimte doorzoeken.'
Ik stond op en richtte de zaklamp op de muren. De kelder was groter dan ik aanvankelijk dacht. Het was een oude opslagruimte van de houtzagerij, gebouwd uit zware bakstenen en dikke eikenhouten balken. De vloer was van gestampt zand en kiezels.
In de hoek van de ruimte lag een berg oude zakken kalk en verroest gereedschap. Ik liep er naartoe en begon door de spullen te spitten. Mijn vingers raakten een zwaar, metalen voorwerp. Ik trok het eruit. Het was een oude, verroeste koevoet.
'Sophie! Kijk!' zei ik.
Maar voordat we naar de trap konden rennen om te proberen het luik open te breken, viel het licht van mijn zaklamp op de verste muur van de kelder.
Daar, uitgehakt in de zachte klei van de wand, stonden woorden geschreven. Het was de duidelijke, strakke handschrift van mijn man Daniel, met een spijker in de muur gekrast.
Sophie en ik liepen langzaam naar de muur toe. Ik hield de zaklamp dichterbij om de woorden te lezen:
'Eleanor, als je dit leest, leef ik niet meer. Dean heeft ons opgesloten. Maar ik heb de jongens laten ontsnappen via de oude luchtschacht achter de houten kisten. Timmy, Luuk en Daan zijn buiten. Ik ben gebleven om Dean op te houden. Zoek ze bij de oude jachthut.'
Mijn adem stokte. Mijn hart maakte een sprong die me bijna de adem benam.
De jongens waren niet in de kelder gestorven. Daniel had ze laten ontsnappen. Zes jaar geleden waren mijn drie kleine zoons de nacht in gesvlucht, helemaal alleen in het donker.
Maar waarom waren ze dan nooit thuisgekomen?
