Deel 10: Het Kistje van Daniel
Het kleine metalen kistje voelde loodzwaar in mijn handen. Het was aan de randen aangetast door roest en vocht, maar het slotje was nog intact. Zes jaar lang had mijn jongste zoon Luuk dit kistje verborgen gehouden in de holte onder de waterval, bewaard als een heilige relikwie van zijn vader.
In het ziekenhuis van het nabijgelegen stadje werd mijn gezin onderzocht door doktoren. Daan, Luuk en Timmy waren ondervoed en hadden meerdere littekens van hun jaren in de wildernis, maar wonder boven wonder waren ze fysiek gezond. Hun lichamen waren hard geworden door het overleven, hun zintuigen scherp als die van roofdieren.
Maar mentaal dragen ze een diepe last. Elke keer als er een deur te hard dichtsloeg, schoten de drie jongens overeind, klaar om te vluchten of te vechten.
Die avond zaten we allemaal samen in de besloten familiekamer van het ziekenhuis. Mijn drie dochters—Sophie, Lotte en Emma—zaten rond het bed van hun broers. De hereniging tussen de zussen en broers was een storm van tranen en ongeloof geweest. Lotte en Emma, die pas heel klein waren toen hun broers verdwenen, kenden hen nauwelijks meer, maar de band van bloed herstelde zich sneller dan ik had durven hopen.
Commissaris Hendriks klopte zachtjes op de deur en stapte binnen. He droeg een plastic zakje met daarin een klein, koperen sleuteltje.
'We hebben de spullen van Dean doorzocht die in zijn auto lagen,' zei Hendriks rustig. 'Dit sleuteltje hing aan zijn autobundel. Het is een afwijkend sleuteltje. Ik dacht dat het misschien op jouw kistje paste, Eleanor.'
Ik keek naar het kistje dat op het nachtkastje lag. Ik nam het sleuteltje over van Hendriks. Mijn vingers trilden toen ik de sleutel in het roestige sleutelgat stak. Met een zachte, droge klik sprong het kistje open.
Binnenin lagen meerdere documenten, opgerold en beschermd door plastic folie, een notitieboekje met Daniels handschrift, en een kleine USB-stick.
Ik nam het notitieboekje eruit en sloeg de eerste pagina om.
'Als dit boekje in de handen van Eleanor komt,' las ik hardop met een trillende stem, 'betekent dit dat ik er niet meer ben. Dean heeft ons bedrijf gebruikt als dekmantel voor een grootschalig illegaal netwerk. Hij verduisterde niet alleen ons geld, hij hielp een regionaal misdaadsyndicaat met het witwassen van zwart geld via onze bouwprojecten. Toen ik de dubbele boekhouding ontdekte, dreigde ik naar de fiscus te stappen. Hij heeft me klemgezet.'
Hendriks boog zich voorover, zijn ogen wijd opengesperd. 'Een misdaadsyndicaat? We dachten altijd dat Dean gewoon een kleine aannemer was!'
'Lees verder, mam,' fluisterde Daan zacht.
Ik sloeg de bladzijde om. 'Dean heeft onder de oude houtzagerij een geheime opslagruimte gebouwd voor hun illegale handel. De kisten die daar staan bevatten de volledige administratie van het syndicaat, inclusief namen van steekpenningontvangers binnen het lokale bestuur en... binnen de politie.'
Hendriks werd lijkbleek. 'Wat...?'
Ik keek strak naar Hendriks. 'Er staat hier een naam, commissaris. Inspecteur Visser.'
Hendriks sloeg zijn hand voor zijn mond. Visser was zijn directe ondergeschikte, de man die zes jaar geleden het onderzoek naar de verdwijning op het meer had geleid. De man die destijds al na drie dagen concludeerde dat het een verdrinking was en dat verder zoeken nutteloos was.
'Visser heeft de politieonderzoeken van binnenuit gesaboteerd,' zei ik, terwijl de woede weer in me opkwam. 'Dean handelde niet alleen. Hij had dekking op het politiebureau!'
'Dat is waarom de politie nooit dieper heeft gezocht,' zei Sophie vol afgrijzen. 'Visser zorgde ervoor dat alle sporen naar de houtzagerij werden genegeerd!'
Hendriks rechtte zijn rug, zijn gezicht strak van ingehouden woede. 'Visser is op dit moment op het bureau. Hij denkt dat de zaak is afgesloten met de dood van Dean bij de explosie.'
Hij greep de USB-stick uit het kistje. 'Op deze stick staan waarschijnlijk de digitale bewijzen. Als dit waar is, Eleanor, gaat er vanavond nog een arrestatieteam van de rijksrecherche naar ons eigen bureau.'
'Zorg dat hij niet ontsnapt,' zei Daan ijskoud. 'Hij heeft oom Dean geholpen om ons als ratten op te jagen.'
'Hij zal boeten,' beloofde Hendriks. 'Voor Daniel, en voor wat jullie is aangedaan.'
Hendriks verliet haastig de kamer. Ik keek weer in het kistje. Onder de papieren lag nog één klein, opgevouwen briefje. Het was niet geschreven in de strakke zakelijke stijl van de rest van de documenten. Het was een persoonlijke brief van Daniel.
Ik vouwde het papier voorzichtig open. De inkt was op sommige plekken enigszins uitgelopen door oude watervlekken.
'Mijn liefste Eleanor,' las ik stil in mezelf, terwijl de tranen weer onophoudelijk begonnen te stromen. 'Als je dit leest, weet dan dat mijn laatste gedachten bij jou en onze dochters waren. Ik heb geprobeerd onze jongens te beschermen. Ik hoop met heel mijn ziel dat ze de schacht hebben bereikt en dat ze veilig bij jou zijn teruggekeerd. Vergeef me dat ik niet thuis kon komen. Hou van de kinderen. Blijf leven, mijn schat. Blijf lachen. Ik zal altijd bij jullie zijn in de wind over het meer.'
Ik drukte de brief tegen mijn gezicht. De geur van het oude papier mengde zich met de geur van mijn traanvocht. Mijn jongens kwamen om het bed staan en sloegen hun armen om me heen.
'Hij heeft voor ons gefotografeerd tot het laatste moment, mam,' zei Daan zacht. 'Hij was een held.'
'Ja,' fluisterde ik. 'Hij was een held.'
Maar terwijl we daar in de stilte van de ziekenhuiskamer zaten, te midden van de opluchting en het verdriet, klonk er plotseling een luid alarm door de gangen van het ziekenhuis.
De lichten op de gang begonnen rood te knipperen, en het stemgeluid van de intercom schalde door het gebouw:
'Attentie alle medewerkers. Noodgeval op de derde verdieping. Er is een gewapende indringer gesignaleerd. Ga direct naar de dichtstbijzijnde veilige ruimte.'
Daan schoot overeind en greep een zware metalen infuuspaal vast. Seine ogen vernauwden zich. 'Het is nog niet voorbij.'
