DEEL 5
Ik wist niet meer wie ik moest geloven.
Mijn vader lag in het Erasmus MC.
Sophie stond tegenover me met tranen in haar ogen.
Maria hield zich vast aan de rand van de tafel.
En Victor Vermeer stond in dezelfde kamer als ik, terwijl de officiële documenten beweerden dat hij al achtentwintig jaar dood was.
Maar één ding wist ik zeker.
Ik moest naar mijn vader.
"Ik ga naar het ziekenhuis," zei ik.
Victor glimlachte.
"Dat is precies wat ik verwachtte."
Ik keek hem aan.
"Als u werkelijk mijn biologische vader bent, waarom heeft u dan nooit naar mij gezocht?"
Zijn gezicht veranderde.
Voor het eerst zag ik geen machtige zakenman.
Ik zag een vermoeide man.
"Ik heb je dertig jaar lang gezocht."
"Dat zegt u nu."
"Ik heb duizenden uren besteed aan het vinden van je."
"Maar ik woonde gewoon in Rotterdam."
"Dat wist ik niet."
"U wist toch waar mijn vader woonde?"
Victor keek naar Maria.
"Niet in het begin."
"En Sophie?"
Hij keek naar zijn dochter.
"Sophie wist niets toen ze jou ontmoette."
Ik draaide me naar haar om.
"Dat zei Maria anders."
Sophie veegde haar tranen weg.
"Maria heeft maar een deel van het verhaal verteld."
"Dan vertel jij het."
Ze keek naar de grond.
"Mijn vader vertelde me pas jaren later wie jij werkelijk was."
"Wanneer?"
"Toen ik drieëntwintig was."
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
"En toen ben je naar mij op zoek gegaan?"
"Ja."
"Waarom?"
"Omdat ik wilde weten of je nog leefde."
"En daarna trouwde je met me?"
Ze begon te huilen.
"Niet om je te gebruiken."
"Maar je wist wie ik was."
"Ja."
Ik liep naar haar toe.
"Hoe lang wist je het?"
Ze antwoordde zacht:
"Bijna zeven jaar."
Ik voelde alsof de vloer onder mijn voeten verdween.
Zeven jaar.
Mijn hele huwelijk.
Zeven jaar waarin ik naast haar had geslapen.
Met haar had gelachen.
Mijn toekomst met haar had gepland.
En al die tijd had zij een waarheid verborgen die mijn hele identiteit raakte.
"Waarom heb je me nooit verteld dat mijn vader nog leefde?"
Victor antwoordde:
"Omdat ik bang was."
"Voor wie?"
"Hendrik."
Ik schudde mijn hoofd.
"Mijn vader heeft u blijkbaar geholpen verdwijnen."
"Ja."
"Waarom zou hij dat doen?"
Victor keek me recht aan.
"Omdat hij je leven wilde redden."
Ik zweeg.
"Waarvoor?"
Victor keek naar de cassette.
"Voor mij."
Mijn hart bonsde.
"U wilde mij doden?"
"Nee."
Hij sloot zijn ogen.
"Maar iemand anders wel."
* * *
Ik reed alleen naar het ziekenhuis.
Eva wilde mee, maar ik vroeg haar om bij Maria en Sophie te blijven.
Ik moest mijn vader alleen zien.
Toen ik de kamer binnenkwam, lag Hendrik bleek in bed.
Zijn gezicht was bijna kleurloos.
Maar toen hij mij zag, glimlachte hij zwak.
"Jongen..."
Ik liep naar hem toe.
Ik pakte zijn hand.
Zijn vingers waren ijskoud.
"Waarom heb je me nooit verteld?"
Hij sloot zijn ogen.
"Wat weet je?"
"Alles."
Hij keek me aan.
"Dat geloof ik niet."
"Victor leeft."
Zijn gezicht verstijfde.
"Waar is hij?"
"Bij Herengracht 417."
Mijn vader kneep zijn ogen dicht.
Een traan liep over zijn wang.
"Dan is het voorbij."
"Wat is voorbij?"
"De leugen."
Ik voelde mijn woede oplopen.
"Waarom heb je tegen mij gelogen?"
"Om je te beschermen."
"Dat zeggen ze allemaal."
Hij keek me aan.
"Je moeder heette Laura."
Mijn adem stokte.
"Dat weet ik."
"Ze hield van je."
"Leeft ze?"
Mijn vader zweeg.
"Pap."
Hij keek naar het plafond.
"Dat weet ik niet."
"Je hebt haar gezien?"
"Een keer."
"Wanneer?"
"Zevenentwintig jaar geleden."
Ik voelde mijn hart bonzen.
"Wat gebeurde er?"
Hendrik ademde moeizaam.
"Op een nacht kwam Victor naar mij toe."
"Waarom?"
"Hij had geld. Veel geld."
"Voor jou?"
"Nee."
"Voor mij?"
Hij knikte.
"Ze wilden je meenemen."
"Wie?"
"De mensen voor wie Victor werkte."
Ik verstijfde.
"Wat voor mensen?"
"Een groep investeerders. Ze waren betrokken bij illegale vastgoeddeals. Victor wilde eruit stappen."
"En toen?"
"Ze bedreigden hem."
"Met mij?"
"Met jou en Laura."
Mijn vader kneep harder in mijn hand.
"Ik was toen een eenvoudige bouwvakker. Ik had geen macht. Geen geld. Maar ik kende iemand die documenten kon vervalsen."
"Je hebt mijn identiteit veranderd."
"Ja."
"Je hebt me laten registreren als je eigen zoon."
"Ja."
"En Victor liet je dat doen?"
"Victor wilde dat ik je meenam."
"Waarom?"
"Om je veilig te houden."
Ik staarde hem aan.
"Waarom liet hij mij dan niet zelf houden?"
Mijn vader keek me recht aan.
"Omdat Victor op dat moment al dood had moeten zijn."
Ik voelde een koude rilling.
"Wat bedoel je?"
"Er was een auto-ongeluk."
"Victor?"
"Nee."
Hij zweeg.
"Wie dan?"
"Laura."
Mijn adem stokte.
"Mijn moeder?"
Hij knikte.
"Ze stierf die nacht."
Ik voelde tranen opkomen.
"En Victor?"
"Hij verdween."
"Waarom?"
"Omdat iedereen dacht dat hij verantwoordelijk was."
"Was hij dat?"
Mijn vader keek weg.
"Ik weet het niet."
"Maar je hebt hem geholpen."
"Ja."
"Waarom?"
"Omdat hij mij smeekte om jou te redden."
Ik zweeg.
"En Sophie?"
Mijn vader keek plotseling bezorgd.
"Heb je haar gesproken?"
"Ja."
"Thomas, luister naar me."
Zijn stem werd zwak maar dringend.
"Vertrouw haar niet."
Ik voelde een brok in mijn keel.
"Waarom?"
"Omdat ze niet weet wat haar vader haar heeft aangedaan."
"Wat bedoel je?"
"Victor heeft haar jarenlang verteld dat ik haar familie heb vernietigd."
"Maar dat is niet waar."
"Nee."
Mijn vader ademde zwaar.
"De persoon die je moeder heeft verraden..."
Hij stopte.
"Wie?"
Hij keek naar de deur.
"Je moeder vertrouwde iemand die heel dicht bij haar stond."
"Wie?"
Hij probeerde overeind te komen.
Ik hielp hem.
"Pap, wie?"
Hij fluisterde:
"Niet Victor."
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
"Wie dan?"
Zijn ogen vulden zich met angst.
"Maria."
Ik staarde hem aan.
"Maria?"
Hij knikte.
"Je moeder werd niet verraden door Victor."
"Door zijn zus?"
"Maria heeft haar locatie doorgegeven."
"Waarom?"
Mijn vader sloot zijn ogen.
"Omdat ze geld kreeg."
Ik kon nauwelijks ademen.
"Van wie?"
Hij keek me aan.
"Van iemand die vandaag nog steeds leeft."
"Wie?"
Hij pakte mijn pols.
Zijn vingers trilden.
"Dezelfde persoon die Sophie heeft gestuurd om met jou te trouwen."
Mijn mond viel open.
"Wie?"
Mijn vader probeerde het te zeggen.
Maar voordat hij de naam kon uitspreken, sloeg zijn hartmonitor plotseling sneller aan.
Piep. Piep. Piep.
"Pap!"
Een verpleegkundige stormde binnen.
"U moet naar buiten!"
"Nee!"
"Thomas, naar buiten!"
Ik werd de kamer uitgeduwd.
De deuren sloten.
Door het glas zag ik artsen om mijn vader heen staan.
Ik stond daar machteloos.
Toen voelde ik iets in mijn jaszak.
De cassette.
Ik haalde hem eruit.
Op dat moment kwam Eva de gang in rennen.
"Thomas!"
"Wat?"
"Je moet hier weg."
"Mijn vader ligt daar!"
"Ik weet het."
"Waarom moet ik weg?"
Ze keek om zich heen.
Toen fluisterde ze:
"Ik heb de oude bankgegevens onderzocht."
"En?"
"De €1.200 die je vader van je vroeg..."
Ik keek haar aan.
"Wat is daarmee?"
"Dat geld was geen lening."
"Wat?"
"Je vader had het nodig om iemand te betalen."
"Wie?"
Eva haalde haar telefoon tevoorschijn.
Op het scherm stond een banktransactie.
Een naam.
Sophie Vermeer.
"Je vader heeft haar betaald."
Mijn hart stopte bijna.
"Wanneer?"
"Drie dagen voordat hij instortte."
"Waarom?"
Eva keek me recht aan.
"Omdat hij wilde dat Sophie jou eindelijk de waarheid zou vertellen."
Ik staarde naar de naam.
Toen verscheen er een nieuwe melding op mijn telefoon.
Een bericht van Sophie.
Thomas, ga niet naar huis.
Daarna kwam een tweede bericht.
Ze zijn daar al.
Ik voelde mijn bloed koud worden.
"Wie?"
Het antwoord kwam onmiddellijk.
De mensen die je vader dertig jaar geleden probeerde te ontvluchten.
