DEEL 4
Ik kon geen woord uitbrengen.
De naam bleef door mijn hoofd hameren.
Victor Vermeer.
De man die volgens alle officiële documenten al achtentwintig jaar dood was.
De man die volgens de vrouw in dit huis mijn biologische vader was.
En nu stond er iemand achter de deur met precies dezelfde stem als de man die mij zojuist had gebeld.
"Dat is onmogelijk," fluisterde ik.
De oudere vrouw schudde haar hoofd.
"Niet onmogelijk."
"Wie is hij dan?"
Ze keek naar mij alsof ze eindelijk besefte dat ze niet langer kon zwijgen.
"Je vader heeft hem nooit vermoord."
Mijn hart bonsde.
"Mijn vader?"
"Hendrik heeft hem geholpen verdwijnen."
Buiten klonk opnieuw een harde klap.
"Thomas!" riep Sophie. "Doe open!"
Ik keek naar Eva.
"Wat moeten we doen?"
"Niet opendoen."
"Maar Sophie staat daar."
"Juist daarom."
Ik voelde woede opkomen.
"Ze is mijn vrouw."
"En ze wist van deze plek."
Eva wees naar de oude documenten op tafel.
"En misschien weet ze veel meer dan ze tot nu toe heeft verteld."
Ik keek naar de oudere vrouw.
"Wie bent u eigenlijk?"
Ze slikte.
"Mijn naam is Maria Vermeer."
Ik verstijfde.
"Vermeer?"
"Ja."
"Familie van Victor?"
Ze knikte langzaam.
"Zijn zus."
Mijn handen begonnen opnieuw te trillen.
"En mijn moeder?"
Maria keek naar de grond.
"Ik was haar beste vriendin."
"Waar is ze?"
Maria antwoordde niet.
"Waar is mijn moeder?"
Ze liep naar een kast en haalde een kleine sleutel tevoorschijn.
Daarna ging ze naar een oude houten vloerplank.
Ze knielde neer en stak de sleutel tussen twee planken.
Er klikte iets.
Een verborgen vak kwam tevoorschijn.
Daaruit haalde ze een kleine metalen doos.
Ze zette hem op tafel.
"Je moeder heet Laura."
Ik voelde tranen in mijn ogen komen.
"Leeft ze?"
Maria keek me aan.
"Dat weet ik niet."
"Hoe kun je dat niet weten?"
"Omdat iedereen dertig jaar geleden dacht dat ze dood was."
"Maar?"
Maria zweeg.
"Maar wat?"
"Ik heb haar nog één keer gezien."
"Wanneer?"
"Vier jaar geleden."
Mijn adem stokte.
"Vier jaar geleden?"
Ze knikte.
"Ze vroeg naar jou."
"Waar is ze nu?"
"Dat weet ik niet."
"Waarom heb je me nooit gezocht?"
"Ik heb het geprobeerd."
"Wanneer?"
"Drie keer."
"En?"
"Elke keer werd ik tegengehouden."
Door wie?
Die vraag hoefde ik niet eens hardop te stellen.
Maria keek naar de voordeur.
"Sophie?"
Ze knikte.
Ik voelde iets breken in mijn borst.
"Waarom zou mijn vrouw dit doen?"
Maria keek me recht aan.
"Omdat jouw huwelijk nooit toevallig is geweest."
De kamer werd stil.
Ik lachte nerveus.
"Dat slaat nergens op."
"Je ontmoette Sophie toen je zesentwintig was."
"Ja."
"Waar?"
"In Rotterdam."
"Wie stelde jullie aan elkaar voor?"
Ik dacht na.
"Een collega."
"Naam?"
"Peter."
Maria schudde haar hoofd.
"Peter bestond niet."
Ik keek Eva aan.
"Wat?"
Eva pakte haar telefoon.
"Ik heb de oude gegevens van uw vader bekeken. Hij heeft die naam eerder genoemd."
"Peter?"
"Ja."
"Wie was hij?"
"Een tussenpersoon."
"Waarvan?"
Eva keek naar Maria.
Maria antwoordde:
"Van Victor."
Mijn maag draaide om.
Buiten begon Sophie opnieuw te schreeuwen.
"Thomas! Luister naar me!"
Ik liep naar het raam.
Sophie stond naast de auto.
Maar ze was niet alleen.
Een lange man stond naast haar.
Grijs haar.
Donkere jas.
Hij keek naar het huis.
Toen naar mij.
Onze blikken kruisten elkaar.
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Hij hief langzaam zijn hand.
Niet om te zwaaien.
Maar om zijn vinger tegen zijn lippen te leggen.
Stil.
Daarna draaide hij zich om en liep weg.
"Wie was dat?" vroeg ik.
Maria fluisterde:
"Victor."
Ik draaide me naar haar om.
"Waarom zou hij dan weglopen?"
"Omdat hij wilde dat jij hem zag."
"Waarom?"
"Om je bang te maken."
Eva kwam dichterbij.
"Of om je te laten weten dat hij nog leeft."
Ik keek naar de verzegelde envelop.
Mijn vader had geweten dat dit zou gebeuren.
Hij had geweten dat Victor nog leefde.
Hij had geweten dat Sophie ervan wist.
En toch had hij mij naar deze plek gestuurd.
Waarom?
Ik verbrak eindelijk de rode lakzegel.
Binnenin zat slechts één vel papier.
Ik vouwde het open.
Mijn vaders handschrift.
Thomas,
Als je dit leest, heb ik mijn belofte aan je eindelijk gebroken.
Ik heb je dertig jaar lang beschermd tegen een man die nooit had mogen weten dat je nog leefde.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Ik las verder.
Je bent niet bij mij terechtgekomen omdat je biologische ouders je niet wilden.
Je bent bij mij terechtgekomen omdat iemand je van hen heeft gestolen.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Onder die woorden stond een naam.
Sophie Vermeer.
Ik liet het papier zakken.
"Nee."
Eva pakte het document.
Ze las de naam.
Haar gezicht veranderde.
"Vermeer..."
"Wat?"
"Dat betekent dat Sophie..."
Maria maakte de zin af.
"De dochter van Victor."
Ik staarde naar de deur.
Mijn vrouw.
Mijn huwelijk.
Mijn hele leven.
Alles begon in elkaar te storten.
"Maar Sophie heet Vermeer niet."
"Ze heeft haar achternaam veranderd," zei Maria.
"Waarom?"
"Omdat haar vader wilde dat niemand de connectie met hem zou vinden."
Ik dacht terug aan de eerste keer dat ik Sophie ontmoette.
Aan hoe snel ze interesse in mij had getoond.
Hoeveel vragen ze stelde over mijn vader.
Waar ik woonde.
Waar mijn vader werkte.
Wie mijn moeder was.
Ik had het altijd gezien als interesse.
Nu zag ik iets anders.
Een onderzoek.
Een plan.
Een opdracht.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van Sophie.
Ik wilde je nooit pijn doen.
Een tweede bericht.
Maar je vader heeft je mijn hele leven van mijn familie afgepakt.
Een derde.
En jij had geen idee waarom.
Ik voelde woede.
Ik typte:
Wat heeft mijn vader jou aangedaan?
De drie puntjes verschenen.
Verdwenen.
Verschenen opnieuw.
Toen kwam haar antwoord.
Hij heeft mijn vader verraden.
Ik keek naar Maria.
"Wat bedoelt ze?"
Maria werd bleek.
"Nu weet ik waarom Hendrik je nooit alles heeft verteld."
"Waarom?"
"Omdat hij dacht dat jij hem zou haten als je wist wat er die nacht gebeurde."
"Welke nacht?"
Maria keek naar de oude houten doos.
"De nacht waarop jij verdween."
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
"Ik ben niet verdwenen."
Maria keek me recht aan.
"Dat is precies wat je vader je wilde laten geloven."
"Wat gebeurde er dan?"
Ze opende de metalen doos.
Binnenin lag een oude sleutel.
Een pasfoto.
En een klein cassettebandje.
Op het label stond:
23 OKTOBER 1996 — 02:15
Mijn geboortedatum.
Ik keek naar Eva.
"Hebben we iets waarmee we dit kunnen afspelen?"
Eva knikte.
"Mijn kantoor heeft een oude speler."
Ik pakte de cassette.
Toen hoorde ik iets achter de voordeur.
Een sleutel werd in het slot gestoken.
Maria verstijfde.
"Dat kan niet."
"Wat?"
Ze keek naar de deur.
"Alleen ik heb een sleutel."
De deur ging langzaam open.
Sophie stond daar.
Haar gezicht was nat van de regen.
Ze keek naar mij.
Toen naar de cassette in mijn hand.
"Thomas..."
Ik zei niets.
Ze deed een stap naar binnen.
"Luister naar mij voordat je naar die opname luistert."
"Waarom?"
Ze slikte.
"Omdat je vader niet de held is die jij denkt."
"En jij?"
Ze keek naar mij met tranen in haar ogen.
"Ik ben ook niet de vrouw die jij denkt dat ik ben."
Achter haar verscheen opnieuw de man met het grijze haar.
Victor Vermeer.
Hij sloot de deur.
En zei rustig:
"Het wordt tijd dat mijn zoon eindelijk thuiskomt."
Ik keek naar hem.
"Mijn vader zei dat u mij wilde laten verdwijnen."
Victor glimlachte.
"Nee, Thomas."
Hij wees naar Sophie.
"Zij heeft je laten zoeken."
Toen wees hij naar Maria.
"Zij heeft je verborgen."
En uiteindelijk wees hij naar de cassette.
"Maar alleen Hendrik weet wat er die nacht werkelijk is gebeurd."
Op dat moment trilde mijn telefoon.
Een oproep.
Erasmus MC.
Ik nam op.
Een verpleegkundige sprak gehaast.
"Mijnheer Van Dijk, u moet onmiddellijk terugkomen."
"Waarom?"
"Uw vader is wakker geworden."
Ik hield mijn adem in.
"Wat zei hij?"
Er viel een korte stilte.
Toen fluisterde de verpleegkundige:
"Hij vraagt waar Victor Vermeer is."
Ik keek naar de man tegenover mij.
Victor glimlachte.
En zei:
"Ga maar."
"Je vader wacht al dertig jaar op dit gesprek."
