DEEL 13 — DE WAARHEID ACHTER DE ERFENIS
De woorden op het scherm bleven voor mijn ogen staan.
TWEEDE ERFGENAAM: SOPHIE DE VRIES.
Ik keek naar Sophie.
Zij keek naar mij.
“Thomas…”
“Zeg niets.”
“Maar ik wist dit niet.”
“Ik weet het.”
Achter ons klonk een koude lach.
Gerard.
“Mooi, hè?”
Ik draaide me om.
Hij hield nog steeds zijn wapen tegen het hoofd van Hendrik.
“Jullie hebben eindelijk begrepen waarom jullie zo belangrijk zijn.”
Ik keek naar het scherm.
“Wat gebeurt er nu?”
Gerard glimlachte.
“De overdracht is begonnen.”
“En als ik hem stop?”
“Dan sterft Hendrik.”
Hendrik keek mij aan.
“Niet naar hem luisteren.”
Gerard duwde het wapen tegen zijn slaap.
“Je hebt tien seconden.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Negen.”
Sophie pakte mijn hand.
“Acht.”
Laura fluisterde:
“Thomas, doe het.”
“Zeven.”
Ik keek naar Hendrik.
Hij schudde nauwelijks zichtbaar zijn hoofd.
“Zes.”
Ik begreep het.
Hij wilde dat ik iets anders deed.
“Vijf.”
Ik keek naar de computers.
Naar het systeem.
Naar de twee namen.
Toen zag ik iets.
Een klein rood lampje onder het scherm.
HANDMATIGE OVERSCHRIJVING.
Ik liep naar het toetsenbord.
Gerard lachte.
“Goed zo.”
Ik typte mijn naam.
Het systeem vroeg:
BIOLOGISCHE BEVESTIGING VEREIST.
Daaronder:
TWEEDE ERFGENAAM VEREIST.
Ik keek naar Sophie.
Ze begreep het.
Ze legde haar hand naast de mijne.
Het scherm veranderde.
DNA BEVESTIGD.
TOEGANG VERLEEND.
Gerard keek verbaasd.
“Wat doe je?”
Ik glimlachte voor het eerst.
“Ik neem controle.”
Het scherm flitste.
Alle deuren in de ruimte sloten.
Gerards mannen kwamen vast te zitten in de gang.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat heb je gedaan?”
“Je buitengesloten.”
Hij schoot.
Hendrik dook opzij.
De kogel raakte de muur.
Laura trok Hendrik naar beneden.
Sophie pakte mijn arm.
“Thomas!”
We renden naar de andere kant van de kamer.
Een verborgen deur ging open.
Daarachter lag een lange gang.
Maar voordat we konden verdwijnen, klonk er een schot.
Hendrik viel.
“PAP!”
Ik rende naar hem toe.
Bloed verspreidde zich over zijn shirt.
“Ga…”
“Nee.”
“Thomas…”
Hij pakte mijn hand.
“Je moet weg.”
“Je hebt me dertig jaar beschermd.”
Ik knielde naast hem.
“Ik laat jou nu niet achter.”
Hij glimlachte zwak.
“Dat is precies wat je vader zou hebben gezegd.”
“Alexander?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ik keek hem aan.
“Wie dan?”
Hendrik ademde zwaar.
“Je vader…”
Hij stopte.
“…was hier.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
Hij wees naar de muur.
“De hele tijd.”
Ik keek naar een oude foto.
Daarop stond een jongere versie van Hendrik.
Naast hem stond een man.
Ik herkende hem.
Het was dezelfde man van de foto in de kluis.
Alexander.
Maar achter Alexander stond nog iemand.
Een vrouw.
Mijn grootmoeder.
En tussen hen…
een baby.
Ik keek beter.
“Dat ben ik.”
Hendrik knikte.
“Ja.”
“Waarom is die foto hier?”
“Omdat deze kluis niet door Alexander is gebouwd.”
“Wie dan?”
Hendrik keek naar mijn grootmoeder.
“Zij.”
Ik draaide me om.
Mijn grootmoeder stond in de deuropening.
Ze had het gehoord.
“Dat klopt.”
Ik stond op.
“Waarom?”
Ze keek naar mij.
“Omdat ik wist dat jij ooit zou terugkomen.”
“Je hebt mijn hele leven vernietigd.”
“Nee.”
Ze kwam dichterbij.
“Ik heb je leven gered.”
“Door me alles af te nemen?”
“Door je een naam te geven die niemand kon volgen.”
“Waarom?”
Ze keek naar Laura.
“Omdat jouw moeder niet alleen getuige was van een moord.”
Laura sloot haar ogen.
“Moeder…”
“Ze was degene die de moord heeft gepleegd.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Laura keek naar mij.
“Het spijt me.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Wie heb je vermoord?”
Laura antwoordde:
“Alexander.”
De kamer werd stil.
Hendrik sloot zijn ogen.
Sophie keek geschokt.
“Maar Alexander was…”
“Je vader,” zei Laura.
Ik voelde mijn hele lichaam koud worden.
“Waarom?”
Laura begon te huilen.
“Omdat hij ons wilde verkopen.”
“Wat?”
“Hij had een deal gesloten met Gerard.”
Mijn grootmoeder knikte.
“Alexander wilde het imperium verkopen aan een buitenlandse groep.”
Ik keek naar haar.
“En jij?”
“Ik wilde dat niet toestaan.”
“Dus je liet hem vermoorden?”
Laura schudde haar hoofd.
“Ik heb hem neergeschoten.”
Ik deed een stap achteruit.
“Mijn eigen moeder…”
“Hij wilde jou meenemen.”
“Dus je hebt hem vermoord om mij te beschermen?”
Laura knikte.
“Ja.”
Ik keek naar mijn handen.
Dertig jaar lang had ik gedacht dat mijn moeder slachtoffer was.
Maar ze had een moord gepleegd.
Om mij te redden.
Toen klonk er achter ons een harde stem.
“Ze vertelt nog steeds niet alles.”
Gerard stond opnieuw in de deuropening.
Zijn wapen was verdwenen.
Maar hij hield iets anders vast.
Een klein zwart apparaat.
“Dit.”
Mijn grootmoeder verstijfde.
“Waar heb je dat vandaan?”
Gerard glimlachte.
“Van Victor.”
Ik keek hem aan.
“Wat is het?”
“Een opname.”
Hij drukte op een knop.
Een stem vulde de ruimte.
Alexander.
“Als Laura mij vermoordt, zal mijn zoon de waarheid nooit kennen.”
Ik keek naar Laura.
De opname ging verder.
“Maar ik heb een tweede erfgenaam.”
Sophie verstijfde.
Alexander zei:
“Mijn dochter.”
Ik keek naar Sophie.
Gerard glimlachte.
“Precies.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
“Je moeder heeft je dat nooit verteld.”
Laura huilde.
“Het spijt me.”
Sophie keek haar aan.
“Ben jij mijn moeder?”
Laura knikte.
“Ja.”
Sophie begon te huilen.
“Waarom heb je me dan bij een andere familie laten opgroeien?”
“Omdat Alexander jou wilde gebruiken.”
Gerard lachte.
“En toch zijn jullie allebei hier.”
Hij wees naar mij.
“De zoon.”
Toen naar Sophie.
“De dochter.”
“De twee erfgenamen.”
Hij keek naar het scherm.
“En nu kunnen jullie eindelijk de laatste rekening openen.”
Het systeem piepte.
LAATSTE TOEGANG VEREIST.
LOCATIE: AMSTERDAM CENTRAAL STATION.
Ik keek verbaasd.
“Waarom daar?”
Gerard glimlachte.
“Omdat daar alles begon.”
“Wat begon?”
“De verdwijning van jouw vader.”
Ik keek naar Hendrik.
Hij fluisterde:
“Thomas…”
“Wat?”
“Ga niet.”
“Waarom?”
“Omdat je vader daar niet verdwenen is.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat bedoel je?”
Hendrik keek mij recht aan.
“Hij werd daar begraven.”
Ik verstijfde.
“Maar je zei dat Alexander was vermoord.”
“Dat dacht ik.”
“Dus wie ligt er in dat graf?”
Hendrik antwoordde:
“Niemand.”
Op dat moment verscheen er een nieuw bericht op het scherm.
LIVE VIDEO VERBINDING.
Het beeld verscheen.
Een donkere kamer.
Een stoel.
Een man zat erin.
Zijn gezicht was verborgen.
Toen draaide hij langzaam naar de camera.
Ik kende die stem.
Ik kende die ogen.
Ik kende die man.
Mijn adem stokte.
“Alexander…”
De man glimlachte.
“Eindelijk, mijn zoon.”
Laura begon te schreeuwen.
“Nee!”
Alexander keek naar haar.
“Je had me nooit moeten begraven.”
Het scherm werd zwart.
En daaronder verscheen één zin:
KOM NAAR AMSTERDAM.
ALLEEN.
Ik keek naar Sophie.
Zij pakte mijn hand.
“Je gaat niet alleen.”
Ik knikte.
“Dat weet ik.”
Maar diep vanbinnen wist ik één ding zeker.
Als Alexander werkelijk leefde…
dan was alles wat we tot nu toe hadden ontdekt misschien één grote leugen geweest.
