DEEL 11 — DE TWEE ERFGENAMEN
Het scherm bleef knipperen.
ERFENIS OVERGEDRAGEN.
EERSTE ERFGENAAM: THOMAS DE VRIES.
TWEEDE ERFGENAAM: SOPHIE DE VRIES.
Ik staarde naar de woorden.
“Dit kan niet.”
Sophie stond naast mij.
“Thomas…”
“Wij zijn geen erfgenamen.”
Gerard lachte.
“Dat dacht je.”
Hendrik keek naar het scherm.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“De overdracht is echt.”
Ik draaide me naar hem.
“Jij wist hiervan.”
Hij antwoordde niet.
“Jij wist dat Sophie en ik erfgenamen waren.”
“Ja.”
“Waarom heb je dat nooit verteld?”
“Omdat je dan nooit een normaal leven zou hebben gehad.”
Ik lachte bitter.
“Normaal?”
Ik wees naar de kluizen.
“Mijn hele leven was een leugen.”
Hendrik sloot zijn ogen.
“Dat was de bedoeling.”
Gerard duwde het pistool tegen Hendriks hoofd.
“Genoeg.”
Hij keek naar Sophie.
“Open de tweede kluis.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Ik weet niet hoe.”
Gerard wees naar het scherm.
“Je naam staat erop.”
“Dat betekent niet dat ik toegang heb.”
“Je hebt toegang.”
“Nee.”
Gerard glimlachte.
“Probeer het.”
Sophie liep naar de computer.
Ze legde haar hand op de scanner.
Het scherm werd groen.
IDENTITEIT BEVESTIGD.
Daarna verscheen:
SOPHIE VOS — ERFGENAAM 02.
Sophie verstijfde.
“Mijn naam…”
Ik keek naar haar.
“Vos?”
Ze keek naar Gerard.
“Waarom staat mijn naam hier?”
Gerard antwoordde:
“Omdat dat je echte achternaam is.”
Sophie keek naar Laura.
“Waarom heb je me dan altijd verteld dat ik Sophie van Dijk heette?”
Laura begon te huilen.
“Omdat ik je wilde beschermen.”
“Waartegen?”
“Je vader.”
Sophie keek naar Victor.
“Hij?”
Laura knikte.
Victor zei niets.
Ik keek naar hem.
“Waarom wilde je je eigen dochter beschermen tegen jezelf?”
Victor antwoordde:
“Omdat ik wist wat ik zou worden.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
Victor keek naar het scherm.
“Toen ik jong was, dacht ik dat ik de wereld kon veranderen.”
Hij lachte bitter.
“Maar geld veranderde mij.”
Sophie fluisterde:
“En je hebt mijn moeder laten verdwijnen.”
Victor keek naar Laura.
“Dat heb ik nooit gewild.”
Laura antwoordde:
“Je hebt het toch gedaan.”
De spanning werd ondraaglijk.
Toen verscheen er een nieuw bericht op het scherm.
DERDE ERFGENAAM VEREIST.
Ik keek naar de computer.
“Derde?”
Gerard glimlachte.
“Ja.”
Sophie keek naar mij.
“Wie is de derde?”
Niemand antwoordde.
Toen klonk er achter ons een stem.
“Ik.”
Iedereen draaide zich om.
Mijn grootmoeder stond in de deuropening.
Maar ze was niet alleen.
Naast haar stond een jonge man.
Ik herkende hem niet.
Gerard werd plotseling bleek.
“Dat kan niet.”
Mijn grootmoeder glimlachte.
“Je dacht werkelijk dat je alles wist?”
De jonge man stapte naar voren.
Hij keek naar mij.
Toen naar Sophie.
“Hallo.”
Sophie fronste.
“Wie ben jij?”
Hij antwoordde:
“Lucas.”
Ik keek naar mijn vriend.
“Lucas?”
De man glimlachte.
“Nee.”
Hij keek naar de echte Lucas, die achter ons stond.
“Mijn naam is Lucas de Vries.”
De echte Lucas werd lijkbleek.
“Dat is mijn naam.”
De onbekende man antwoordde:
“Dat dacht je.”
Mijn grootmoeder zei:
“De jongen die jullie Lucas noemen…”
Ze wees naar hem.
“…is niet wie hij denkt dat hij is.”
Ik keek naar mijn vriend.
Hij schudde zijn hoofd.
“Wacht.”
Hij keek naar de jonge man.
“Wie ben jij?”
De man antwoordde:
“Jouw tweelingbroer.”
Iedereen verstijfde.
Lucas deed een stap achteruit.
“Dat is onmogelijk.”
De jonge man glimlachte.
“Onze moeder kreeg twee kinderen.”
Hij keek naar mij.
“Maar slechts één van jullie werd meegenomen.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wie ben ik dan?”
De jonge man antwoordde:
“De oudste.”
Ik keek naar Sophie.
“En zij?”
“De tweede.”
“En jij?”
“De derde.”
Sophie fluisterde:
“Drie kinderen…”
Mijn grootmoeder knikte.
“Drie erfgenamen.”
Gerard richtte zijn wapen op haar.
“Je hebt dit allemaal gepland.”
Ze keek hem aan.
“Jaren geleden.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat jij zou proberen alles over te nemen.”
Gerard lachte.
“Je bent te laat.”
Hij wees naar het scherm.
“De overdracht is al begonnen.”
Mijn grootmoeder antwoordde:
“Maar jij begrijpt niet wat de overdracht betekent.”
Gerard keek naar haar.
“Wat dan?”
Ze zei slechts:
“Het imperium wordt niet aan jullie gegeven.”
Ze keek naar mij.
“Het wordt aan de erfgenamen overgedragen.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“En wat moeten wij ermee doen?”
Ze antwoordde:
“Beslissen of het blijft bestaan.”
Ik keek naar alle documenten.
Naar de namen.
Naar de miljarden.
Naar de macht.
“En als we weigeren?”
“Dan valt alles.”
“En de mensen die ervan afhankelijk zijn?”
“Die verliezen alles.”
Ik keek naar Sophie.
Ze begreep het meteen.
“Dus dit is geen erfenis.”
“Nee.”
“Het is een gevangenis.”
Mijn grootmoeder glimlachte.
“Nu begrijp je het.”
Plotseling klonk er een harde knal.
De deur achter ons vloog open.
Politieagenten stormden naar binnen.
“Laat je wapens vallen!”
Gerard draaide zich om.
Maar voordat hij kon schieten, werd hij tegen de grond gewerkt.
Victor liet zijn wapen vallen.
Mijn grootmoeder bleef rustig staan.
Een agent liep naar haar toe.
“U bent gearresteerd.”
Ze glimlachte.
“Waarvoor?”
De agent keek naar zijn papieren.
“Moord. Fraude. Ontvoering. Witwassen.”
Mijn grootmoeder lachte.
“Dat is alles?”
De agent keek verbaasd.
Ze keek naar mij.
“Thomas.”
Ik liep naar haar toe.
“Wat?”
“Er is nog één persoon die je moet ontmoeten.”
“Wie?”
Ze fluisterde:
“Je echte vader.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Victor is mijn vader.”
“Nee.”
“Alexander dan?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ook niet.”
“Wie dan?”
Ze keek naar de deur.
Een agent kwam binnen met een oudere man.
De man keek naar mij.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Thomas.”
Ik kende die stem.
Ik had hem eerder gehoord.
Aan de telefoon.
Mijn hele lichaam verstijfde.
“Dat kan niet.”
De man liep naar voren.
“Ik heb dertig jaar op dit moment gewacht.”
Laura begon te huilen.
Hendrik keek naar de grond.
Victor sloot zijn ogen.
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Wie is hij?”
Ze antwoordde:
“De enige man die iedereen probeerde te verbergen.”
De man keek mij aan.
“Ik ben Alexander.”
Mijn hart stopte.
“Maar jij…”
Hij knikte.
“Ja.”
“Je leeft.”
“Ja.”
“Waarom heb je me nooit gezocht?”
Hij keek naar Laura.
“Omdat ik dacht dat je veiliger was zonder mij.”
Ik keek naar Hendrik.
“En jij wist het?”
Hendrik knikte.
“Ja.”
“En mijn hele leven…”
Alexander antwoordde:
“Was bedoeld om jou buiten dit alles te houden.”
Ik keek naar de drie erfgenamen.
Naar Sophie.
Naar Lucas.
Naar Alexander.
Toen zag ik iets op het scherm.
Een laatste waarschuwing.
OVERDRACHT ONVOLTOOID.
ERFGENAAM 04 VEREIST.
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Vier?”
Iedereen keek naar het scherm.
Sophie fluisterde:
“Maar er zijn maar drie kinderen.”
Alexander werd bleek.
“Nee.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Hij antwoordde:
“Er zijn vier erfgenamen.”
Mijn grootmoeder sloot haar ogen.
Voor het eerst zag ik angst in haar gezicht.
“De vierde…”
Ze fluisterde:
“…had nooit geboren mogen worden.”
Op dat moment ging de deur van de kluis opnieuw open.
Een jonge vrouw stond daar.
Ze keek rechtstreeks naar mij.
En zei:
“Eindelijk heb ik mijn broer gevonden.”
