DEEL 2
De rit naar het Erasmus MC voelde alsof ik door een nachtmerrie reed.
Ik wist niet hoe laat het was.
Ik wist niet hoeveel rode verkeerslichten ik had genegeerd.
Het enige waar ik aan kon denken, was mijn vader.
Hendrik.
Mijn vader.
De man die altijd zei dat niets hem klein kon krijgen.
De man die zelfs na een zware werkdag nog lachend zei dat hij "nog energie genoeg had voor een tweede dienst".
En nu lag hij op een operatietafel omdat zijn aorta was gescheurd.
Ik parkeerde mijn auto half op een verkeerde plek en rende naar binnen.
Bij de receptie noemde ik zijn naam.
"Hendrik van Dijk. Hij is vanochtend met spoed geopereerd."
De receptioniste controleerde haar scherm.
"Intensive care, maar de operatie is nog niet volledig afgerond."
"Kan ik hem zien?"
"Nog niet."
"Ik ben zijn zoon."
Ze keek me even aan en wees naar de wachtruimte.
"Een arts komt zo bij u."
Ik liep naar de stoelen, maar ik kon niet zitten.
Mijn benen bleven bewegen.
Ik liep heen en weer.
Steeds opnieuw keek ik naar de deuren van de operatiekamers.
Toen zag ik haar.
Een vrouw van rond de vijftig, met kort donker haar en een zwarte leren map onder haar arm.
Ze stond op toen ze mij zag.
"Thomas van Dijk?"
"Ja."
"Eva de Groot."
De advocaat.
Ik stak mijn hand uit, maar ze schudde die nauwelijks.
Ze keek eerst achter me.
Alsof ze controleerde of iemand mij gevolgd was.
"Uw vader heeft mij gisteren gebeld."
"Gisteren?"
"Ja."
"Maar hij is vandaag ingestort."
"Dat klopt."
Ze ging zitten.
Ik nam tegenover haar plaats.
"Wat is er aan de hand?"
Eva ademde diep in.
"Uw vader wilde dat ik u bepaalde documenten zou overhandigen als hem iets zou overkomen voordat hij zijn volledige verhaal kon vertellen."
Mijn maag trok samen.
"Welke documenten?"
Ze legde haar hand op haar leren map.
"Dat hangt ervan af of u bereid bent iets te horen wat uw hele leven kan veranderen."
Ik lachte zenuwachtig.
"Mevrouw De Groot, mijn vader ligt misschien dood te gaan. Zeg gewoon wat u weet."
"Uw vader wilde eerst zeker weten dat u alleen was."
"Ik ben alleen."
"Is uw vrouw bij u?"
Ik keek haar verbaasd aan.
"Nee."
"Mooi."
Dat ene woord maakte mijn huid koud.
"Waarom vraagt u naar Sophie?"
Eva keek me recht aan.
"Omdat uw vader ervan overtuigd is dat uw vrouw iets weet over een gebeurtenis uit uw jeugd."
Mijn hart stopte bijna.
"Wat zou Sophie in hemelsnaam over mijn jeugd kunnen weten?"
"Dat weet ik niet zeker."
"Maar u denkt van wel?"
Ze opende haar map.
Daaruit haalde ze een oude, vergeelde envelop.
Mijn naam stond erop.
THOMAS.
Mijn handen begonnen te trillen.
"Dit is van mijn vader?"
"Ja."
"Waarom heeft hij het nooit aan mij gegeven?"
"Omdat hij bang was."
"Waarvoor?"
Eva antwoordde niet.
Ze schoof de envelop naar mij toe.
"Open deze pas wanneer u begrijpt dat sommige waarheden niet meer terug in de doos kunnen."
Ik keek naar de verzegeling.
Het was geen gewone envelop.
Er zat een donkerrode lakzegel op.
In het midden stond een letter.
V.
"Wat betekent die V?"
"Dat weet u misschien beter dan ik."
"Nee."
Ik brak het zegel.
Binnenin zat een oude zwart-witfoto.
Ik haalde hem eruit.
Mijn adem stokte.
Op de foto stond mijn vader.
Veel jonger.
Misschien dertig jaar oud.
Naast hem stond een vrouw die ik niet kende.
Maar tussen hen in stond een klein jongetje.
Een jongetje van ongeveer vijf jaar.
Ik keek langer.
Toen draaide ik de foto om.
Op de achterkant stond met de hand geschreven:
"Dit is de dag waarop ik Thomas voor de tweede keer verloor."
Mijn handen werden koud.
"Wat betekent dit?"
Eva keek naar de foto.
"Uw vader heeft mij verteld dat u als kind bent geadopteerd."
Ik staarde haar aan.
"Dat weet ik."
"Nee."
Ze schudde langzaam haar hoofd.
"U weet dat u geadopteerd bent. Maar u weet niet wie uw biologische ouders zijn."
Ik voelde mijn hart in mijn borst bonzen.
"Mijn vader zei altijd dat mijn biologische ouders overleden waren."
"Dat verhaal klopt niet."
Ik stond op.
"Wie zijn ze?"
"Dat weet ik niet."
"U bent advocaat!"
"Ik heb documenten gezien die aantonen dat uw vader u niet biologisch heeft verwekt."
"Dat weet ik al."
"Maar ik heb ook documenten gezien waaruit blijkt dat uw adoptie nooit normaal is verlopen."
Ik zweeg.
"Wat bedoelt u met 'niet normaal'?"
Eva sloeg haar map dicht.
"Er is geld betaald."
Mijn mond viel open.
"Door wie?"
"Dat staat niet in de documenten."
"Hoeveel?"
"Veel."
"Hoeveel?"
Ze keek me aan.
"Meer dan genoeg om iemand dertig jaar lang stil te houden."
Mijn gedachten gingen onmiddellijk naar Sophie.
Ik dacht aan haar opmerkingen.
Aan de manier waarop ze altijd had gezegd dat mijn vader "te veel invloed" op mij had.
Aan de keren dat ze hem vroeg waarom hij nooit over mijn biologische familie sprak.
Aan die ene keer, twee jaar geleden, toen Sophie thuiskwam met een oude doos.
Ze had gezegd dat ze die bij haar moeder had gevonden.
Ik had gevraagd wat erin zat.
Ze had alleen geantwoord:
"Familierommel."
Ik had haar geloofd.
Nu voelde ik een ijzige angst in mijn buik.
"Mevrouw De Groot..."
"Ja?"
"Wat heeft mijn vrouw hiermee te maken?"
Ze keek me lang aan.
Toen haalde ze een tweede document uit haar map.
"Uw vader heeft mij gezegd dat ik dit alleen aan u mocht laten zien als u hem persoonlijk niet meer kon spreken."
Ik pakte het papier.
Het was een kopie van een oud bankafschrift.
Een betaling.
Dertig jaar geleden.
Aan een naam die ik niet kende.
Maar onderaan stond een tweede naam.
De ontvanger.
Sophie Vermeer.
Ik liet het papier bijna vallen.
"Dat kan niet."
Eva zei niets.
"Sophie was toen nog een kind."
"Dat weten we."
"Dan kan zij dit onmogelijk hebben gedaan."
"Waarschijnlijk niet."
"Wie dan?"
Eva keek me recht aan.
"Dat is precies wat uw vader probeerde uit te zoeken."
Op dat moment gingen de deuren van de operatieafdeling open.
Een chirurg kwam naar buiten.
Ik sprong overeind.
"Mijn vader?"
De arts keek naar mij.
"Thomas van Dijk?"
"Ja."
Hij trok zijn mondhoeken strak.
"De operatie is technisch geslaagd."
Ik haalde opgelucht adem.
"Maar..."
Het woord bleef in de lucht hangen.
"Er is iets gebeurd tijdens de operatie."
"Wat?"
De arts keek even naar Eva.
Toen weer naar mij.
"Uw vader werd vlak voor de narcose wakker en vroeg opnieuw naar u."
"Wat zei hij?"
De chirurg slikte.
"Hij zei dat als u de waarheid eenmaal wist, u onmiddellijk naar één specifieke plek moest gaan."
"Welke plek?"
De arts haalde een klein briefje uit zijn jas.
Hij gaf het aan mij.
Ik vouwde het open.
Er stond slechts één adres.
Herengracht 417, Amsterdam.
Daaronder had mijn vader één zin geschreven:
"Ga daarheen voordat Sophie het weet."
Ik keek naar Eva.
Ze was bleek geworden.
"Kent u dit adres?"
Ze knikte langzaam.
"Ja."
"Wat is daar?"
Ze keek naar de gesloten deuren van de operatieafdeling.
"Dat is het huis waar uw biologische moeder dertig jaar geleden woonde."
Mijn lichaam verstijfde.
"Mijn moeder is toch dood?"
Eva keek me aan.
"Dat dacht uw vader ook."
Op dat moment trilde mijn telefoon.
Een bericht.
Van Sophie.
Waar ben je?
Een tweede bericht verscheen onmiddellijk.
Ik weet dat je bij je vader bent.
En toen kwam het derde.
Je mag die envelop niet openen, Thomas.
