Deel 9
De videoband ligt daar in het kille licht van Eli’s smartphone, als een tastbaar bewijs uit een ver verleden dat ons recht in de ogen staart. Boven onze hoofden horen we het geluid van stampende laarzen die nu richting de kelderdeur lijken te bewegen. De tijd dringt. Ik pak de videoband snel op en stop hem diep in mijn jaszak, terwijl Sam de overige papieren uit de kluis grist en in zijn rugzak stopt.
"Ze komen eraan," fluistert Eli urgent, terwijl hij naar het trappetje naar de woonkamer kijkt. Je hoort het kraken van het hout direct boven de kelderingang. We moeten een uitweg vinden. Een kelder van een oude boswachterswoning heeft bijna altijd een vluchtroute, een kolenluik of een oude afvoerbuis. Ik tast in het pikdonkere hoekje achter de kluis en voel een tochtige luchtstroom langs mijn vingers strijken.
Met mijn handen tast ik naar een houten paneel dat los lijkt te zitten. "Hier!" roep ik zachtjes. Sam en Eli snellen naar voren en zetten samen hun schouders onder het rotte paneel. Met een doffe kraak breekt het hout los en openbaart zich een smalle, zwarte kruipruimte die leidt naar de buitenlucht. Het geluid van de regen buiten zwelt direct aan.
Zonder nog achterom te kijken, kruipen we een voor een door de nauwe opening, de modder en het natte zand in. Net op het moment dat ik als laatste door het luik kruip, hoor ik boven ons de kelderdeur met een enorme klap opengaan. Victor roept luid en kwaadaardig in de diepte als hij ziet dat we gevlogd zijn. De jacht is nu definitief geopend. We rennen door de stromende regen over het drassige bospad, terug naar onze auto die een stuk verderop tussen de bomen verborgen staat.
De auto start gelukkig in één keer. Sam gooit de wagen in zijn achteruit, draait de auto met gierende banden om en scheurt het bos uit, weg van de naderende terreinwagens van Victor. De regendruppels slaan als hagelstenen tegen de ruiten, maar onze harten bonzen nog sneller dan de storm buiten. We hebben de videoband. We hebben het bewijs. Maar we weten ook dat Victor nu niet meer zal stoppen.
Terwijl we over de verlaten snelweg terugkeren richting Utrecht, knikt Eli naar de videoband in mijn hand. "In de wasserette hebben we nog de oude videorecorder die opa destijds heeft achtergelaten," zegt hij met een vastberaden blik in zijn ogen. "Vanavond nog gaan we bekijken wat Lucas ons wilde vertellen."
