Deel 10
De nacht is inmiddels diep en donker wanneer we de rand van Utrecht bereiken. De stad ligt gehuld in een dikke, natte mist waarin de straatlantaarns een bleek, gelig licht verspreiden. Sam rijdt de auto via een achterafstraatje naar de achterom van de wasserette, zodat we ongezien naar binnen kunnen glippen. We sluiten de rolluiken direct achter ons en schuiven de zware grendels dicht.
De vertrouwde geur van zeep en vocht omringt ons, maar de veiligheid van vroeger voelt nu aan als een illusie. In het achterste kamertje halen we de oude videorecorder tevoorschijn uit de kast waar hij al jaren stof staat te vangen. Het snoer is stoffig, maar als we de stekker in het stopcontact steken, licht het kleine rode lampje op met een zacht zoemend geluid.
Met trillende handen schuif ik de videoband in de sleuf. De machine pakt het bandje met een mechanische klik op. We gaan met z'n drieën om het kleine tafeltje heen zitten. Eli drukt op de afspeelknop. Het beeld op het kleine televisiescherm flikkert aan, gevuld met ruis, horizontale stoorstrepen en het harde gesuis van magnetische banden. Na enkele seconden stabiliseert het beeld zich.
Lucas verschijnt op het scherm. Mijn hart slaat een slag over. Het is mijn broer, maar jonger, getekend door angst en vermoeidheid, zittend in een slecht verlichte ruimte met dezelfde metalen kluis op de achtergrond die we vandaag hebben ontdekt. Hij kijkt recht in de camera, alsof hij ons recht in de ogen kijkt. "Lena," begint zijn stem, krakend door de oude luidspreker, "als jullie dit bekijken, betekent het dat ik er niet meer ben, en dat de kinderen oud genoeg zijn om de waarheid te kennen.
Het fonds... het fonds onder leiding van de directie is nooit een liefdadigheidsinstelling geweest. Het is een dekmantel voor witwassen en illegale onteigening van familiegronden in heel Utrecht. Toen ik bewijzen verzamelde, begonnen ze me op te jagen." Lucas pauzeert, haalt diep adem en veegt het zweet van zijn voorhoofd. "Victor werkt voor hen. Ze wilden de volledige controle over de nalatenschap van de tweeling.
Ik heb me moeten verstoppen, en ik heb jullie moeten verlaten om jullie veilig te houden. Maar luister goed, Lena: het bewijs ligt niet alleen in die kluis. Er is een kopie opgeslagen in het hoofdkantoor van het stadsarchief, gekoppeld aan het oude dossier van de maatschappelijk werker. Als ze dat archief te pakken krijgen, kunnen ze alles wissen." Plotseling klinkt op de video een harde bons op een deur in de achtergrond. Lucas schrikt op, draait zijn hoofd naar de deur, en kijkt dan weer paniekerig in de camera. "Ze zijn hier," fluistert hij net voordat het beeld op het scherm abrupt overslaat in een muur van witte ruis en het geluid volledig wegvalt.
