Deel 11
De witte ruis suizelt door de kleine kamer, een schril en akelig geluid dat langzaam wegebt tot een diepe stilte. We blijven allemaal naar het lege, blauwe scherm van de televisietelescoop staren. De woorden van Lucas galmen door de ruimte alsof hij zelf in de kamer staat. Het stadsarchief. Daar ligt de definitieve kopie die de hele organisatie kan laten vallen, maar ook het bewijs dat we nodig hebben om onze naam en onze geschiedenis volledig te zuiveren.
"Het stadsarchief bevindt zich hartje Utrecht, vlak bij de Domtoren," zegt Sam met een resolute klank in zijn stem. Hij staat op en loopt naar het raam, waar hij door een kiertje van het rolluik naar buiten tuurt naar de lege, natte straat. "Als Victor en zijn mensen de videoband of de dossiers uit de boswachterswoning missen, zullen ze beseffen dat er een archief moet zijn.
Ze zullen naar het stadsarchief gaan om de boel te wissen of te vernietigen." "Dan moeten we er eerder zijn dan zij," antwoord ik, en ik voel hoe de angst in mijn borst plaatsmaakt voor een koude, doelgerichte vastberadenheid. Twintig jaar lang heb ik gevochten als moeder, nu vecht ik als zus en als beschermer van onze toekomst. "Maar hoe komen we binnen in het midden van de nacht?
Het archief is zwaar beveiligd met elektronische sloten en bewakingsdiensten." Eli glimlacht flauwtjes, voor het eerst in uren. "Vergeet niet dat ik net ben afgestudeerd in informatica en digitale beveiliging, mam. De systemen van de gemeente Utrecht hebben zwakke plekken in hun legacy-netwerken. Als we via de oude onderhoudsingang naar binnen gaan, kan ik de digitale sloten tijdelijk omzeilen met mijn laptop." De klok op de muur tikt onbarmhartig door.
Drie uur in de ochtend. De nacht is op zijn donkerst, en de mist buiten wordt steeds dichter. We pakken onze spullen bij elkaar: de rugzak met documenten, de videoband en Eli’s technische apparatuur. We weten alle drie dat dit onze enige kans is. Als we falen, verliezen we niet alleen ons verleden, maar ook onze toekomst. We stappen weer in de auto en rijden in absolute stilte richting de historische binnenstad van Utrecht.
De straten zijn verlaten en donker, omringd door de oude grachten waarin het licht van de lantaarns sidderend weerspiegelt. Wanneer we de imposante gevel van het stadsarchief naderen, zien we in de verte een schaduwachtige gestalte bij de hoofdingang staan. Een lange man in een donkere jas met een hoed op. Victor is er al.
