Deel 3
"Blijf van ze af!" schreeuw ik, en mijn stem snijdt door de verstikkende stilte van de aula als een roestig mes. De woorden stuiteren tegen de hoge gotische ramen van de zaal. Honderden hoofden draaien zich in één klap om. De professoren op het podium deinzen achteruit, en zelfs de rector laat het diploma uit zijn handen vallen, dat met een zachte plof op het houten pluche belandt.
Sam en Eli draaien zich om, hun stralende gezichten veranderd in maskers van totale verbijstering. Ze kijken naar mij, en dan naar de lange man die nu pal naast hen staat. De man met het litteken blijft onbewegelijk stilstaan. Zijn blik glijdt van de jongens naar mij toe. Een vreemde, ijzingwekkende glimlach krult om zijn lippen, alsof hij een oude bekende begroet na een lange reis.
"Lena," zegt hij met een schorre, diepe stem die door de microfoon van de rector galmt en de hele zaal vult. "Je hebt ze goed grootgebracht. Sterk. Slim. Precies zoals hij beloofde." "Wie ben je? Wat moet je van ze?" roept Sam uit, zijn stem trilt van ingehouden woede en verwarring. Hij zet een beschuttende stap voor Eli, precies zoals hij dat al zijn hele leven doet als er gevaar dreigt.
De gelijkenis met Lucas is op dit moment angstaanjagend; dezelfde vurige blik in zijn ogen, dezelfde onverzettelijke houding. Ik storm het podium op, mijn adem sneller dan mijn tempo. Ik kom tussen de man en mijn zoons in staan, mijn armen beschermend gespreid. "Raak ze niet aan, Victor!" hoor ik mezelf roepen. De naam glijdt over mijn lippen voordat ik er erg in heb, een naam die ik twintig jaar lang niet heb uitgesproken, maar die in mijn nachtmerries talloze malen heeft rondgespookt.
Victor. De rechterhand van de man aan wie Lucas destijds zijn grootste fouten had bekend. Victor luidt zachtjes, een droog en koud geluid. "Je bent niets veranderd, Lena. Nog steeds diezelfde leeuwin. Maar je denkt toch niet echt dat jullie konden onderduiken in een stoffige wasserette in Utrecht en ons voor de gek houden? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.
En het verleden betaalt altijd zijn rente." Eli grijpt mijn arm vast, zijn vingers drukken pijnlijk hard in mijn huid. "Mam, wat is hier in vredesnaam aan de hand? Wie is deze man? En waar is... waar is onze vader?" Voor ik kan antwoorden, tilt Victor zijn hand op. Tussen zijn vingers houdt hij niet alleen het briefje vast, maar ook een zilveren hanger—een oude signetring met het familiewapen van onze grootouders, een erfstuk dat Lucas destijds bij zich droeg op de nacht van zijn verdwijning.
Victor legt de ring op de rand van het spreekgestoelte, kijkt ons een lastige seconde aan, en draait zich dan plotseling om met een snelheid die niemand verwacht. Terwijl de eerste beveiligers door de zijdeuren de zaal binnenstormen, rent Victor naar de nooduitgang, de mistige ochtend in. De zware deuren vallen achter hem dicht met een dreun die de muren doet schudden.
