Deel 6
De rit naar de Utrechtse Heuvelrug voelt als een reis naar het middelpunt van een duister labyrint. Buiten plenst de regen inmiddels onophoudelijk tegen de voorruit van de auto, terwijl de ruitenwissers in een driftig ritme heen en weer zwaaien. Sam zit achter het stuur, zijn knokkels wit om het leer geklemd, met zijn blik strak op de verlaten tweebaansweg gericht die zich een weg baant door de dichtbegroeide bossen.
Eli zit op de achterbank, zijn ogen speurend naar elke schaduw tussen de dennenbomen. Ik zit ernaast, met het metalen blik stevig op schoot geklemd alsof het een schild is tegen de demonen van het verleden. Het coördinaat op het briefje leidt ons naar een oude, vervallen boswachterswoning die diep verscholen ligt tussen het natte gebladerte. Het gebouw ziet er verlaten uit; de ruiten zijn deels ingeslagen, het houtwerk is verrot en de dakpannen liggen her en der verspreid over de modderige grond.
Toch hangt er een vreemde, tastbare spanning in de lucht. Alsof iemand hier recent nog is geweest. "Dit moet het zijn," mompel ik als Sam de motor uitzet. Het geluid van de tikkende regen op het autodak klinkt oorverdovend in de stilte van het bos. "Blijf jij in de auto, mam," zegt Sam vastberaden terwijl hij zijn autodeur opent. "Geen sprake van," antwoord ik direct.
"Dit is mijn geschiedenis net zo goed als de jullie." Samen stappen we uit in de koude, klamme najaarslucht. De geur van rotte bladeren en dennenhars vermengt zich met de frisse regen. We lopen behoedzaam naar de ingang van de vervallen woning. De deur hangt los in één scharnier en zwaait zachtjes heen en weer op de wind. Met een zachte duw duwt Eli de deur verder open.
Binnen is het donker, muf en koud. Het zonlicht probeert zich tevergeefs een weg te banen door de stoffige, vuile vensters. In de hoek van de woonkamer staat een oude, doorgezakte bank en een houten bureau dat bedekt is met een dikke laag stof. Maar als we dichterbij komen, zien we iets dat ons de adem beneemt. In het stof op het bureau zijn verse vingerlijnen getrokken.
En midden op het bureau ligt een map van dik, bruin karton, met daarop met grote, rode letters een dossiernummer geschreven dat exact overeenkomt met het nummer dat de maatschappelijk werker mij twintig jaar geleden heeft overhandigd. Eli stapt naar voren en pakt de map langzaam op, alsof het een tikkende tijdbom is. Hij slaat de omslag open en bladert door de vergeelde pagina's vol getypte politierapporten, financiële transacties en oude polaroids.
Plotseling stokt zijn adem. Hij trekt een foto tevoorschijn en houdt hem onder het zwakke licht dat door het raam naar binnen valt. "Kijk hier eens naar," fluistert Eli, en zijn stem trilt zo hevig dat we nauwelijks kunnen verstaan wat hij zegt. Sam en ik buigen ons over de foto heen. Het is een korrelige polaroid van Lucas, met bebloede lippen en angst in zijn ogen, geklemd tussen twee mannen in een donkere kelder.
Maar wat ons het meest schokkeert, is de man die naast hem staat met zijn arm om Lucas' schouder geslagen, glimlachend naar de camera. Het is niet Victor. Het is iemand die we alle drie maar al te goed kennen—de directeur van het sociale fonds die ons twintig jaar geleden officieel hielp bij de uithuisplaatsing.
