Deel 14
Het felle licht van de zaklantaarn snijdt door het donkere gangpad en verblindt ons tijdelijk. Victor staat met een triomfantelijke, grimmige grijns op zijn gezicht aan het begin van de stelling, zijn hand losjes op een zwaar voorwerp in de zak van zijn jas. Achter hem sluit zijn handlanger de enige uitweg af. "Kijk eens aan," zegt Victor met die schorre, ijzingwekkende stem die door de archiefruimte galmt.
"De familie is weer compleet. Jullie hadden moeten luisteren, Lena. Jullie hadden in die wasserette moeten blijven en nooit achter de waarheid moeten zoeken." Sam stapt direct voor mij en Eli staan, zijn schouders breed, zijn ogen vol pure woede. "Jullie spel is uit, Victor," roept Sam dapper, hoewel zijn adem stokt. "De back-up draait. Alles wordt op dit moment doorgestuurd naar de autoriteiten." Victor lacht hard en cynisch op.
"Denk je echt dat we twintig jaar lang alles hebben opgebouwd om ons nu te laten verslaan door een stel snotneuzen met een laptop? Jullie vader dacht ook dat hij slimmer was dan wij, en kijk waar dat hem heeft gebracht." De woorden raken me diep in mijn hart, maar op dat moment hoor ik achter de computer een luid, vrolijk piepje van Eli’s laptop. Het scherm licht op met de melding: Download en verzending voltooid. Alle bestanden succesvol gedeeld met het Nationaal Persbureau en de Politie. Eli springt op van zijn stoel.
"Het is gelukt! Ze hebben het!" Victor verandert in een fractie van een seconde van een koele strateeg in een blinde woede. Hij trekt een zwaar metalen pistool uit zijn jas en heft het recht op ons gericht. "Stop het direct!" schreeuwt hij, en hij zet een snelle stap naar voren. Maar voordat Victor de trekker kan overhalen, klinkt er plotseling een luid sirenegeluid van buiten door het gebouw, gevolgd door felle blauwe zwaailichten die door de hoge ramen van de kelder naar binnen flitsen.
De politie is gearriveerd. De hoofdingang wordt opengebroken met een daverende klap, en zwaarbewapende agenten roepen door de luidsprekers dat het gebouw omsingeld is. Victor deinst terug, zijn gezicht vertrekt van paniek. Hij beseft dat zijn tijd op is. Met een woedende vloek draait hij zich om om te vluchten richting de nooduitgang aan de gracht.
Sam bedenkt zich geen moment en rent achter hem aan om hem tegen te houden, terwijl Eli en ik in dekking gaan tussen de archiefkasten. Wat er in de hectische seconden daarna in het donkere gangpad gebeurt, ontgaat mij door de rook en de flitsen van de agenten die de kelder binnenstormen, maar één ding is zeker: het verleden is niet langer een geheim, en de confrontatie waar we twintig jaar voor op de vlucht waren, bereikt nu zijn absolute, bloedstollende hoogtepunt.
