Deel 8: Een Nieuwe Start in Utrecht
De herfst maakte plaats voor een scherpe, heldere winter. De bomen langs de grachten in Utrecht verloren hun laatste bladeren en de daken werden 's ochtends wit van de rijp. In ons huis heerste een rust die ik me amper meer kon herinneren. Het was alsof er na jaren van storm eindelijk windstilte was ingetreden. Livia had haar spullen definitief opgehaald uit het appartement waar ze met Thomas had gewoond.
Ze had besloten om voorlopig bij mij in te trekken, in het huis waar ze was opgegroeid, tot ze er klaar voor was om een eigen plek te vinden. Maar we haastten ons niet. Elke avond dronken we samen thee bij de kachel, pratend over dingen die we jarenlang hadden verzwegen. We spraken over haar vader, over haar jeugd, over de fouten die we hadden gemaakt en over de lessen die we moesten leren.
Thomas had ik sindsdien niet meer gezien of gehoord. Mr. Van der Meer had ons laten weten dat Thomas na het incident bij de politie een poging had gedaan om contact op te nemen met het kantoor, maar toen hij doorhad dat het bewijs van chantage onomstotelijk was en dat hij elk recht op de bezittingen kwijt was, was hij naar het buitenland vertrokken.
Naar verluidt zat hij ergens in het zuiden van Spanje, op zoek naar een nieuw slachtoffer om te manipuleren. Maar hij maakte geen schijn van kans meer in ons leven. Op een zaterdagochtend in december besloot ik om de zolder op te ruimen. Het was een stoffige, rommelige ruimte vol dozen met herinneringen aan vroeger: speelgoed van Livia toen ze klein was, oude fotoalbums en spullen van mijn overleden man Henk.
Terwijl ik door een oude doos met foto’s bladerde, viel mijn oog op een kleine, bruine envelop die onderin lag verscholen. Er stond geen naam op, alleen de datum van de dag waarop Henk was overleden. Mijn hart sloeg een slag over. Ik pakte de envelop op, mijn vingers trilden lichtjes in de koude zolderlucht. Ik trok de flap open en haalde een handgeschreven briefje tevoorschijn.
Het was het handschrift van Henk. Ik ging op een oude houten kist zitten, zette de leesbril op die ik in mijn zak had gestoken en begon te lezen. ‘Lieve [Naam], als je dit leest, ben ik er waarschijnlijk niet meer. Ik voel al een tijdje dat mijn gezondheid achteruitgaat, ook al zeg ik het jullie niet om jullie geen angst aan te jagen. Mocht er ooit iets met mij gebeuren, beloof me dan één ding: bescherm onze Livia tegen haar eigen schuldgevoel. Ze is zo gevoelig, ze draagt de wereld op haar schouders. Zorg dat ze weet dat ze nooit schuldig kan zijn aan wat het lot voor ons in petto heeft.’ De tranen prikten in mijn ogen, maar een glimlach brak door op mijn gezicht.
Zelfs na tien jaar zorgde Henk nog voor ons. Hij wist hoe Livia in elkaar stak, nog beter dan wijzelf. Ik stond op, liep de trap af naar beneden waar Livia in de keuken stond te koken, en legde de brief zwijgend op het aanrecht voor haar neus.
