Deel 15: Het Einde van de Nachtmerrie
De keuken was aardedonker, maar het maanlicht scheen door het kapotte ruitje naar binnen en wierp lange, griezelige schaduwen over het aanrecht. Ik stond bij de hoek van de koelkast, met de honkbalknuppel stevig in beide handen geklemd. Achter me hoorde ik de lichte voetstappen van Livia die op adem probeerde te komen in de gang, maar ik wist dat ik dit alleen moest doen.
Dit was mijn gevecht om mijn gezin te beschermen. De deur van de achtertuin kraakte zachtjes open. Thomas stapte naar binnen. Hij droeg zijn donkere jas nog steeds, en in zijn hand glimde de koevoet. ‘Livia?’ fluisterde hij met een hese, slijmerige stem die door merg en been ging. ‘Ik weet dat je hier bent. Je kunt je niet meer achter je moeder verschuilen.
We gaan nu samen weg, en deze keer houdt niemand ons tegen.’ Hij deed nog een stap naar voren, zijn ogen gewend aan het donker, en zocht in de richting van de hal. Ik wachtte tot hij precies voor het aanrecht stond, waar de vloer het meest kraakte. Toen haalde ik uit. Niet om hem te doden, maar met al de kracht van een moeder die haar dochter had teruggevochten uit de hel.
De honkbalknuppel raakte zijn arm met een doffe, keiharde smak. Thomas schreeuwde het uit van de pijn, struikelde over de mat bij de achterdeur en viel met een klap achterover op de tegelvloer. De koevoet vloog uit zijn hand en schoof weg over de grond. ‘Auw! Verdomme!’ schreeuwde hij, terwijl hij zijn pijnlijke arm vastgreep en opkeek in het schijnsel van de maan.
Toen zag hij mij staan. Met de honkbalknuppel geheven, mijn adem diep en regelmatig, stond ik over hem heen gebogen. Er was geen angst meer in mijn ogen. Alleen maar koude, onverschrokken vastberadenheid. ‘Je komt nooit meer in de buurt van mijn dochter,’ zei ik met een stem die door de keuken galmde. Thomas probeerde overeind te krabbelen, maar voordat hij overeind kon komen, klonk er luid sirenegeluid voor het huis.
Blauwe flitslichten sneden door de lamellen van de woonkamerramen en wierpen een angstaanjagende gloed over de muren. Binnen enkele seconden werd de voordeur met een harde klap opengetrapt. ‘Politie! Handen omhoog! Blijf waar je bent!’ klonk de doordringende stem van een agent door het huis. Twee agenten stormden de keuken in, hun zaklampen fel op Thomas gericht.
Ze drukten hem direct tegen de grond en klikten de boeien om zijn polsen. Terwijl Thomas schreeuwend en tierend werd afgevoerd naar de wachten die buiten stonden te wachten, zakte ik langzaam door mijn knieën. De honkbalknuppel viel met een zachte plof op de grond. Livia kwam aanrennen, liet zich op de grond vallen en sloeg haar armen om me heen. We huilden samen, niet van verdriet of angst, maar van pure, bevrijdende opluchting. Buiten brak de ochtend aan. De eerste zonnestralen van een nieuwe lente braken door de wolken en verlichtten de straten van Utrecht. De nachtmerrie was voorbij. En voor het eerst in jaren was ons huis weer echt van ons.
