Deel 10: Een Onverwachte Bezoeker
De winter liep op zijn loopt en de eerste tekenen van de lente dienden zich aan in de tuinen rondom ons huis in Utrecht. De krokussen staken hun paarse en gele koppen boven de aarde uit en de dagen werden merkbaar langer. Livia had inmiddels een parttime baan gevonden bij een boekenwinkel in het centrum, op loopafstand van ons huis. Ze genoot zichtbaar van de rust, de geur van oud papier en het contact met de klanten.
Elke avond fietste ze rond zes uur de oprit op, haar fietstassen gevuld met boeken en verse boodschappen. Het huis rook weer naar erwtensoep en appeltaart, net als vroeger. Tot op een middag in maart. Ik was alleen thuis. Livia was naar de boekhandel en ik stond in de keuken de aardappelen te schillen voor het avondeten. Buiten hoorde ik het geluid van een auto die abrupt stopte voor onze oprit.
Het klonk niet als de auto van een van de buren. Het geluid was scherp en ongeduldig – het soort geluid dat je maakt als je met haast remt. Ik legde de schiller neer, liep naar de hal en keek door het raampje naast de voordeur. Mijn hart sloeg een keiharde slag tegen mijn ribbenkast. Daar, bij het tuinhek, stond een man in een lange, donkere jas. Hij keek om zich heen alsof hij controleerde of iemand hem zag, en liep toen met snelle stappen naar de voordeur.
Het was niet Thomas. Het was een man die ik nog nooit eerder in mijn leven had gezien. De bel ging. Een harde, langdurige gil van de deurbel doorboorde de stilte van het huis. Ik ademde diep in, liep naar de deur en haalde de ketting eraf. Toen deed ik de deur open op een kier. De man keet me aan met vermoeide, bloeddoorlopen ogen. Hij had een baard van een paar dagen en droeg een aktetas die er versleten en volgepropt uitzag.
‘Mevrouw De Jong?’ vroeg hij met een hese stem. ‘Ja,’ zei ik koel, terwijl ik mijn hand stevig om de rand van de deur klemde. ‘Wie bent u en wat moet u hier?’ De man haalde een hand door zijn warrige haar en glimlachte bitter. ‘Mijn naam is Robert,’ zei hij. ‘Robert van Dalen. Ik ben de man die twaalf jaar geleden verantwoordelijk was voor het dossier dat uw man in het ziekenhuis heeft behandeld.’ Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. De aardappelschilmesje leek ineens mijlenver weg. Wat wilde deze man, na al die jaren, van ons?
