Deel 6: De Ommekeer
Livia hief haar hoofd op, maar in plaats van de angstige blik die Thomas gewend was, lag er nu iets anders in haar ogen. Het was een koude, harde vastberadenheid die ik lang niet bij haar had gezien. Het was mijn eigen koppigheid, de erfenis van een vrouw die haar hele leven had gevochten om te overleven. ‘Nee, Thomas,’ zei Livia, en haar stem trilde niet meer.
Ze stond op, stootte zijn hand bruusk van haar schouder en stapte naar mij toe. Thomas ke reaçãoerde verbaasd, zijn wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Wat zeg je me daar? Ben je vergeten wat er gebeurt als ik naar de politie stap? Denk je dat ze je zullen vergeven dat je je vader hebt vermoord?’ Mr. Van der Meer, die de hele tijd zwijgend had toegekeken terwijl hij aantekeningen maakte op een geel bloknote, schraapte luid zijn keel.
Hij legde zijn pen neer en keek Thomas met een koele blik aan. ‘Meneer, u lijkt te vergeten dat u zich in een advocatenkantoor bevindt,’ zei de oude man met een stem die geen tegenspraak duldde. ‘En u lijkt te vergeten dat chantage en afpersing in dit land strafbare feiten zijn. Elk woord dat u zojuist heeft uitgesproken over die vermeende chantage, is vastgelegd door de dictafoon die ik standaard gebruik tijdens besprekingen.’ Thomas’ gezicht verbleekte in luttele seconden.
Al zijn arrogantie smolt weg als sneeuw voor de zon. ‘Wat… wat zegt u nu? Welke dictafoon?’ Hij maakte een grabbelende beweging naar de tafel, alsof hij het apparaat wilde zoeken. ‘U hoeft niet te zoeken, meneer,’ ging de advocaat rustig verder, terwijl hij op een knopje op zijn bureau drukte, waarna een rood lampje stopte met knipperen. ‘De opname is inmiddels doorgestuurd naar de beveiligde servers van ons kantoor.
Als u nu niet onmiddellijk dit pand verlaat en afziet van elke verdere eis met betrekking tot de bezittingen van mevrouw De Jong en haar dochter, stuur ik deze opname direct door naar het arrondissementsparket.’ Thomas stond aan de grond genageld. Hij keek van de advocaat naar mij, en toen naar Livia, die nu pal naast me stond met haar hand in de mijne.
Haar hand was ijskoud, maar haar grip was stevig. ‘Dit… dit is een val!’ schreeuwde Thomas, terwijl hij achteruitdeinsde naar de deur. ‘Jullie hebben me erin geluisd!’ ‘Maak dat je wegkomt, Thomas,’ zei ik met een stem die klonk als geslepen staal. ‘En als je het ook maar in je hoofd haalt om mijn dochter nog ooit aan te raken, dan zorg ik er persoonlijk voor dat je de rest van je leven in de gevangenis doorbrengt.’ Met een vertrokken gezicht, vol haat en frustratie, draaide Thomas zich om.
Hij rukte de deur van het kantoor open, stormde de gang door en we hoorden even later de buitendeur van het pand met een keiharde klap in het slot vallen. De stilte die achterbleef in het kantoor was overweldigend. Niemand zei iets. Mr. Van der Meer zuchtte diep, stond op en schonk drie bekertjes water in. Hij overhandigde er een van aan mij en een van aan Livia.
Ik keerde me naar mijn dochter toe. De tranen welden opnieuw op in mijn ogen, maar dit keer was het geen verdriet om een leugen, maar de ontlading van een decennium aan misverstanden. Ik sloeg mijn armen om haar heen en drukte haar stevig tegen me aan. Ze barstte in snikken uit, begroef haar gezicht in mijn hals en fluisterde steeds maar weer: ‘Het spijt me, mam… het spijt me zo.’ ‘Ssst,’ fluisterde ik in haar oor, terwijl ik door haar haren streek. ‘Het is goed, liefje. We zijn thuis.’
