Deel 3: De Eerste Confrontatie
De woorden van mijn dochter hingen als loodzware hagelstenen in de stille kamer. Ik bleef stokstijf staan, mijn voet nog in de lucht, alsof de tijd zelf had besloten om te bevriezen. ‘Livia, wat zeg je nou?’ bracht ik uit, terwijl een brandende pijn zich in mijn borstkas verspreidde. ‘Ik ben je moeder. Ik ben hier om je te redden.’ Thomas lachte zachtjes.
Het was een geluid dat me deed denken aan schrapend metaal. ‘Kijk eens aan, mevrouw De Jong,’ zei hij terwijl hij zich langzaam omdraaide en zijn handen in zijn broekzakken stak. ‘U denkt nog steeds dat u alles kunt oplossen met uw moederlijke instincten en een paar handtekeningen op officieel papier. Maar de wereld zit niet meer zo in elkaar als vroeger.
Livia is een volwassen vrouw. Ze heeft zelf gekozen om met mij mee te gaan, en ze heeft zelf gekozen om haar handtekening te zetten onder de overdracht van het appartement.’ Ik keek naar mr. Van der Meer, smekend om opheldering. De oude advocaat schoof zijn bril naar de neusrug en keek ernstig naar de papieren op zijn bureau. ‘Mevrouw De Jong,’ begon hij met zijn rustige, diepe stem.
‘Het klopt dat er vanochtend documenten zijn aangeboden. Echter, dankzij de speciale clausule die u destijds heeft laten opnemen, is een handtekening onder dwang volstrekt ongeldig. En ik vrees…’ Hij wierp een scherpe blik op Thomas. ‘Dat er hier wel degelijk sprake is van ongeoorloofde druk.’ Thomas’ gezicht vertrok in een fractie van een seconde van kalmte naar pure woede.
Zijn kaakspieren spanden zich strak aan. ‘Dat is een leugen!’ snauwde hij, en hij stapte naar voren richting het bureau. ‘Dit is een samenzwering tussen een manipulatieve moeder en een corrupte advocaat die het familiegeld probeert achter te houden!’ ‘Genoeg!’ klonk de stem van Livia ineens door de kamer. Het was geen luide kreet, maar de intensiteit ervan deed ons allemaal zwijgen.
Ze stond langzaam op uit de stoel. Haar benen beefden zo hevig dat ze zich moest vasthouden aan de rand van het bureau. Ze keek niet naar Thomas, en evenmin naar mij. Ze keek recht naar de advocaat. ‘Ik teken niets meer,’ zei ze met een hese, vastberaden stem. ‘En ik wil dat deze man nu onmiddellijk vertrekt.’ Thomas draaide zich met een ruk naar haar om, en zijn masker van vriendelijkheid viel definitief af.
Zijn ogen werden nauwe spleetjes. ‘Weet je heel zeker wat je doet, Livia?’ vroeg hij op een gevaarlijk zachte toon. ‘Weet je wel wat er gebeurt als we hier weglopen zonder dat die papieren geregeld zijn? Denk je dat je moeder je kan beschermen tegen wat er tien jaar geleden in dat ziekenhuis is gebeurd?’ Die vraag sloeg in als een bom. De temperatuur in de kamer leek wel tien graden te dalen.
Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Wat had de dood van haar vader in vredesnaam te maken met de huidige situatie? Ik keek van Thomas naar Livia, wiens gezicht lijkbleek was geworden. Ze hapte naar adem, haar handen vlogen naar haar slapen alsof ze een ondraaglijke hoofdpijn probeerde tegen te houden. ‘Wat… wat bedoel je?’ vroeg ik, terwijl ik naar voren stormde en Thomas bij zijn arm pakte.
‘Wat weet jij over de dood van mijn man?’ Thomas trok zijn arm bruusk los en smakte zijn hand op het bureau. ‘Vraag dat maar aan uw heilige dochter,’ snauwde hij. ‘Vraag haar maar eens wie er werkelijk verantwoordelijk was voor de fatale beroerte van haar vader op die avond in het ziekenhuis.’
