Deel 4: Het Oude Ziekenhuisgeheim
De kamer werd zo doodstil dat je het vallen van een speld had kunnen horen. Ik keek van Thomas naar Livia, wier ogen inmiddels waren overgelopen van tranen. Haar hele lichaam trilde, niet meer van angst, maar van een diepe, verstikkende wanhoop. ‘Nee…’ fluisterde ze, terwijl ze haar hoofd schudde. ‘Nee, dat is niet waar… Dat mag je niet zeggen.’ ‘Waarom niet?’ klegde de stem van Thomas, die nu triomfantelijk door de ruimte sneed.
‘Het is de waarheid, Livia. Je hebt het je hele leven voor haar verzwegen omdat je bang was dat ze je nooit meer zou aankijken als ze ontdekte wat er die avond werkelijk is gebeurd.’ Ik voelde een steek in mijn borst die zo hevig was dat ik dacht dat ik zelf getroffen werd door een hartstilstand. Ik greep naar de rand van het bureau ome eneinde te maken aan de duizeling die me overviel.
‘Livia…’ zei ik met een stem die amper meer dan een gorgelend geluid was. ‘Kijk me aan. Wat heeft hij het over? Wat is er gebeurd op de avond dat je vader stierf?’ Tien jaar geleden. De herinnering kwam met een brute schok terug. Mijn man, Henk, was plotseling getroffen door een zware hersenbloeding tijdens zijn werk. Hij werd met spoed opgenomen in het Universitair Medisch Centrum in Utrecht.
Die avond had ik Livia, die toen vierentwintig was, naar huis gestuurd om wat schone kleren te halen. Ik bleef aan zijn bed waken. Maar midden in de nacht kreeg ik ineens het telefoontje dat hij onverwachts was overleden aan een tweede, massale bloeding, net op het moment dat er even geen arts in de buurt was geweest. Livia was pas teruggekomen toen het allang voorbij was.
Ze had gehuild in mijn armen, en ik had haar getroost omdat we samen ons anker waren verloren. Maar nu stond Thomas hier, met een giftige grijns op zijn gezicht, en suggereerde hij dat er iets heel anders was gebeurd. ‘Vertel het haar, Livia,’ drong Thomas aan, terwijl hij een stap dichter bij haar kwam. ‘Vertel haar over het recept dat je hebt veranderd.
Over de verkeerde medicatie die uit de apotheek van het ziekenhuis werd gehaald en die je vader per ongeluk heeft toegediend omdat je dacht dat het zijn kalmeringsmiddelen waren.’ Ik sloeg een hand voor mijn mond en een schreeuw die diep uit mijn ziel kwam, ontsnapte uit mijn keel. ‘Nee! Dat is een leugen! Livia zou zoiets nooit doen!’ Mr. Van der Meer sprong op uit zijn stoel, zijn gezicht verbeten van ergernis.
‘Meneer, als u nog één woord zegt zonder bewijs, laat ik u door de beveiliging uit dit pand verwijderen!’ brulde de oude advocaat, wiens stem normaal gesproken nooit boven een welbespraakt niveau uitkwam. Maar Livia keek niet meer naar de advocaat, en ook niet naar Thomas. Ze liet haar hoofd hangen, haar kin trilde, en toen bracht ze de woorden uit die mijn wereld voorgoed in duigen deden storten. ‘Het… het is waar, mam,’ fluisterde ze.
