Deel 12: De Schaduw van de Hoofdchirurg
Ik las de papieren in het zwakke licht van de hal, terwijl de regen opnieuw tegen de ramen begon te tikken. De regels op het papier leken wel te dansen voor mijn ogen, zo hevig trilde mijn hand. Het was een intern onderzoeksrapport van het ziekenhuis, gedateerd op de dag na de dood van mijn man. Er stond zwart-op-wit dat de tweede, fatale hersenbloeding van Henk niet simpelweg was ontstaan door een natuurlijke verslechtering van zijn aneurysma, zoals de artsen destijds aan mij hadden verteld.
Er was sprake geweest van een ongebruikelijke stijging in zijn bloeddruk, veroorzaakt door een te hoge dosering van een krachtig vaatvernauwend middel dat via het infuus was toegediend. Niet door Livia. Livia had hem destijds enkel een kalmerend pilletje gegeven. Dit middel was direct via het elektronische infuussysteem toegediend door iemand met een medische bevoegdheid.
Iemand die wist hoe het systeem werkte. Ik keek op naar Robert van Dalen, wiens gezicht vertrokken stond van schuldgevoel. ‘Wie?’ fluisterde ik, en mijn stem klonk hol in de smalle hal. ‘Wie heeft dit gedaan?’ Robert haalde diep adem. ‘De hoofdchirurg van die afdeling,’ zei hij zacht. ‘En weet u wie zijn assistent was in die periode, de persoon die destijds de nachtdienst overnam en toegang had tot alle patiëntendossiers?’ Mijn adem stokte in mijn keel.
Ik dacht aan de gezichten uit die tijd, aan de mensen die destijds condoleances kwamen betuigen, aan de gladde praatjes en de neppe medelijden. ‘Thomas,’ zei Robert, voordat ik de naam kon uitspreken. ‘Thomas was in die tijd een jonge, ambitieuze medisch student die zijn coschappen liep op exact die afdeling. Hij werkte nauw samen met de hoofdchirurg.
En hij wist precies wat er met uw man speelde.’ De wereld leek definitief in te storten. Alle puzzelstukjes vielen met een angstaanjagende precisie op hun plek. Waarom Thomas destijds zo’n obsessieve controle over Livia had gehad. Waarom hij haar dagboek had doorzocht en haar zo snel mogelijk isoleerde van haar moeder. Het was geen liefde, en het was niet alleen maar een manier om het appartement en het geld te bemachtigen.
Hij hield Livia al al die jaren in zijn greep omdat hij de enige was die wist dat zij dacht dat ze haar vader had vermoord – en omdat hij wist dat hij zelf de echte moordenaar was geweest, die haar schuldgevoel als een wapen kon inzetten om haar voor eeuwig te knechten. ‘Hij heeft het nooit losgelaten,’ ging Robert verder. ‘Toen uw man dreigde door te krijgen dat er onregelmatigheden waren in het onderzoek naar de medicatievoorraad… heeft Thomas ingegrepen.
En toen hij jaren later ontdekte dat Livia uw erfgename was, zag hij zijn kans schoon om de boel over te nemen.’ Op dat moment hoorde ik het geluid van de voordeur die aan de achterkant van de hal openviel. ‘Mam?’ klonk de vrolijke stem van Livia door het huis, terwijl ze haar fiets in de gang zette en haar boodschappentassen neergooide. ‘Ik ben thuis! Je raadt nooit wie ik vandaag in de boekhandel heb ontmoet…’
