Deel 5: De afdaling in de duisternis
De straal van de zaklampen priemt door de dikke, kille mist die uit de kelder opstijgt. Het is alsof de keldertemperatuur enkele graden onder het vriespunt ligt, hoewel het buiten een milde lenteavond is. Daniel zet zijn schoen op de eerste houten treden van de keldertrap. Het hout kraakt angstaanjagend onder zijn gewicht, alsof het al decennia niet meer is betreden of onderhouden. María volgt hem op de voet, haar wapen stevig met twee handen vastgehouden, het vizier gericht op de diepte waar de trap in het pikkedonker verdwijnt. ‘Blijf achter me, María. We weten niet wat hier beneden zit,’ fluistert Daniel, al klinkt zijn eigen stem gespannen door de akoestiek van het holle trappenhuis.
Naar beneden toe wordt de stank intenser. Het is een mix van ammonia, vochtige keldergrond en een zoetige, chemische geur die bijna op de adem slaat. Langs de muren zien ze in het flakkerende licht van hun zaklampen vreemde strepen en krassen, alsof iemand – of iets – met brute kracht heeft geprobeerd om door het beton te breken. Halverwege de trap stopt Daniel abrupt.
Hij houdt zijn hand op om María te waarschuwen. Op de treden ligt iets glibberigs. María schijnt met haar lamp naar de trede direct onder haar en slikt haar adem in. Er ligt een dikke, doorzichtige slijmlaag over het hout, met daarin verspreid een aantal stukken afgescheurde kleding en wat op kinderachtige, plastic speelgoedstukken lijkt.
‘Wat is dit in godsnaam?’ fluistert María, terwijl ze haar voet voorzichtig optilt om niet uit te glijden. Beneden aan de trap hoort ze weer dat geluid. Niet langer het harde gebonk, maar een zacht, slepend geluid. Alsof er iets gigantisch door de ruimte schuift, iets met een enorme omvang dat moeite heeft om zich door de nauwe gangen te wringen. ‘Miller en die oude man moesten dit gebouw hebben voor iets speciaals,’ zegt Daniel zachtjes.
‘Dit is geen gewone kelder. Dit is een bunker.’ Pas nu valt het hen op dat de wanden van de kelder niet van gewone baksteen zijn, maar zijn versterkt met dikke platen staal en beton, voorzien van geluidsisolerend schuim dat op veel plekken is losgerukt en verscheurd.
Daniel bereikt de onderste trede en stapt de betonnen vloer op. Zijn laarzen maken een schrapend geluid op de vervuilde grond. María komt direct naast hem staan, haar zaklamp draaiend in een wijde boog om de ruimte te verkennen. Wat ze zien tart elke verbeelding. De kelder is enorm, veel groter dan de footprint van het huis erboven. Het lijkt op een labyrint van provisorisch gebouwde cellen, gemaakt van zwaar ijzeren gaas en dikke balken.
In de hoek van de grootste ruimte staat een geïmproviseerd bed, omringd door lege conservenblikken, flessen water en talloze kindertekeningen die met plakband aan de betonnen muur zijn bevestigd. En in het midden van de ruimte... ligt een spoor dat rechtstreeks naar een open stalen luik in de achterste wand leidt. Een spoor van verse, rode bloedspetters.
