Deel 13: Het verborgen netwerk
De zware, metalen klik in de verste hoek van de bunker laat de haren op ieders armen overeind komen. Daniel slaat de handboeien met een harde klik om de polsen van de schreeuwende Harold Croft en trekt de man overeind. ‘Houd je mond en loop door,’ snauwt Daniel, terwijl hij Croft overdraagt aan de agenten van het hulptroepje dat zojuist met een stormram de bovenste deur heeft geforceerd en de kelder is binnengekomen. Meerdere zaklampen verlichten nu de gruwelijke ruimte, waar de omvang van het misdrijf pas echt goed zichtbaar wordt.
Inspecteur Vance loopt als een van de eersten naar beneden, zijn gezicht een masker van pure woede en walging wanneer hij de kooien en de martelwerktuigen inspecteert. ‘Goed werk, jullie twee,’ zegt Vance tegen Daniel en María, terwijl hij het jonge jongetje overdraagt aan de medische hulpploeg die klaarstaat om hem naar boven te brengen. ‘Maar we zijn er nog lang niet. Uit de analyse van de usb-stick blijkt dat dit netwerk zich niet tot deze twee huizen beperkt. Er zijn ten minste vijf andere locaties in deze staat die op exact dezelfde manier zijn ingericht.’
María kijkt naar het open stalen luik achter in de bunker, waar het zachte geklik vandaan kwam. ‘Dat betekent dat er nog meer daders op de vrije voeten zijn, inspecteur. Ze wisten dat we kwamen,’ zegt ze met een sombere ondertoon. Vance knikt traag en trekt een kaart uit zijn binnenzak waarop met rode stiften verschillende cirkels zijn getrokken rondom Springfield en de omliggende dorpen. ‘Precies. En nu ze weten dat Maplewood Drive en Oakridge Lane zijn opgerold, zullen ze proberen hun sporen te wissen of hun operatie te verplaatsen naar een andere locatie.’
Daniel voelt een stekende pijn in zijn schouder waar het wezen hem eerder had opengehaald, maar negeert het volledig. ‘Wat is onze volgende stap, inspecteur?’ vraagt hij vastberaden. Vance kijkt hen strak aan. ‘We gaan het hele netwerk oprollen, te beginnen vannacht nog. De federale politie is ingeschakeld en staat op scherp.’ Plotseling knippert het zwakke noodlicht in de kelder twee keer en valt dan volledig uit, waardoor de bunker in een doodse, absolute duisternis wordt gehuld, behalve voor de trillende lichtbundels van de zaklampen.
En in die plotselinge duisternis klinkt uit de diepte van de tunnel een laatste, ijzingewkende fluistering: ‘Je kunt de slang niet vangen als hij al onder de grond is gekropen...’
