Deel 11: De deur op Oakridge Lane
De voordeur van nummer 889 aan Oakridge Lane zit niet op slot; wanneer Daniel er met zijn schouder tegenaan duwt, zwiept het zware hout met een luide knal naar binnen. De geur die hen tegemoet komt is herkenbaar en misselijkmakend: dezelfde chemische stank van rotte aarde, ammonia en angst die ze ook in de kelder van Thomas Miller roken. ‘Politie! Handen omhoog!’ roept Daniel zo hard als hij kan, terwijl zijn zaklamp de donkere hal doorsnijdt. De woonkamer is leeg. De blokken waar het jongetje net nog mee speelde, liggen verspreid over het vloerkleed, maar het kind is nergens te bekennen.
María voelt haar hart in haar keel kloppen. Ze loopt naar de gang aan de achterkant van het huis, waar een smalle trap naar boven leidt en een deur naar de kelder op een kier staat. Uit die kelderdeur klinkt een zacht, snikkend geluid. Een kinderstemmetje, hoog en vol doodsangst, roept: ‘Niet doen... alsjeblieft, niet in de kooi...’ María hoeft geen seconde na te denken. Ze rent de gang in, negeert de trap naar boven en snelt naar de kelderdeur. ‘Politie! Blijf waar je bent!’ roept ze, terwijl ze de deur met een krachtige trap volledig opent.
In het zwakke licht dat van de hal naar binnen valt, ziet ze een man staan in de deuropening van de kelder. Hij draagt een donkere jas en heeft een jonge jongen – het jongetje van de live-feed – stevig bij zijn arm vastgepakt. De man draait zich geschrokken om wanneer hij María ziet. In zijn andere hand houdt hij een verdovingsspuit vast. ‘Blijf terug! Of dit jochie krijgt een spuitje waar hij niet meer van wakker wordt!’ schreeuwt de man met een hysterische, trillende stem. Het is Harold Croft, een man van middelbare leeftijd met een keurig gekapt kapsel dat nu door het zweten in slierten langs zijn voorhoofd plakt.
Daniel komt op dat moment de gang ingesneld en heft onmiddellijk zijn wapen. ‘Laat dat kind onmiddellijk los, Croft! Je bent ingesloten!’ roept Daniel met een ijzingwekkende kalmte. Croft lacht hysterisch, zijn ogen rollen wild in zijn kassen. ‘Ingepakt? Jullie begrijpen er niets van! Wij zijn de hoeders van de orde! Wij beschermen de wereld tegen de echte monsters!’ roept hij, terwijl hij het jongetje nog dichter tegen zich aan trekt en het scherpe uiteinde van de spuit dreigend dicht bij de nek van het bange kind brengt.
María zet heel langzaam een stap naar voren, haar stem zacht en geruststellend, precies zoals ze bij Emily deed. ‘Harold, luister naar me. Laat de jongen gaan. Dit hoeft niet zo te eindigen...’ Maar in plaats van te luisteren, zet Harold een achterwaartse stap naar de open kelderopening en trekt het jochie mee de diepte in.
