Deel 10: De tweede feed
Het scherm van de laptop flikkert in de donkere woonkamer van het huis aan Maplewood Drive. De live-feed toont een woonkamer die bijna identiek is aan degene waarin ze nu staan: een comfortabele bank, een televisietoestel dat zachtjes aanstaat en een kind dat op de grond met blokken speelt. Maar het meest angstaanjagende is de schaduw die langzaam om de hoek van de gang verschijnt. Een gestalte, gehuld in dezelfde soort vuile kleding als het wezen in de kelder, sluipt op kousenvoeten richting het jonge jongetje. Het kind heeft niets door en blijft vrolijk met zijn blokken rammelen.
‘Van welke locatie is deze feed afkomstig?’ roept Inspecteur Vance met een stem die overstroomt van paniek en vastberadenheid. De technische agent achter de laptop tapt verwoed op zijn toetsenbord, zijn vingers vliegen over de knoppen. ‘IP-adres wijst naar 889 Oakridge Lane, inspecteur! Slechts drie straten hier vandaan!’ roept de agent uit. Daniel en María wisselen één enkele blik van pure bliksemsnelle besluitbaarheid uit. Er is geen tijd om te wachten op extra bevelen of een officieel arrestatieteam; seconden tellen hier over leven of dood van een onschuldig kind.
‘Wij zitten al in de wagen!’ roept Daniel terwijl hij zich omdraait en richting de voordeur sprint. María rent direct achter hem aan. Binnen enkele seconden zitten ze weer in hun patrouillewagen, de motor loeit op toen Daniel het gaspedaal diep intrapt. Met gierende banden schiet de auto achteruit uit de oprit, om vervolgens met de zwaailichten aan en de sirene loeiend door de stille straten van Springfield te scheuren. De nachtlucht vervaagt in een waas van blauw en rood licht terwijl ze met gevaarlijke snelheid door de bochten driften richting Oakridge Lane.
Via de mobilofoon houdt inspecteur Vance contact met hen. ‘Oakridge Lane nummer 889! Het eigendom staat op naam van een man genaamd Harold Croft, een bekende zakenpartner van Thomas Miller! We sturen een tweede eenheid die kant op, maar jullie zijn er het dichtst bij!’ roept Vance door de luidspreker. De auto ramt bijna een afvalbak op de hoek wanneer Daniel een scherpe bocht naar rechts maakt.
Voor hen doemt de straat op. De huizen liggen er vredig bij, net als bij Maplewood Drive, maar bij nummer 889 brandt geen enkel licht op de veranda. Het hele huis is gehuld in een dreigende, pikdonkere duisternis. Daniel parkeert de wagen abrupt op de stoep, springt eruit met zijn dienstwapen in de aanslag, en rent samen met María naar de voordeur.
