DEEL 9 — Het bloedverbond
Julian stapte uit de rokende auto. Sy gezicht was strak, zijn handen klemden om het stuur alsof hij nog steeds aan het rijden was. Hij keek naar de plek waar Arthur tussen de gebroken pallets lag te kermen van de pijn, en toen naar mij en zijn moeder.
"Moeder!" roep Julian. He snelde naar Monique toe en sloeg zijn armen om haar heen. "Gaat het? Heeft hij je wat aangedaan?"
Monique huilde en klemde zich aan haar zoon vast. "Julian... hoe... hoe wist je dat we hier waren?"
Julian keek mij aan. "Lucas belde me. Hij vertelde dat je een dreigbericht had gekregen. Ik heb je auto gevolgd via de GPS-tracker die ik op jouw wagen had geplaatst toen ik gisternacht bij je thuis was."
Ik staarde hem verbaasd aan. "Je hebt me gevolgd?"
"Ik wilde zeker weten dat je geen rare dingen zou doen met de erfenis," zei Julian eerlijk, zijn stem weer ijskoud. "Maar toen ik zag dat je naar deze vervallen werf reed, begreep ik dat er iets mis was. En toen vond ik de gegevens van Rosewood Holdings op de laptop van mijn moeder."
Hij keek naar Arthur, die kreunend probeerde overeind te krabbelen. Zijn been lag in een vreemde knik. Hij was zwaar gewond, maar leefde nog.
"Arthur Vance-Clair," zei Julian terloops terwij hij naar de gewonde man liep. "De man die mijn vader dertig jaar lang heeft chanteren."
"Chanteren?" herhaalde ik, perplex. "Arthur zei dat Daniel hem had opgelicht!"
Julian lachte wrang. Hij buikte voorover en raapte het pistool op dat van Arthur was weggevlogen. Hij controleerde het magazijn en richtte het vloeiend op de borst van Arthur.
"Arthur liegt zoals hij ademt," zei Julian. "Hij heeft twintig jaar geleden niet zomaar twee miljoen gestolen. Hij heeft het familiebedrijf van jouw ouders gebruikt om illegale wapenhandel te financieren. Toen Daniel daarachter kwam, wilde hij naar de politie. Maar Arthur dreigde dat hij jou en de kinderen zou vermoorden als Daniel hem niet maandelijks geld zou sturen."
Ik keek van Julian naar Arthur. Arthurs ogen stonden wild van de woede, maar hij kon niets terugzeggen door de hevige pijn.
"Dertig jaar lang," ging Julian verder, "heeft Daniel geld weggesluisd. Niet alleen voor mijn moeder en mij... maar voor de zwarte kas van Arthur. Daniel probeerde ons allemaal te beschermen, Claire! Hij hield het tweede gezin geheim omdat Arthur dreigde mij te vermoorden als hij toegaf dat hij een buitenechtelijke zoon had!"
De puzzelstukjes begonnen eindelijk in elkaar te vallen, maar het beeld dat ontstond was gruwelijker dan ik ooit had kunnen bedenken.
Daniel was geen monster dat twee gezinnen voor zijn eigen plezier onderhield. Hij was een man die dertig jaar lang klem zat tussen een meedogenloze chantage door mijn broer en de drang om zijn beide gezinnen te beschermen.
"En de avond van het ongeluk?" vroeg ik met trillende stem.
"Daniel had eindelijk genoeg moed verzameld," zei Monique zachtjes vanaf de zijkant. "Hij had ontdekt dat Arthur terug naar de stad was gekomen. Hij wou alle documenten aan jou geven, Claire. Hij wou de hele waarheid op tafel leggen en zichzelf aangeven bij de politie, zodat Arthur hem niet langer kon chanteren. Maar Arthur kwam erachter."
"Hij dwong Daniel in de auto," vulde Julian aan. "En toen veroorzaakte hij de crash."
Julian zette de veiligheidspal van het pistool om. Hij keek naar Arthur op de grond. De haat in zijn ogen was snijdend.
"Hij heeft mijn vader vermoord," fluisterde Julian. "En hij heeft mijn moeder mishandeld. Dit eindigt hier."
"Julian, nee!" riep Monique. "Doe het niet! Als je hem neerschiet, ben je niets beter dan hij!"
"Hij verdient niks anders!" schreeuwde Julian. Sy vinger spande zich om de trekker.
"Julian, luister naar me!" roep ik, terwijl ik een stap naar voren zette. "Als je hem nu doodschiet, ga je voor de rest van je leven de gevangenis in! Dan heeft hij gewonnen! Dan heeft hij Daniel én jou kapotgemaakt!"
Julian twijfelde. Sy hand trilde.
Op dat exacte moment klonken er sirenes in de verte. Blauwe en rode lichten reflecteerden tegen de natte ramen van de loods. Lucas had de politie gebeld.
Arthur liet een pijnlijk, hees gelach horen. "Schiet dan... bastard," fluisterde hij provocerend naar Julian. "Schiet me neer... en verpest je leven net zoals je vader het zijne heeft verpest."
Julian staarde naar de man op de grond. De sirenes kwamen sneller en sneller dichtbij.
Dan liet Julian langzaam zijn arm zakken. Hij keek me aan. Er lag een diepe, onpeilbare verdriet in zijn blik.
"Hij is jouw broer, Claire," zei Julian met een gebroken stem. "Jij mag beslissen wat er met hem gebeurt."
Maar voordat ik iets kon zeggen, begon Arthur hevig te hoesten. Er kwam bloed uit zijn mondhoek. He keek naar zijn eigen borstkas. Pas nu zag ik dat er een lange, scherpe stalen pinnen van de gebroken pallet diep in zijn zij was gespietst tijdens de aanrijding.
Arthur staarde me aan met wijdgeopende ogen. "Claire..." fluisterde hij met zijn laatste adem. "Het spijt me... van... het geheim..."
Zijn hoofd viel opzij. Sy ogen bleven zielloos naar het plafond staren.
