DEEL 13 — De Meester van de Roos
Het tikken van de wandelstok echode door de immens hoge hal. Tik. Tik. Tik.
Uit de duisternis achter de dubbele deuren stapte een gestalte tevoorschijn. De man was hoogbejaard, mager als een skelet, maar hij liep rechtop. Hij droeg een op maat gemaakt driedelig pak. Sy zilveren haar was strak naar achteren gekamd.
In zijn rechterhand hield hij een houten wandelstok met een zilveren knop in de vorm van een rozenknop. En aan zijn linkerkring blonk de gouden zegelring.
Charles Clair. Mijn vader. De man die ik dertig jaar geleden had begraven.
"Hallo, Claire," zei de oude man. Sy stem klink verrassend krachtig, een diepe bas die niet paste bij zijn broze uiterlijk. "Je bent precies op je moeder gaan lijken. Stil, gehoorzaam... maar met die vervelende gewoonte om te graven op plekken waar je niet hoort te zijn."
Mijn keel was alsof hij dichtgesnoerd was. Ik kon geen woord uitbrengen. Mijn eigen vader... de man van wie een portret boven de schouw in ons ouderlijk huis had gehangen, de man om wie ik als jonge vrouw maandenlang had gehuild.
"U..." stamelde Lucas, die voor mij ging staan. "U bent dood! We hebben u begraven!"
Charles lachte zachtjes, een droog, raspend geluid. "Een leeg graf, mijn jongen. Een handige truc als de belastingdienst en de federale politie te dichtbij komen. Daniel was zo vriendelijk om een kist vol bakstenen te regelen. Hij was altijd zo meegaand... tenminste, in het begin."
Julian zette een stap naar voren en richtte zijn pistool recht op het hart van de oude man. "Sluit je mond. U heeft mijn vader zijn hele leven gekweld. U heeft hem gedwongen in een leugen te leven!"
Charles keek niet eens op of om van het wapen. He verlegde zijn blik naar Julian met een uitdrukking van lichte minachting. "Ah, de bastaard. Daniel dacht dat hij slim was door jou te verbergen. Hij dacht dat hij een stukje van zichzelf kon redden uit de greep van de Sociëteit. Maar weet je wat het grappige is, Julian? Jouw moeder werkte voor mij. Elk bericht, elke overboeking, elke ontmoeting... het ging allemaal met mijn toestemming."
Julian keek geschokt naar zijn moeder. Monique wendde haar gezicht af, de tranen stromen over haar wangen.
"Het spijt me, Julian..." fluisterde ze. "Ik kon niet anders... hij hield me in zijn greep..."
"Genoeg!" schreeuwde ik. De shock maakte ineens plaats voor een woede die zo intens was dat mijn hele lichaam begon te trillen. Ik stapte langs Lucas en keek mijn vader recht in de ogen. "Dertig jaar! Dertig jaar heb je mijn leven gebruikt als een schaakspel! Je hebt me laten trouwen met een man die niet van me mocht houden zoals hij wilde! Je hebt mijn broer laten veranderen in een moordenaar! Waarom?!"
Charles leunde op zijn wandelstok en keek me koud aan. "Omdat geld verdwijnt, Claire. Bedrijven gaan failliet. Maar een netwerk... een familie die gebonden is door geheimen en schuld... dat blijft bestaan. Vance Enterprises was slechts een dekmantel. De miljarden van de Sociëteit staan verdeeld over honderden rekeningen. En om die rekeningen te beheren, had ik loyale mensen nodig. Daniel was perfect. Hij had een zwak karakter. Hij gaf om jou, hij gaf om zijn kinderen. En die liefde... was zijn grootste kwetsbaarheid."
"U heeft hem laten vermoord," zei ik strak.
"Daniel wou de kluis van de Sociëteit openbreken," antwoordde Charles onbewogen. "Hij wou alle namen van onze leden openbaar maken. Arthur deed wat nodig was om de organisatie te beschermen. Jammer dat Arthur zo lomp was om er zelf bij om te komen."
Hij bracht zijn hand omhoog en klapte twee keer in zijn handen.
Uit de schaduwen van de bovenste balustrade en de zijgangen kwamen vier gewapende mannen tevoorschijn. Allemaal strak in het pak, allemaal met automatische wapens gericht op ons.
"De speeltijd is voorbij," zei Charles. "De papieren voor de overdracht van het Clair-kapitaal liggen in de studeerkamer. Jij gaat ze tekenen, Claire. En daarna... zullen jij en je kinderen een tragisch auto-ongeluk krijgen, net zoals je dierbare echtgenoot. Het zal heten dat de familie Vance kapot is gegaan aan verdriet."
"Dat laat ik niet gebeuren!" schreeuwde Julian en hij haalde de trekker over.
KLIK.
Er klonk geen schot. Alleen het droge geluid van een lege slagpin.
Julian keek geschokt naar zijn wapen.
Monique keek naar de grond. In haar hand hield ze de patronen die ze stilletjes uit het magazijn had gehaald toen ze in de hal bij ons stond.
"Het spijt me, Julian..." huilde Monique. "Hij beloofde dat hij jou zou sparen als ik het patroonmagazijn onklaar maakte..."
Charles lachte hard. "Een moeder die haar kind verraadt om zijn leven te redden... Poëtisch, vind je niet?"
Charles wees met zijn wandelstok naar mij. "Pak haar."
De twee gewapende mannen stappen op me af. Lucas probeerde zich voor me te werpen, maar een van de mannen sloeg hem met de kolf van een geweer hard tegen de slaap. Lucas ging neer op het marmer.
"Lucas!" schreeuwde ik.
Op dat exacte moment klonk er een doffe knal van boven. Het grote glazen dakraam in het midden van de hal verbrijzelde in duizenden stukjes.
Een zwarte rookbom viel recht tussen ons en de gewapende mannen in. Binnen een seconde werd de hal gehuld in een ondoordringbare, bijtende witte rook.
