DEEL 3 — De schaduw van de leugen
Mijn vingers zweefden millimeters boven de toetsen van het alarmsysteem. Mijn verstand schreeuwde dat ik de politie moest bellen, dat ik deze man niet binnen mocht laten. Maar de angst om alles te verliezen, om het laatste stukje van de herinnering aan mijn man in vlammen op te zien gaan, hield me tegen.
Met een trillende hand draaide ik het slot om. De deur zwaaide langzaam open.
Julian stapte naar binnen. Hij nam niet eens de moeite om zijn natte jas uit te trekken. Het regenwater droop van zijn schouders op het parket dat Daniel en ik dertig jaar geleden samen hadden uitgekozen. Hij keek de hal rond met een blik die ik nog nooit eerder bij hem had gezien. Geen vriendelijke vriend van de familie meer, maar een vreemde met een ijzig berekenende blik.
"Je ziet er moe uit, Claire," zei hij zacht.
"Wat wil je, Julian? Of moet ik je Julian Vance noemen?" Mijn stem klonk scherper dan ik me voelde.
Een klein, wrang lachje verscheen op zijn lippen. "Julian Miller is prima. Die naam heeft me dertig jaar lang beschermd tegen jouw onwetendheid."
"Onwetendheid?" Ik zette een stap naar voren, de woede won het even van de angst. "Daniel heeft mij dertig jaar lang voor de gek gehouden! Hij heeft jou in mijn huis gebracht, aan mijn eettafel gezet, terwijl je zijn zoon was! En je hebt gespeeld alsof je een gewone gast was!"
"Dacht je dat ik dat wilde?" Julians stem sloeg ineens om. De rustige Toon verdween en maakte plaats voor een snijdende bitterheid. "Dacht je dat ik het leuk vond om te zien hoe jij en je kinderen in luxe leefden, terwijl mijn moeder en ik weggestopt werden in een klein appartementje aan de rand van de stad? Dacht je dat het fijn was om 'oom Julian' genoemd te worden door mijn eigen halfbroer en halfzussen?"
Ik staarde hem aan. "Als je zo'n hekel aan hem had, waarom nam je zijn geld dan aan?"
"Omdat het mijn recht was!" schreeuwde hij bijna. Dan herpakte hij zichzelf, streek over zijn das en keek me strak aan. "Maar dat geld interesseert me nu niet meer. Wat me interesseert is wat er dinsdagnacht is gebeurd."
"Je zei dat zijn dood geen ongeluk was," herhaalde ik, mijn hart klopte opnieuw in mijn keel. "De politie zei dat hij van de weg is geraakt door het slechte weer."
"De politie weet niks," zei Julian minachtend. "Daniel belde mij om elf uur 's avonds. Hij was onderweg naar mijn huis. Hij was buiten zinnen. Hij zei dat M — mijn moeder Monique — een fout had gemaakt. Dat ze jou de documenten van het huis in Portland had laten zien."
Ik dacht terug aan het bericht op de tweede telefoon: Hij weet het inmiddels.
"Wie is 'hij'?" vroeg ik direct. "In dat bericht op de telefoon... wie wíét het?"
Julian keek me nauwlettend aan. "Je hebt de telefoon dus echt helemaal bekeken." Hij deed een stap dichterbij. "Daniel was niet alleen in die auto, Claire. Er zat iemand op de passagiersstoel."
"De politie heeft niemand gevonden," wierp ik tegen. "Hij was alleen toen het wrak werd ontdekt."
"Omdat die persoon is uitgestapt én is weggelopen vóór de auto in brand vloog," zei Julian ijskoud. "En ik weet wie het was."
Ik hield mijn adem in. "Wie?"
Julian boog zich licht naar me toe. "Het was iemand uit dit huis, Claire. Iemand die erachter was gekomen dat Daniel het familiebedrijf wilde verkopen om de schuld aan mijn moeder af te betalen. Iemand die heel veel te verliezen had bij zijn onthullingen."
De wereld leek stil te staan. Iemand uit dit huis? Mijn gedachten gleden onmiddellijk naar mijn eigen kinderen. Emma, die de foto al maanden in haar bezit had. Lucas, die de financiën van het bedrijf beheerde. Sophie, die altijd zo dicht bij haar vader stond.
"Je liegt," fluisterde ik.
"Vraag het maar aan je zoon," zei Julian met een ijzige glimlach. "Vraag aan Lucas waar hij was op dinsdagnacht tussen elf en één uur. En vraag hem eens waarom er remsporen van zijn auto zijn gevonden op drie kilometer van de plek waar Daniel verongelukte."
Julian keerde zich om en liep naar de deur. Hij bleef even staan met zijn hand op de klink.
"Morgenochtend om negen uur verwacht ik dat je de eis voor het huis in Portland intrekt," zei hij zonder om te kijken. "Als je dat niet doet, stuur ik de dashcambeelden van de auto achter Daniel rechtstreeks naar het openbaar ministerie. En dan gaat jouw geliefde Lucas de gevangenis in voor moord."
De deur sloeg dicht. Ik bleef alleen achter in de stille, donkere hal, terwijl de verschrikkelijke waarheid als een giftige nevel om me heen sloot.
