DEEL 11 — De erfenis van de Witte Roos
De kaart voelde ijskoud aan tussen mijn vingers. Mijn blik schoot naar het raam naast de voordeur. De straat was stil. Een voorbijrijdende auto vertraagde even bij mijn oprijlaan, maar reed toen langzaam door.
Was dat hem? Was dat de afzender?
"Mam? Is er iets?"
Lucas kwam de hal in gelopen, een glas water in zijn hand. Sy blik viel op mijn verstijfde houding en de kaart in mijn trillende hand. Snel stapte hij naar me toe en griste het papier uit mijn greep.
Toen hij de tekst las, veranderde zijn gezicht van bezorgd naar woedend. "Wat is dit? Wie heeft dit neergelegd?"
"Ik weet het niet," fluisterde ik. "Er was geen postbode. Het moet net zijn neergelegd toen ik met Julian buiten stond."
Lucas liep naar de voordeur, trok hem open en keek de straat in. Er was niemand te zien op de stoep. He sloeg de deur weer dicht en draaide het nachtslot om.
"Iemand speelt een ziek spelletje met ons," zei hij koud. "Arthur is dood. De erfenis is geregeld. Wie kan dit in godsnaam zijn?"
"Het stempel," zei ik, terwijl mijn gedachten teruggleden naar het verleden. "Die roos met die zwarte doren..."
"Ken je dat symbool?"
"Ik heb het een keer gezien," zei ik met een hese stem. "Vijfentwintig jaar geleden. Daniel had een houten kistje in zijn kluis op kantoor. Er zat een gouden zegelring in met exact hetzelfde motief. Toen ik hem er destijds naar vroeg, werd hij woedend. Hij zei dat het van zijn vader was en dat ik er nooit meer naar mocht vragen."
Lucas bekeek het kaartje nauwkeuriger onder de lamp. "Er staat iets aan de binnenkant gegraveerd. Heel klein... in het papier gedrukt."
Hij hield het kaartje schuin tegen het licht.
"Wat staat er?" vroeg ik wanhopig.
"Het zijn coördinaten," zei Lucas. "En een datum. Morgen om 14:00 uur."
Mijn maag kromp ineen. We dachten dat het mysterie rond Daniel was opgelost met de dood van Arthur. Maar wat als Arthur niet de hoofdmacht was? Wat als Arthur ook maar een pion was in een veel groter netwerk waarin Daniel verstrikt was geraakt?
"We bellen de politie," zei Lucas beslist. He haalde zijn telefoon tevoorschijn.
"Nee, wacht!" hield ik hem tegen. "Herinner je wat er gebeurde toen we dachten dat de politie ons kon helpen? Arthur wist elke stap die we zetten. Als dit een netwerk is waar Daniel twintig jaar geleden geld van heeft geleend, hebben ze overal informanten."
"Wat wil je dan doen, mam? Zomaar naar die coördinaten rijden?"
"We moeten weten wie er achter zit," zei ik. "Maar we gaan niet alleen."
Vijf minuten later zat ik aan de telefoon met Julian. Hij was onderweg terug naar Portland, maar toen ik hem over het stempel van de Witte Roos vertelde, trapte hij meteen op de rem.
"De Witte Roos?" herhaalde Julian aan de andere kant van de lijn. Sy stem klink ineens heel anders. Niet verbaasd, maar angstig.
"Ken jij het?" vroeg ik direct.
"Mijn moeder heeft een litteken op haar schouder, Claire," zei Julian met een lage stem. "Een gebrandmerkt symbool van een roos met een zwarte doren. Ze heeft me altijd verteld dat het een ongelukje was met een heet ijzer toen ze jong ছিল. Maar een paar jaar geleden zag ik datzelfde symbool op de kluis van vaders advocaat."
Mijn bloed stolde. Monique was niet zomaar een minnares die Daniel toevallig had ontmoet.
"Julian... wat was Monique voordat ze jouw vader ontmoette?"
Er viel een lange stilte aan de andere kant van de lijn.
"Ik weet het niet zeker," fluisterde Julian. "Maar ik denk dat mijn moeder niet de slachtoffer was van Daniel... Ik denk dat ze naar hem toe is gestuurd."
De hoorn bleef stil. Het verleden bleek geen recht lijnige keten van gebeurtenissen, maar een doolhof waarin elke deur leidde naar een nog donkerder geheim.
"Waar leiden die coördinaten naartoe?" vroeg Julian ten slotte.
Lucas voerde de cijfers in op zijn laptop. Sy vingers vlogen over het toetsenbord. Na een paar seconden verscheen er een satellietbeeld op het scherm.
Het was een afgelegen landhuis, verscholen diep in de bossen van de staat, op twee uur rijden van de stad. Eigendom van een stichting die al dertig jaar niet meer actief was op papier.
De naam van de stichting: Societas Rosa Alba. De Sociëteit van de Witte Roos.
"Ik kom terug," zei Julian resoluut. "We gaan er samen naartoe. Maar neem een wapen mee, Claire. Want als mijn moeder hierbij betrokken is... dan is het gevaar nog lang niet geweken."
Ik hing op en keek naar het scherm. Mijn hele leven met Daniel leek een grote, gechoreografeerde voorstelling te zijn geweest. En het doek was nog steeds niet gevallen.
