DEEL 4 — Het verraad van een zoon
De klok in de hal sloeg drie uur 's nachts. Elk tikken van de slinger klonk als een hamerslag in mijn hoofd. Ik zat aan de keukentafel, het document uit de studeerkamer voor me uitgespreid. Mijn handen waren koud.
Lucas. Mijn zoon. Mijn stilste, meest toegewijde kind. Hij die na het overlijden van Daniel de leiding van de zaak op zich had genomen, die me elke dag belde om te vragen hoe het met me ging, die de kist van zijn vader had gedragen met tranen op zijn wangen.
Was het allemaal gespeeld?
Ik pakte de autosleutels van het haakje bij de deur. Ik kon niet wachten tot het ochtend werd. Ik moest de antwoorden nu hebben.
Tien minuten later reed ik door de stille straten van de stad naar het appartement van Lucas. De regen sloeg tegen de voorruit. Mijn gedachten tolden om elkaar heen. Julian kon liegen. Hij wilde de erfenis, hij wilde het huis in Portland beschermen voor zijn moeder. Maar hoe wist hij van de auto van Lucas?
Ik parkeerde voor het gebouw van Lucas en nam de lift naar de vierde verdieping. Ik stak mijn reservesleutel in het slot en opende de deur zo geluidloos mogelijk. Het appartement was donker, op een enkel lichtje in de studeerkamer na.
Toen ik de gang in liep, hoorde ik een stem. Lucas was aan het bellen.
"Ik heb je gezegd dat het geregeld is!" sroog Lucas tegen de telefoon. Zijn stem klink niet paniekerig, maar woedend. "Ze weet van niks. Ze denkt dat het een gewoon ongeluk was."
Ik bleef verstijfd staan bij de deurpost.
"Nee, M, je moet je stilhouden!" ging Lucas verder. "Als jij je mond houdt tegen de advocaat, komt alles goed. Maar als je weer contact zoekt met mijn moeder, zorg ik ervoor dat je geen cent meer ziet van die rekening."
M. Monique. De moeder van Julian.
Mijn eigen zoon werkte samen met de minnares van mijn man.
Ik duwde de deur van de studeerkamer helemaal open. Het hout kraakte luid. Lucas draaide zich abrupt om, de telefoon nog aan zijn oor gedrukt. Zijn gezicht werd bleek toen hij me zag staan.
"Mam?" stamelde hij. Hij liet de telefoon langzaam zakken en verbrak de verbinding. "Wat... wat doe jij hier op dit uur?"
Ik liep langzaam naar zijn bureau. "Met wie was je aan het praten, Lucas?"
"Niemand, gewoon... werk," loog hij, maar zijn ogen ontweken de mijne.
"Liegen zit blijkbaar in de familie Vance," zei ik met een stem die zo koud klink dat ik hem zelf nauwelijks herkende. "Je was aan het praten met Monique Laurent. De vrouw van wie je vader een tweede gezin had."
Lucas slikte zwaar. Hij haalde een hand door zijn haar en zakte in zijn bureaustoel. "Je begrijpt het niet, mam."
"Leg het me dan uit!" schreeuwde ik. De opgekropte emoties van de afgelopen dagen kwamen er in één keer uit. "Leg me uit waarom mijn zoon contact heeft met de vrouw die mijn leven heeft verwoest! Leg me uit wat je deed op de weg naar Portland op dinsdagnacht!"
Lucas keek me geschokt aan. "Hoe weet je... Wie heeft je dat verteld?"
"Julian Miller is bij mij geweest," zei ik. "Hij zei dat jij in de auto zat bij je vader. Hij zei dat jij hem hebt vermoord!"
"Wat?!" Lucas sprong overeind. Sy gezicht vertrok van afgrijzen. "Die leugenaar! Dat is absoluut niet waar, mam! Ik zweer het je op mijn leven!"
"Waarom was je daar dan?" vroeg ik met een smekende Toon. "Zeg me de waarheid, Lucas. Alsjeblieft."
Lucas zakte weer door zijn hoeven en bedekte zijn gezicht met zijn handen. Toen hij opkeek, stonden er tranen in zijn ogen.
"Ik kwam er een maand geleden achter," fluisterde hij. "Ik vond onregelmatigheden in de boeken van het bedrijf. Er werd maandelijks tienduizend dollar overgemaakt naar een privérekening in Portland. Ik ben het gaan uitzoeken en ik ontdekte de tweede familie van papa."
"En waarom heb je mij niks verteld?"
"Omdat hij me chanteerde!" zei Lucas geagiteerd. "Papa zei dat als ik het jou zou vertellen, hij het bedrijf failliet zou laten verklaren en alles aan Julian zou overdragen. Hij had een clausule ingesteld. Ik probeerde het op te lossen, mam. Ik wilde die vrouw afkopen zodat jij er nooit achter zou komen!"
"En dinsdagnacht?" vroeg ik, mijn hart klopte nog steeds razendsnel.
"Dinsdagnacht belde papa me. Hij was woedend omdat Monique contact met jou had gezocht. Hij zei dat hij naar Portland reed om alles te vernietigen. Ik ben hem achteraan gereden om hem te stoppen. Ik reed achter hem op de snelweg... we waren aan het argumenteren via de telefoon."
Lucas begon heftig te trillen. "Toen begon het keihard te regenen. Ik zag zijn auto wegglijden op de natte weg. Hij verloor de controle over het stuur... hij ging over de kop, de ravijn in."
"En jij?" fluisterde ik. "Wat deed jij?"
Lucas keek me aan met een blik vol pure doodsangst. "Ik ben gestopt. Ik ben naar beneden gereden. Ik wilde hem redden, mam... echt waar! Maar toen ik bij het wrak kwam..."
Hij stokte.
"Wat was er bij het wrak, Lucas?"
"Er zat iemand anders in het wrak, mam. Niet papa op de bestuurdersstoel. Papa lag op de achterbank... met zijn handen vastgebonden. En de man achter het stuur... was nog in leven."
